[Στίγμα] Εκ των έσω

Το βιβλίο έχει τίτλο «Game over» και προχωρώ αμέσως, χωρίς πολλά πολλά, στο τι είναι εκείνο που το κάνει σημαντικό – ας πούμε θα αναστενάξουν μανούλες, κατά το κοινώς λεγόμενο, μόλις κυκλοφορήσει. Για ορισμένους λόγους, τους οποίους απαριθμώ με τη σειρά για να μην υπάρξει κανένα μπλέξιμο: Πρώτον, αυτός καθαυτός ο τίτλος. Οφείλεται στην περίφημη φράση που είπε ο Γιούνκερ, ο φίλος μας ο Ζαν-Κλοντ, όταν συνάντησε για πρώτη φορά στις Βρυξέλλες τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου, υπουργό Οικονομικών της κυβέρνησης Γιώργου (Παπανδρέου), λίγες ημέρες μετά τη σαρωτική νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009.

«The game is over», ήτοι «το παιχνίδι τελείωσε» είπε ο Γιούνκερ στον Παπακωνσταντίνου και ουσιαστικά σφύριξε την έναρξη ενός άλλου αγώνα, αυτού που παίζεται εδώ και εξίμισι χρόνια – όσα και της κρίσης.

Δεύτερον, ο συγγραφέας είναι ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, Παπακ. για φίλους και εχθρούς, ο οποίος αποφάσισε να παραδώσει σε βιβλίο όλα όσα έζησε από μέσα (ως υπουργός Οικονομικών) και από έξω, είτε ως υπουργός των κυβερνήσεων του Γιώργου είτε ως παρατηρητής και εκτός πολιτικής.

Τρίτον, η περίοδος που καλύπτει το βιβλίο είναι ακριβώς έξι χρόνια, παρά κάτι ημέρες: ξεκινάει από την 4η Οκτωβρίου 2009 και ολοκληρώνεται στις 20 Σεπτεμβρίου 2015, με τη δεύτερη νίκη δηλαδή του ΣΥΡΙΖΑ.

Τέταρτον, το ίδιο το βιβλίο. Δεν είναι ένα βιβλίο που προσεγγίζει επιστημονικά και τεχνικά την κρίση. Είναι ένα αφήγημα ενός ανθρώπου που πρωταγωνίστησε στις εξελίξεις, γνωρίζει «πράματα και θάματα» από μέσα και είναι σημαντικό ότι αποφάσισε να μην τα κρατήσει για τον εαυτό του, αλλά να τα παραδώσει στην κοινωνία να γνωρίζει τουλάχιστον τι της συνέβη, πώς της συνέβη ό,τι της συνέβη και αν υπάρχει διέξοδος…

Πέμπτον δεν έχει. Οπως μου εξομολογήθηκε ο ίδιος προχθές, το βιβλίο που είναι αρκετά ογκώδες (κάπου 400 σελίδες) επιδιώκει να παρουσιάσει «τη δική του αλήθεια σχετικά με τα κρίσιμα γεγονότα που εξελίχθηκαν αυτά τα έξι χρόνια».

 – Καίτε κόσμο;

 – Αν εννοείτε ότι ασκώ κριτική, σας απαντώ πως ναι. Αλλά όχι μόνο κριτική, κάνω και αυτοκριτική για ενέργειες, αποφάσεις, δηλώσεις (σ. σ.: ανυπομονώ να δω τι θα λέει για τον «Τιτανικό»…)

 – Και στον Παπανδρέου;

 – Δεν αποφεύγω την κριτική, σας είπα.

 – Μιλήσατε μαζί του πριν γράψετε το βιβλίο;

 – Αν εμμέσως με ρωτάτε αν ζήτησα την άδειά του σας απαντώ ευθέως πως όχι. Συναντήθηκα μαζί του, μιλήσαμε για διάφορα πράγματα, φυσικά και για το βιβλίο, αλλά έως εκεί.

 – Για τον Βενιζέλο;

 – Κοιτάξτε, το βιβλίο έχει καλά σημεία για εκείνον, λόγου χάρη για τη μεγάλη επιτυχία του να κουρέψει το χρέος με το PSI, αλλά υπάρχουν και σημεία που δεν θα του αρέσουν καθόλου.

 – Πολιτικά;

 – Πολιτικά, ναι. Κυρίως.

Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος μια «σημαδιακή» ημέρα: στις 23 Απριλίου! Οχι επειδή είναι του Αγίου Γεωργίου (μεγάλη η χάρη Του), αλλά γιατί 23 Απριλίου 2010 ήταν η ημέρα που ο Γιώργος πήρε το αεροπλανάκι και πήγε στο Καστελλόριζο να ανακοινώσει ότι μπαίνουμε στο Μνημόνιο και ποτέ ξανά η ζωή μας δεν θα είναι ίδια.

