[Αγιογραφίες] Ακομπανιαμέντο

Ο Πρόεδρος βάζει πάντα πρώτα τον Ανθρωπο. Οποιος παρακολουθεί τους στοχασμούς του Προκόπη Παυλόπουλου έχει μάθει το σχήμα. Κέντρο βάρους του ευρώ είναι ο Ανθρωπος. Στη δίνη του Προσφυγικού είναι ο Ανθρωπος. Στο επίκεντρο της οικονομικής ανάπτυξης – όπως άκουσε προχθές από πρώτο χέρι ο πρόεδρος της COSCO – πρέπει να είναι ο Ανθρωπος.

Απέναντι στον Ανθρωπο είναι όλες οι δυνάμεις του κακού. Οι τζιχαντιστές. Οι Σκοπιανοί. Οι Μινώταυροι του νεοφιλελευθερισμού. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Αυτή η ρητορική δεν είναι νέα. Την καλλιεργούσε ο Παυλόπουλος τον καιρό που ήταν βουλευτής, από τις γραμμές της σοφτ αντιμνημονιακής πτέρυγας των νεοκαραμανλικών. Θα μπορούσε κανείς να την ακούει και σήμερα ως άσκηση στην πρόζα της ευρωλύπησης – την πρόζα που διεκτραγωδεί τα ελλείμματα της Ευρώπης και τις στρεβλώσεις του καπιταλισμού, ενοχοποιώντας τα για τη μοίρα της μικράς Ελλάδος.

Οι ενατενίσεις του Προέδρου δεν είναι όμως άμοιρες πολιτικού αποτελέσματος. Οταν αναδεικνύει σε μείζον ζήτημα του παρόντος τον ρόλο του ΔΝΤ και ζητεί τον εξοστρακισμό του από την Ευρώπη, δεν συγχρονίζεται απλώς με την κυβέρνηση. Της χορηγεί το θεσμικό άλλοθι προκειμένου να δώσει στην τακτική της περιωπή «εθνικής πολιτικής».

Η απόπειρα να εκτραπεί η διαπραγμάτευση σε ανένδοτο κατά του Τόμσεν θα ήταν απλώς μια προπαγανδιστική προσπάθεια συσπείρωσης του κυβερνητικού μπλοκ ενόψει του δύσκολου πακέτου της αξιολόγησης. Θα ήταν, αν δεν είχε την αφ’ υψηλού συνηγορία του Προέδρου.

Το ίδιο και στο Προσφυγικό. Η επιλογή της κυβέρνησης να αντιμετωπίζει την έκρηξη του προβλήματος σαν παρατηρητής – σαν να μη συνέβαινε στην ελληνική επικράτεια – συνηχεί με τις ιερεμιάδες Παυλόπουλου, που ρίχνει το βάρος της ευθύνης αποκλειστικά στους Ευρωπαίους – και εσχάτως στους Σκοπιανούς. (Η πρόσκληση του Προέδρου προς τον Πάπα να επισκεφθεί τη Λέσβο θα μπορούσε να εξαιρεθεί από τον πολιτικό ισολογισμό. Οι σκηνοθετικές ανάσες που θα εξασφαλίσει ο Πρωθυπουργός ποζάροντας δίπλα στον Ποντίφικα είναι μάλλον παράπλευρη ωφέλεια της επίσκεψης.)

Οι συγχορδίες Προεδρικού – Μαξίμου είναι πια μέρος μιας πολιτικής ρουτίνας. Κορυφαίες κυβερνητικές επιλογές υπερκομματικοποιούνται. Αποσπώνται από το πεδίο της τρέχουσας πολιτικής αντιπαράθεσης. Αναγορεύονται σε «εθνικά θέματα» και σερβίρονται στο τραπέζι του Συμβουλίου Αρχηγών προεδρικώς μαριναρισμένες. Επιχειρήθηκε με το Ασφαλιστικό και το Προσφυγικό. Λέγεται ότι αν κλείσει η διαπραγμάτευση, πρόκειται να επιχειρηθεί ξανά με το χρέος.

Ετσι η κυβερνητική ευθύνη ελαφραίνει. Και αναλόγως η αντιπολίτευση, αν αντιδράσει, εκτίθεται στην κατηγορία ότι υπονομεύει την εθνική συναίνεση.

Ολα αυτά βεβαίως δεν γίνονται για να έχουν ακομπανιαμέντο τα νταούλια των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Γίνονται για τον Ανθρωπο.