[Στερεότυπα] Κυβέρνηση περιορισμένης ευθύνης

Δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει, αλλά η χώρα βυθίζεται. Οι λόγοι είναι, πάνω – κάτω, γνωστοί – και αυτή τη φορά ουδείς μπορεί να επικαλεστεί την προσπάθεια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ να φορτώσει στους προγενέστερους το επερχόμενο χάος. Εχοντας υπογράψει Μνημόνιο και έχοντας δεσμευτεί απέναντι στους εταίρους με συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα, προκειμένου εκείνοι να συνεχίσουν να σε δανείζουν για να μπορείς να υπάρχεις, είναι προφανές ότι η επανάληψη μιας πολιτικής διαπραγμάτευσης (ιδίως μετά το φιάσκο της «διαπραγμάτευσης» Τσίπρα – Βαρουφάκη) οδηγεί στην καταστροφή.

Η ουσία είναι μία. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αρνήθηκε, και συνεχίζει να αρνείται να κυβερνήσει. Ο,τι έχει διαπράξει έως σήμερα προϋποθέτει ότι τις τύχες του ελληνικού κράτους τις έχει αναλάβει μια υπερδομή, που δεν εξαρτάται από την ψήφο των πολιτών, την ταυτότητα αυτής της ψήφου, τα μέλη της κυβέρνησης και τα στελέχη με τα οποία η κυβέρνηση τροφοδοτεί το κράτος, τις πολιτικές επιλογές αυτών που διαχειρίζονται το κράτος.

Και αφού η υπερδομή αυτή θα φροντίζει για ό,τι ο Αλέξης Τσίπρας ονομάζει «αλληλεγγύη της Ευρώπης» και «”όχι” στις πολιτικές της λιτότητας», η ομάδα που κυβερνά νομίζει ότι θα μπορεί ανενόχλητη να λυμαίνεται τη χώρα: να αντιμετωπίζει το κράτος ως κομματικό φέουδο και να επιχειρεί να αντλήσει από αυτό πολιτική πελατεία, κυρίως δημοσίους υπαλλήλους και συνταξιούχους, τους οποίους εμφανίζεται προνομιακώς να εκπροσωπεί.

Αλλά αυτό το πράμα δεν έχει να κάνει σε τίποτα με τον διαλεκτικό υλισμό, την ιδεολογία που επικαλείται (ή θα όφειλε να επικαλείται ο μαρξιστής – όχι από τον Γκράουτσο – Τσίπρας). Αυτού του τύπου η κυβέρνηση μάλλον είναι υπερβατική Αριστερά. Μια Αριστερά που αδιαφορεί για την πραγματική οικονομία, επιδιώκοντας την ευημερία των αριθμών μέσω απειλών προς τους εταίρους, των κορόιδων που πρέπει να πληρώνουν.

Ο Τσίπρας, με αυτή την πολιτική του, βρέθηκε ήδη μπροστά σε ένα σταυροδρόμι. Ο ένας δρόμος, να επιλέξει να κυβερνήσει, να αναδεχθεί δηλαδή τις συνέπειες των υπογραφών του και της έως σήμερα πολιτείας του και, αφού περάσει και εφαρμόσει μέτρα, να εξαερωθεί – όπως εξαερώθηκε ο Γιώργος Παπανδρέου. Ο άλλος, να προσπαθήσει να ρίξει τις ευθύνες στους άλλους, είτε αποχωρώντας ηρωικά είτε δημιουργώντας συνθήκες ασφυξίας στο τέλος των οποίων είναι η εκτροπή.

Οποιο δρόμο κι αν διαλέξει, ας ξέρει ότι το παιχνίδι τελείωσε. Και ότι η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Δεν μπορείς να την αποφεύγεις ούτε λέγοντας παραμύθια ούτε κατασκευάζοντας εχθρούς.