Καλοτάξιδο να ευχηθώ και καλά ξεμπερδέματα με όσους αναφέρονται σε αυτό…

Του χρόνου

Ο Παπακωνσταντίνου έγραψε, ο Γιώργος (Παπανδρέου) πότε θα γράψει; Ρώτησα αλλά, όπως μου είπαν, έχει κατά καιρούς συγγράψει διάφορα κείμενα, τα οποία υποτίθεται ότι θα μπορούσε να ενταχθούν σε ένα βιβλίο, αλλά το βήμα παραπέρα δεν το έκανε. Η συγγραφή, και μάλιστα βιβλίων, δεν ήταν ποτέ το φόρτε του, και ο Γιώργος που έχει ένα θέμα αυτοδικαίωσης αναφορικά με την κρίση και την ένταξη της χώρας στα Μνημόνια, όπως είναι φυσικό – και λογικό θα πω – το βασανίζει πολύ περισσότερο.

 – Θα το ολοκληρώσει ποτέ αυτό το βιβλίο; έθεσα το ερώτημα στον Γιώργο Πεταλωτή, που μοιράζει πια τη ζωή του και αυτός μεταξύ Αθήνας και Κομοτηνής.

 – Δεν ξέρω καθόλου τι θα κάνει. Ξέρω ότι γράφει. Αλλά τίποτε περισσότερο.

Ε, από τον άλλο χρόνο πια. Ανοιξε κι ο καιρός, ο Γιώργος αθλείται ως γνωστόν στην εξοχή, θα αρχίσει – αν δεν άρχισε ήδη – τα μπάνια στη θάλασσα, πού καιρός για γράψιμο. Το έχω πάθει…

Ωραίες ιστορίες

Ενα άλλο που έχω πάθει και θέλω να το εκμυστηρευθώ με αφορμή τη διαγραφή των φίλων μου Σταμάτη (Μαλέλη) και Αρη (Πορτοσάλτε), και για να έχει κανείς μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα για το πώς λειτουργεί το σύστημα στην ΕΣΗΕΑ, είναι η ακόλουθη περιπέτεια που είχα προ ετών.

Με ειδοποιούν μια μέρα που κάνω εκπομπή στον Βήμα FM ότι στην Ευελπίδων συνελήφθη νεαρά ρεπόρτερ τηλεοπτικού σταθμού κατά τη φάση της προσπάθειας να αποδείξει ότι είναι ανεπαρκή τα μέτρα ασφαλείας των δικαστηρίων – απ’ αφορμή φόνο που διαπράχθηκε εντός του χώρου.

Το μεταδίδω, ρίχνοντας την ευθύνη στους διευθυντές της που την ωθούν σε τέτοια «έξυπνα» ρεπορτάζ – το έχω ζήσει…

Η «είδηση» παίζει παντού. Ομως, εμένα – κι αν θυμάμαι κι άλλον έναν συνάδελφο – καλούν στο Πειθαρχικό. Εξηγώ τι έχει συμβεί. Αποχωρώ βέβαιος ότι τα μέλη του οργάνου έχουν πεισθεί από τις εξηγήσεις, δεδομένου ότι δεν είχα την παραμικρή πρόθεση να στιγματίσω τη ρεπόρτερ.

Φευ. Μια πλειοψηφία 3-2 αποφασίζει να με επιπλήξει πειθαρχικά, κάνοντάς μου και μαθήματα… δημοσιογραφικής δεοντολογίας. Ρωτώ διαφόρους τι έχει συμβεί. Μου λένε. Λέω «δεν μπορεί». Και όμως.

Πρόεδρος του Πειθαρχικού είναι ένας κύριος ο οποίος είναι σύμβουλος Τύπου του Καμμένου (και νυν γραφείο Τύπου στο υπουργείο Αμυνας). Μήνες αργότερα σε μια από τις (πολλές) αγωγές Καμμένου κατ’ εμού και των «ΝΕΩΝ», ο Καμμένος επεξηγώντας στο δικαστήριο τι… βδελυρό κάθαρμα είμαι επικαλείται την απόφαση του Πειθαρχικού της ΕΣΗΕΑ. Του οποίου πρόεδρος ήταν ο σύμβουλός του!

Αυτά…

Εμένα αυτή η ιστορία με τη «χρηματοδότηση» (διάβαζε λάδωμα για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους) του Podemos του λατρεμένου Ιγκλέσιας – του αρχηγού τους, όχι του τραγουδιστή – από τον αείμνηστο ηγέτη της μεγάλης Μπολιβαριανής Επανάστασης Ούγκο, ο «Θεός», Τσάβες με έχει εμβάλει σε σκέψεις. Μόνο στο Podemos τα «έχωσε» ο Μεγάλος Ηγέτης, στην Ευρώπη; Μόνο;

Ενας κύριος Ραφαέλ Ισά (που τώρα ζει στην Αμερική – την έκανε νωρίς, μακριά από τον διάδοχο του Τσάβες Νικολάς Μαδούρο), ο οποίος επί Τσάβες ήταν υπουργός Οικονομικών, αποκάλυψε ότι είχε στείλει στα παλικάρια 7 εκατ. ευρώ μέσω ενός ινστιτούτου. Το Podemos διέψευσε το γεγονός δηλώνοντας ότι «τρεις φορές στο παρελθόν υπήρξαν ανάλογα εσφαλμένα δημοσιεύματα» – κάτι μου θυμίζει αυτό, κάτι μου θυμίζει…

