[Στίγμα] Εκείνος κι εκείνος

Ο χώρος, η τοποθεσία, το μέρος, the place όπως θα έλεγαν και οι πατριώτες μου στην εύανδρο Ηπειρο, βρίσκεται στη Φιλοθέη. Είναι ένα ήσυχο lounge bar cafe, χαμένο στο πράσινο, απόλυτα ενταγμένο στην ήσυχη ζωή της περιοχής. Κάτω από τις φυλλωσιές των πανύψηλων δένδρων που το περιστοιχίζουν υπάρχουν απομονωμένες γωνιές, όπου κανείς μπορεί να πιει τον καφέ του ή να απολαύσει ένα snack χωρίς ενοχλητικές παρουσίες και αδιάκριτα μάτια. Κυρίως αυτό, το δεύτερο.

Φαντάζομαι ότι κάπως έτσι σκέφτηκαν εκείνος και… εκείνος, και έδωσαν ραντεβού στο συγκεκριμένο σημείο για να τα πουν ήσυχα, χωρίς την παρουσία τρίτων και χωρίς τον φόβο να τους διακόψει κάποιος ή ακόμη χειρότερα να θρονιαστεί στο τραπέζι τους, απρόσκλητος.

Εκείνος είναι υπουργός της κυβέρνησης. Γνωστός, με έντονη παρουσία στα μέσα ενημέρωσης, κάνει ό,τι μπορεί να βρεθεί στον στενό πυρήνα που περιβάλλει τον Τσίπρα, αλλά επί του παρόντος δεν τα έχει καταφέρει να εισέλθει στο «ιερό». Εξού και έχει περιορισθεί σε ρόλο «κολλητού» του πιο στενού συνεργάτη του προέδρου Αλέξη.

Ο άλλος «εκείνος» είναι κάτι σαν χρηματιστής ή σύμβουλος επενδύσεων. Ελλην την καταγωγή. Με γραφεία στην Αθήνα και στη Ζυρίχη (Zurich, Swiss για να είμαι ακριβής). Είναι από αυτούς τους ανθρώπους που θα σε συμβουλεύσουν πού να τοποθετήσεις τα («μαύρα», λευκά ή «ημίλευκα») χρήματά σου, όμορφα, τακτοποιημένα, ήσυχα και κυρίως μυστικά. Οπουδήποτε στον κόσμο και οπωσδήποτε εκεί που να μην μπορεί να τα βρει ούτε το καλύτερο λαγωνικό. Ανθρωπος περιζήτητος αυτό τον καιρό λόγω των διαφόρων «ατυχημάτων» που έχουν συμβεί (Panama Papers, λίστες κάθε λογής), μπορεί να δώσει  λύσεις εκεί που οι άλλοι σηκώνουν τα χέρια ψηλά.

Ο τρίτος που γνωρίζει και τους δύο (και μετέφερε και σε μένα τα της συνάντησης, διότι ήταν εκεί κοντά και τους είδε) προχώρησε σε ανοίκειες θα τις χαρακτηρίσω εκτιμήσεις του είδους «πάνε καλά οι δουλειές του κυρίου υπουργού». Εκτιμήσεις τις οποίες φυσικά δεν μπορώ, γιατί δεν γνωρίζω σχετικά, να υιοθετήσω. Αντίθετα με την αθωότητα που με διακρίνει, και η οποία είναι παγκοίνως γνωστή, αντέτεινα ότι μπορεί να ήταν συμμαθητές στο λύκειο και να οργάνωναν κάτω από τις φυλλωσιές το επόμενο re-union της τάξης. Ή να είναι συγγενείς εξ αγχιστείας, συμπατριώτες ή ακόμη και να έκαναν μαζί στρατό. Γιατί όλα πρέπει να τα ενοχοποιούμε;

Γέλασε. Κι εγώ μόνος μου, αργότερα…

Ηρθε η ώρα

Αν και δεν είναι συναφές απολύτως με τα προηγούμενα, αναφέρω πληροφορία η οποία περιήλθε σε γνώση μου και η οποία λέει ότι ναι, επιτέλους, την εβδομάδα που μας έρχεται θα δοθούν στη δημοσιότητα τα πόθεν έσχες των μελών του Κοινοβουλίου! Πιθανότατα την προσεχή Τετάρτη.

