[Αγιογραφίες] Πατσάς

Πρόκειται μάλλον για ιστορική πρωτοτυπία. Μέσα σε λίγους μήνες συνέδεσε το όνομά του με τη ματαίωση δύο εκλογικών διαδικασιών. Αν υπήρχε ρεκόρ καλποφαγίας θα το είχε κατακτήσει άνετα ο Ανδρέας Παπαμιμίκος.

Η αλήθεια είναι ότι το ανδραγάθημα των μη εκλογών της ΟΝΝΕΔ ξεπέρασε το προηγούμενο της αναβολής των εκλογών για την προεδρία της ΝΔ. Ξεπέρασε σε δεξιοτεχνία ανάλογα μαγειρέματα καθώς η μέθοδος που εφαρμόστηκε ήταν μηδενικού ρίσκου. Αντί να δοκιμαστούν οι γραμμές, αντί να κουραστούν οι «δικοί μας» και οι «άλλοι», γράφτηκαν απλώς στο χαρτί τα αποτελέσματα. Σίγουρες δουλειές.

Οποιος είχε έστω και αμυδρά αίσθηση της κομματικής ζωής δεν πρέπει πάντως να εξεπλάγη. Η Νεολαία – η μόνη μαζί με την ΚΝΕ από τις μεγάλες πολιτικές νεολαίες της Μεταπολίτευσης που έχει κάπως επιζήσει – είναι τόσο «νέα» όσο και το κόμμα. Ο ίδιος ο Παπαμιμίκος ενσαρκώνει αυτή τη συνθήκη. Ενσαρκώνει την ψευδαίσθηση ότι η περιλάλητη ανανέωση επιτυγχάνεται μέσω της ηλικίας.

Το μοντέλο Παπαμιμίκου – τριαντάρηδων που επιστρατεύτηκαν για να καλλωπίσουν τις βιτρίνες των παλαιών κομμάτων – έχει δείξει τα αποτελέσματά του. Οι «νέοι» ήταν σχεδόν χωρίς εξαίρεση τρόφιμοι του κομματικού βιότοπου που όχι μόνο δεν έσπαγαν τον ιδρυματισμό, αλλά τον οδηγούσαν σε νέες κορυφώσεις – όπως η οννεδίτικη μετεξέλιξη του παραδοσιακού στησίματος των εσωκομματικών εκλογών σε σκέτη κατάργησή τους.

Εκ των υστέρων θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι οι γενναίοι του Ευόσμου – όπου έγινε το Συνέδριο της ΟΝΝΕΔ – προσέφεραν υπηρεσία στο κόμμα τους και στον πρόεδρό του. Ο Κυριάκος χρειαζόταν έναν Παπαμιμίκο. Χρειαζόταν ένα κεφάλι από το βαθύ κόμμα όχι απλώς για να κάνει επίδειξη της αρχηγικής του πυγμής. Αλλά και για να ορίσει εξ αντιδιαστολής πώς διαφέρει ο ίδιος από τα νεοδημοκρατικά υποσυστήματα. Ο εξωθηθείς σε παραίτηση γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής ήταν μια καλή – και ανώδυνη – περίπτωση.

Το φιάσκο της ΟΝΝΕΔ, και μάλιστα λίγες ημέρες πριν από το Συνέδριο στο οποίο ο Μητσοτάκης έχει δώσει χαρακτήρα reboot του κόμματος, υπενθυμίζει και τα όρια του μητσοτακικού εγχειρήματος. Υπενθυμίζει ότι η ΝΔ δεν έγινε ξαφνικά σύγχρονο φιλελεύθερο κόμμα, επειδή εξέλεξε πρόεδρο τέτοιων προθέσεων. Ούτε όμως έχει την πολυτέλεια να αποξενώσει τα παλιά της ερείσματα και να γίνει πολιτική μπουτίκ. Για να εξυπηρετήσει τις πλειοψηφικές προσδοκίες του νέου αρχηγού της πρέπει να μείνει λαϊκό κόμμα. Να ξανακερδίσει, όπως λέγεται, τη μάχη του Αιγάλεω. Τη Φιλοθέη την έχει κερδισμένη.

Αυτό σημαίνει ότι το νεωτερικό ντελικατέσεν δεν αρκεί. Χρειάζεται και ο παλαιοκομματικός πατσάς, ψιλοκομμένος.