Στο εντελώς άσχετο τώρα θυμάμαι – και το θυμάμαι καλά – ήταν η σχεδόν στα όρια της μυστικότητας πρώτη επίσκεψη στην Αθήνα υπουργού Εξωτερικών, αμέσως μετά τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015. Στο ακόμη πιο άσχετο, θυμάμαι ότι ήταν η άφιξη της υπουργού Εξωτερικών της Μεγάλης Μπολιβαριανής κ.λπ. κ.λπ. σινιόρας Ντέλσι Ροντρίγκεζ. Η κυρία τότε είχε συναντηθεί με τον πρόεδρο Αλέξη και ουδέν ανακοινώθηκε. Ούτε σε φωτογραφία δεν είχαμε τη χαρά να τη δούμε. Οταν επέστρεψε Βενεζουέλα εκείνη, έδωσε στη δημοσιότητα μία.

Επίσης στο απολύτως, μα απολύτως, άσχετο θυμάμαι ότι στις 27 Ιουλίου 2015 ο ξάδερφος Γιώργος (Τσίπρας) είχε μεταβεί κατ’ εντολήν του προέδρου Αλέξη στο Καράκας και επέστρεψε «τροπαιούχος», με συμφωνία ενεργειακής συνεργασίας με τη Βενεζουέλα, την οποία ακόμη να τη δούμε να υλοποιείται.

Τυχαία είναι αυτά, το τονίζω. Αλλά μην ανοίξει το στόμα αυτός ο κύριος Ραφαέλ Ισά φοβάμαι…

Το μάρμαρο και ποιος το πληρώνει
Τα συνεχή, μικρής κλίμακας επί του παρόντος, επεισόδια με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες καθώς και η αδυναμία των Αρχών να διαχειριστούν το πρόβλημα με σοβαρότητα δείχνουν ότι δεν πρέπει να θεωρείται ακραία μια πρόβλεψη ότι πολύ σύντομα θα έχουμε «έκρηξη» στο Προσφυγικό.
Οσο δε συνεχίζεται η αδυναμία της κυβέρνησης να επιβάλει την εφαρμογή της συμφωνίας με την Τουρκία για την επαναπροώθηση των μεταναστών στη γειτονική χώρα είναι περίπου βέβαιο ότι οδηγούμαστε στο να καταστεί η Ελλάδα μια απέραντη προσφυγούπολη, με απροσδιόριστες επί του παρόντος κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις. Επιπτώσεις δε  κυρίως στη λεγόμενη «βαριά βιομηχανία» της χώρας που είναι ο τουρισμός, όπου τα μεγέθη μπορούν να μετρηθούν άμεσα και χωρίς ωραιοποιήσεις και «βελτιωτικές» προσθαφαιρέσεις.
Ωστόσο το σοβαρότερο, κατά τη γνώμη μου, που επιτείνει το πρόβλημα και δημιουργεί πραγματική ανασφάλεια στους πολίτες είναι η ανεξέλεγκτη δράση των λεγόμενων ΜΚΟ, η δράση των οποίων έχει υπερβεί κατά πολύ τις δράσεις του ελληνικού κράτους. Το περιστατικό με τους αλληλέγγυους, οι οποίοι επιχείρησαν να εγκαταστήσουν πρόσφυγες στην Πλατεία Συντάγματος προ ημερών, δημιουργεί την αίσθηση ότι η κυβέρνηση βρίσκεται σε προφανή αδυναμία να ασκήσει την εξουσία που οφείλει να ασκεί στη χώρα. Είναι έρμαιο των δεσμεύσεων που έχει απέναντι σε αυτούς, από την περίοδο του κινήματος των λεγόμενων Αγανακτισμένων, τους οποίους είχε υιοθετήσει είτε ως Συνασπισμός είτε ως συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ.
Θυμίζω απλώς την προ τριετίας υπόθεση της Υπατίας και αναφέρω επίσης την τωρινή κατάληψη του ιστορικού κτιρίου Γκίνη του Πολυτεχνείου και τη μετατροπή του σε κέντρο «φιλοξενίας» μεταναστών, αλλά και τη «δραστηριότητα» ΜΚΟ που έχουν αναφορές στον ΣΥΡΙΖΑ στην Ειδομένη.
Με δυο λόγια, η κυβέρνηση πρέπει να αποφασίσει, κατά τη γνώμη μου, αν κυβερνάει αυτή και χειρίζεται το Προσφυγικό ή αν το έχει εκχωρήσει στις ΜΚΟ και στους αλληλέγγυους. Στην πρώτη περίπτωση, ακόμη και αν κάνει λάθη, μπορεί το πράγμα να έρθει σε μια ισορροπία. Στη δεύτερη, έχει με βεβαιότητα διαλυθεί κάθε προοπτική, και το μάρμαρο θα το πληρώσουμε όλοι…