[Αγιογραφίες] Βοθροκρατία

Θα μπορούσε να δει κανείς τον Παύλο Πολάκη όπως τον είδε η Ολγα Γεροβασίλη. Σαν έναν υπουργό δικαίως «αγανακτισμένο» με ένα μέσο ενημέρωσης που λόγω της φόρτισής του υπέπεσε σε «λεκτικό ατόπημα». Ετσι, από μια παρορμητική επιλογή στις λέξεις, έφτασε ο Πολάκης να πει ότι «κανονικά» έπρεπε να είχε εγκαταστήσει έναν δημοσιογράφο «τρία μέτρα κάτω από τη γη».

Οντως, θα μπορούσε κανείς, σαν την κυβερνητική εκπρόσωπο, να συγχωρήσει αισθητικά και πολιτικά αυτόν τον ανθρωπότυπο – που στην κρητική διάλεκτο ορίζεται μονολεκτικά ως «πέτσακας». Θα μπορούσε να τον συγκαταμετρήσει στο ποσοστό ιδιαιτερότητας, που πάντα εμφιλοχωρούσε στην πολιτική. Δεν είναι δα και το πρώτο πολιτικό στόμα που έχει περάσει στον έλεγχο του αυτόνομου νευρικού συστήματος.

Ομως, το σημαντικότερο στην παρλάτα του Πολάκη δεν είναι per se ο Πολάκης. Είναι τα χειροκροτήματα και οι ζητωκραυγές που ακούγονται από το κοινό της κομματικής εκδήλωσης στο Μαρούσι. Είναι το γεγονός ότι οι σύντροφοι του ομιλητή ενθουσιάζονται όταν ακούν για ενταφιασμό – κυριολεκτικά θάψιμο – δημοσιογράφων. Και παραληρούν όταν ο υπουργός τους απειλεί τα «βοθροκάναλα».

Τα χειροκροτήματα στο Μαρούσι επιβεβαιώνουν μια πραγματικότητα που δεν έχει πια δύναμη να σοκάρει. Επιβεβαιώνουν την ύπαρξη ενός μεγάλου ακροατηρίου που έχει γαλουχηθεί πολιτικά στον πολάκειο λόγο. Που δεν είναι σε θέση καν να αναρωτηθεί αν είναι θεμιτό να πολιτεύεται κανείς με απειλές κατά της ζωής. Πόσω μάλλον να αναρωτηθεί αν υπάρχει κάτι πιο ταιριαστό στον ορισμό της Ακροδεξιάς από αυτό που νιώθει την ανάγκη να χειροκροτήσει.

Η αλήθεια είναι ότι ο Πολάκης είχε εύκολο στόχο. Το πιο απλό πράγμα σήμερα είναι να κερδοσκοπεί κανείς πολιτικά βρίζοντας τον Τύπο. Πρόκειται άλλωστε για μέγεθος που βάλλεται από παντού. Και από τα αριστερά και από τα δεξιά. Και από τα πάνω (την κυβέρνηση) και από τα κάτω (την πεζοδρομιακή και διαδικτυακή αγανάκτηση). Και, βεβαίως, από μέσα: από τους δημοσιογράφους που στρατεύονται στην κυβερνητική καμπάνια κατασυκοφάντησης των Μέσων αλλά και των συναδέλφων τους – στήνοντας μέχρι και δίκες της Μόσχας στην ΕΣΗΕΑ.

Στην Ελλάδα σήμερα είναι πολύ εύκολο να είσαι Πολάκης. Είναι πολύ εύκολο να ζητάς να κλείσουν κανάλια και εφημερίδες και – γιατί όχι; – να ζητάς και κανένα σκαλπ δημοσιογράφου.

Ο υπουργός αυτός δεν προέκυψε ξαφνικά, σαν ουρανοκατέβατη, γραφική εξαίρεση. Το αντίθετο. Κυοφορήθηκε σαν ώριμο τέκνο της ιστορικής συγκυρίας. Είναι τόσο εντός της εποχής του ώστε δεν χρειάζεται καν να ψάξει τα υλικά για να στήσει το μοντέλο «δημοκρατίας» που οραματίζεται. Βρήκε τον βόθρο του λαϊκισμού γεμάτο.