Η απόφαση ελήφθη τις προάλλες και η αρχική σκέψη ήταν να δημοσιοποιηθούν την περασμένη Τρίτη. Πλην όμως η κυβέρνηση έκανε πίσω, διότι φοβήθηκε το (αναπόφευκτο) άγριο κράξιμο που θα έπεφτε, επειδή, όπως είναι γνωστό, την Τρίτη εξακολουθούσε να τρέχει η απεργία στα μέσα ενημέρωσης και όλοι θα έλεγαν, και σωστά, ότι δόθηκαν στη δημοσιότητα μια τέτοια ημέρα, ώστε να μην υπάρχει η δυνατότητα ανάλυσης και κριτικής από τους δημοσιογράφους.

Μου είπαν ότι τελευταία στιγμή απεφεύχθη το «ατύχημα» – με παρέμβαση του σοβαρού Προέδρου Νίκου (Βούτση) της Βουλής.

Υπενθυμίζω σχετικά ότι πρόκειται για τα πόθεν έσχες του έτους 2013 (χρήση 2012) και προσθέτω πως το ενδιαφέρον πολλών θα εστιαστεί στο πώς τα κατάφερε τελικά ο υπουργός κύριος Σταθάκης να δικαιολογήσει εκείνο το 1+1 «ξεχασμένο» εκατομμύριο. Διότι γι’ αυτούς τους «πολλούς» αυτή ήταν και η κύρια αιτία της πολύμηνης καθυστέρησης στη δημοσιοποίηση των δηλώσεων πόθεν έσχες…

Συμπτώσεις

Οι τρεις βουλευτές Δωδεκανήσου του ΣΥΡΙΖΑ – αναφέρω τα ονόματά τους, Νεκτάριος Σαντορινιός, Δημήτρης Γάκης και Ηλίας Καματερός – αισθάνθηκαν την ανάγκη να υπερασπιστούν την πρωτοβουλία τού και φιλοσόφου υπουργού Μπαλτά, να τινάξει στον αέρα την επένδυση στην περιοχή Αφάντου Ρόδου. Δεν γνωρίζω αν το έκαναν εξ ιδίας πρωτοβουλίας ή με επίνευση εξ Αθηνών. Γνωρίζω όμως ότι τα πράγματα δεν είναι  ακριβώς έτσι όπως τα περιγράφουν στη δήλωσή τους, προκειμένου να αθωώσουν τον υπουργό.

Διότι, προσέξτε με παρακαλώ, μια συγκυρία που εντόπισα και την οποία μεταφέρω: η συνάντηση όλων των πλευρών για τη ρύθμιση διαφόρων μικροεκκρεμοτήτων πριν από την υπογραφή της συμφωνίας παραχώρησης της περιοχής έγινε στις 21 Απριλίου, ημέρα Πέμπτη. Μεταξύ άλλων ο επενδυτής αποδέχθηκε τη δέσμευση από την Αρχαιολογική Υπηρεσία περιοχής 200 στρεμμάτων (εκ των 1.600 που θα αγόραζε) για να πραγματοποιηθεί αρχαιολογική έρευνα. Τα συζήτησαν, τα ρύθμισαν, έδωσαν τα χέρια και πάνω που ήταν έτοιμοι να αποχωρήσουν ήρθε το «νέο»: εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ο υπουργός Μπαλτάς υπέγραψε την κήρυξη ως αρχαιολογικής ζώνης μιας περιοχής 10.000 στρεμμάτων, εντός της οποίας βρίσκεται και ο χώρος της επίμαχης  επένδυσης. Και όχι μόνο αυτό, αλλά είχε «κρατήσει» και ημερομηνία στο Εθνικό Τυπογραφείο, ώστε να τυπωθεί αμέσως το σχετικό Φύλλο της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως, το οποίο ΦΕΚ έχει και αυτό ημερομηνία 21 Απριλίου.

Και κάτι ακόμη που συμπληρώνει το παζλ: η απόφαση εκκρεμούσε στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο επί τρία και πλέον χρόνια…

Καλό;

Καιγόμαστε ήδη

Τρίτη 10 Μαΐου, όπως όλα δείχνουν, θα πραγματοποιηθεί το Eurogroup στο οποίο μας παρέπεμψαν οι εταίροι, αντί της έκτακτης Συνόδου Κορυφής που απαίτησε ο πρόεδρος Αλέξης. Νωρίτερα θα είναι (μια ευχάριστη) έκπληξη. Αυτό τουλάχιστον μου είπε χθες, υπό τύπον ευχής περισσότερο παρά γιατί υπάρχουν συγκεκριμένες πληροφορίες, κορυφαίος κυβερνητικός παράγων, ο οποίος έχει το προνόμιο να συνομιλεί με τον Πρωθυπουργό.

