[Γμώμη] Αξιολόγηση
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Η ώρα της ανάλυσης έχει παρέλθει. Τα γεγονότα, καθημερινή σταγόνα πάνω σε τραγικωμική σταγόνα, έχουν πια ξεχειλίσει το ποτήρι. Το βρώμικο νερό δεν μπορεί να κρυφτεί άλλο πίσω από το φανταχτερό βάψιμο.
Η οικονομική προσαρμογή στο τρίτο Μνημόνιο παραπατάει από την αφετηρία της: η αξιολόγηση πάει να «κλείσει» με δύο χωριστά «σχέδια», άρα είναι προφανές ότι δεν θα κλείσει.
Το Ασφαλιστικό, μείζων προϋπόθεση συλλογικής επιβίωσης, ράβεται και ξηλώνεται, πέρα από κάθε έλεγχο και λογική, έτσι ώστε να είναι βέβαιο ότι όποια κι αν είναι η τελική «συμφωνία» κανένα πραγματικό πρόβλημα δεν θα έχει λυθεί και ένας νέος επώδυνος γύρος σύντομα θα απαιτηθεί.
Μέτρα συμφωνημένα αλλά εκτός κομματικού προγράμματος, όπως οι ιδιωτικοποιήσεις, ακόμα και όταν αποκτούν κυβερνητική σφραγίδα, και μάλιστα σε πανηγυρικό κλίμα, υπονομεύονται το ίδιο ανοιχτά και επίσημα από μέλη της ίδιας κυβέρνησης, κάτι που σημαίνει ότι ακόμα και «υλοποιούμενα» βρίσκονται στον αέρα.
Οι πρόσφυγες για τους οποίους, κατά τα άλλα, οι Αρχές κόπτονται έχουν εκχωρηθεί στους «αλληλέγγυους», δηλαδή έχουν δοθεί, με πολιτική επιλογή, βορά στην αυθαιρεσία και την εκμετάλλευση: έτσι ο «ανθρωπισμός» των λόγων και των μη έργων μετατρέπεται στο αντίθετό του.
Η ελευθερία του Τύπου διακηρύσσεται, αλλά κάθε έκφραση μη θετικής για την κυβέρνηση γνώμης καταπιέζεται – νομοθετικά, φραστικά, πολιτικά – και τιμωρείται – σήμερα πειθαρχικά, αύριο ίσως και ποινικά.
Τα Πανεπιστήμια και η πανεπιστημιακή κοινότητα ξαναγύρισαν, στην αρχή μέσω παραλείψεων, όσο περνά ο καιρός με επίσημη παλινόρθωση, στην παλαιού τύπου «αυτοδιοίκηση», κάτι σαν «Εξάρχεια επιτυχόντων σε εξετάσεις».
Ο αθλητισμός και ο πολιτισμός κινούνται με κομματικά και προσωπικά παζάρια κι έτσι οδηγούνται – ακόμα και αυτές οι νησίδες του ατομικού που διαχέεται στο συλλογικό και της δημιουργίας που χαρίζει απόλαυση και εκτόνωση – στην αυτοαπαξίωση.
Η Δικαιοσύνη ποδηγετείται ανοιχτά και εκείνοι που υπενθυμίζουν και προβάλλουν την ανεξαρτησία της, είτε από μέσα (δικαστές, δικαστικά όργανα, δικαστικές ενώσεις), είτε απέξω (νομικοί και δημοσιολογούντες), διαβάλλονται και λοιδορούνται, ώστε, αφού δεν μπορεί πια να σωθεί το κύρος της Δικαιοσύνης, να τρωθεί και το κύρος αυτών που την υπερασπίζονται.
Με δυο λόγια, όσο πιο απλά γίνεται: για πρώτη φορά μετά τη Μεταπολίτευση η Ελλάδα έχει πρόβλημα δημοκρατίας. Οι θεσμοί ακυρώνονται, η ελευθερία περιορίζεται, τα ήθη εξάπτονται μεθοδικά και ενσυνείδητα, η διάκριση των λειτουργιών καταργείται στον βωμό του ελέγχου των πάντων από την εξουσία, η λαοκρατία χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για την αυθαιρεσία.
Μήπως με βάση αυτά τα στοιχεία, αφού τα περάσουν από τη δική τους κρησάρα, θα πρέπει να κάνουν την ουσιαστική αξιολόγηση των πεπραγμένων αυτής της κυβέρνησης οι θεσμοί, οι θεράποντες της Δημοκρατίας σε όλο τον κόσμο και, κυρίως, οι έλληνες πολίτες;
Ο Κώστας Μποτόπουλος είναι συνταγματολόγος
Google news