Μου υποστήριξε μάλιστα ότι κακώς επικρίνεται για φιάσκο η κυβέρνηση στο θέμα της Συνόδου Κορυφής, λέγοντάς μου χαρακτηριστικά ότι «εμείς τη δουλειά μας θέλουμε να κάνουμε, αν την κάνει το Eurogroup, κανένα πρόβλημα».

Οπου «δουλειά», προσθέτω εγώ, η ματαίωση της απαίτησης των δανειστών για τα πρόσθετα μέτρα των 3,6 δισ., που έχουν χαρακτηριστεί ως «Μνημόνιο 4» ή «Μνημόνιο – κάβα».

Πάντως, θα σημειώσω ότι ο αγαπημένος Ευκλείδης Τσακαλώτος έχει πει σε ανύποπτο χρόνο στη Βουλή ότι αν δεν έχουμε συμφωνία έως τον Απρίλιο «καήκαμε». Ο Μάιος πάντως είναι μετά τον Απρίλιο…

Τραγωδία στο Δελφινάριο
Οι νέες κυβερνητικές ακροβασίες στο εθνικό θέμα της κρίσης δεν επαναφέρουν απλώς στη συλλογική μνήμη τον εφιάλτη που γνώρισε πέρυσι το καλοκαίρι η χώρα και τον οποίο εξακολουθεί να βλέπει καθημερινά μπροστά της με τη μορφή των capital controls. Στην ουσία έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι αυτή η κυβέρνηση εξακολουθεί να κινείται με γνώμονα το μικροκομματικό όφελος και το πώς θα κρατηθεί στην εξουσία, αδιαφορώντας για το μέλλον του τόπου.
Υπό κανονικές συνθήκες, όλα αυτά που ζούμε θα μπορούσαν να αποτελέσουν νούμερα μιας θερινής επιθεώρησης, από αυτές που φιλοξενεί  το Δελφινάριο. Αλλά δυστυχώς δεν είναι. Πρόκειται για την πιο σκληρή αποτύπωση μιας πραγματικότητας η οποία ξεφεύγει από κάθε μέτρο. Δεν έχουν πρόγραμμα, δεν έχουν σχέδιο, δεν έχουν την ικανότητα να επηρεάσουν τις εξελίξεις. Είναι ερασιτέχνες και αναποτελεσματικοί. Και γι’ αυτό είναι επικίνδυνοι. Το τελευταίο δε κρούσμα, αυτό της προαναγγελθείσας, συγκλονιστικής υποτίθεται, διεθνούς παρέμβασης του Πρωθυπουργού, με την οποία θα έκανε τους δανειστές να τρέμουν από φόβο, αποδείχθηκε άλλη μια ηχηρή αποτυχία.
Αντί της έκτακτης Συνόδου Κορυφής που απαίτησε, το πολύ πολύ να πραγματοποιηθεί ένα  Eurogroup, του οποίου η κατάληξη είναι σχεδόν βέβαιη: θα μας στείλουν και πάλι στην τρόικα να ολοκληρώσουμε τις διαπραγματεύσεις μαζί της για την αξιολόγηση του προγράμματος. Αλλά στο μεταξύ θα έχει και πάλι εγκατασταθεί στα κέντρα λήψης των αποφάσεων που μας αφορούν η εικόνα μιας χώρας η οποία βρίσκεται ξανά μέσα στην αβεβαιότητα και που κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι και το επόμενο διάστημα θα συνεχίσει να είναι μέλος της ευρωζώνης.
Κατά τη γνώμη μου, το προχθεσινό «όχι» στην απαίτηση Τσίπρα δεν συνιστά απλώς ένα – ακόμη – βήμα προς τα πίσω στα τόσα που έχει διανύσει η χώρα στον ενάμιση χρόνο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Πιστεύω ότι είναι ένα πραγματικό ολίσθημα με  απρόβλεπτες συνέπειες για το μέλλον της. Διότι αυτό που συνέβη πιστοποιεί πως η χώρα έχει καταστεί εντελώς αναξιόπιστη και ανίκανη να επηρεάσει πρόσωπα και καταστάσεις στην Ευρώπη. Κι αυτό από μόνο του είναι μια πραγματική τραγωδία…