[Αγιογραφίες] Bullying

Στην αρχή ήταν μια μεταγραφή. Ενα επείσακτο στέλεχος ειδικά για τη Δικαιοσύνη, έναν χώρο στον οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε προσβάσεις – ούτε ήταν πιθανό ότι θα τις αποκτούσε με την προαλειφόμενη για υπουργό Δικαιοσύνης Ζωή Κωνσταντοπούλου. Από την προηγούμενη Τρίτη, όμως, ο Δημήτρης Παπαγγελόπουλος δεν είναι πια περιφερειακός υπουργός ειδικής αποστολής. Είναι το πρόσωπο της κυβέρνησης.

Είναι το πρόσωπο που ενσαρκώνει την εκστρατεία πάνω στην οποία ο Πρωθυπουργός έχει βασίσει την πολιτική του επιβίωση. Αυτό είχε φανεί και από μόνο το γεγονός ότι προκάλεσε κοινοβουλευτική μάχη για να στηρίξει τον καραμανλογενή υπουργό του. Και αποδείχθηκε όταν έφτασε να τον επαινέσει από το βήμα της Βουλής επειδή «παρακίνησε» την εισαγγελέα «να μη βάλει την υπόθεση στο αρχείο». (Το γεγονός ότι μια τέτοια προτροπή θα συνιστούσε ήδη εκτροπή από την πλευρά του υπουργού, ο Τσίπρας το προσπέρασε ή από ζήλο ή από θεσμικό αναλφαβητισμό – ή και τα δύο.)

Η ουσία είναι ότι το modus operandi του Παπαγγελόπουλου έχει αναγνωριστεί με τη μεγαλύτερη δυνατή πολιτική βαρύτητα ως μέθοδος της συριζαϊκής διακυβέρνησης. Ακόμη και ο καθηγητής Παρασκευόπουλος, που έδειξε για λίγο να αμφιταλαντεύεται, χθες στήριξε τον αναπληρωτή του. Τον άκουσε μάλιστα σιωπηλός να απαντά στην ερώτηση γιατί τηλεφώνησε στην εισαγγελέα Τσατάνη με το αφοπλιστικό: «Ετσι, γενικά».

Ετσι, γενικά, ήταν ηλίου φαεινότερον ότι ο Παπαγγελόπουλος μόνο τυπικά είναι αναπληρωτής του Παρασκευόπουλου. Στην ουσία ο πρώην εισαγγελέας συνιστά αυτόνομο πόλο εξουσίας εντός της κυβέρνησης με αναφορά απευθείας στο Μαξίμου. Αυτό θα μπορούσε να εξηγεί και την ακλόνητη αυτοπεποίθηση με την οποία επιστρατεύει τη χλεύη και την ειρωνεία για να αμυνθεί στον έλεγχο της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας.

Το ερώτημα είναι πόσο χρήσιμος μπορεί να είναι πλέον στην κυβέρνηση ένας παίκτης του οποίου οι τρόποι έχουν βρεθεί κάτω από τον προβολέα της Βουλής και της δημοσιότητας. Πόσο αποτελεσματικός μπορεί πια να είναι ο Παπαγγελόπουλος στην αποστολή του στον χώρο της Δικαιοσύνης;

Η απάντηση δεν θα κριθεί τόσο από το «τηγάνισμά» του στην κοινοβουλευτική Επιτροπή. Οσο από τις αντοχές που θα μπορούσε ακόμη να επιδείξει το ίδιο το δικαστικό σώμα απέναντι σε αυτό που εκτυλίσσεται εις βάρος του – επιεικώς – ως πολιτικό bullying. Και δικαστικό σώμα δεν είναι μόνο η πρόεδρος του Αρείου Πάγου.

Εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα, το θέμα δεν αφορά τα πρόσωπα. Στην πολιτική ακόμη και τα ζόμπι δεν είναι παντοτινά. Το θέμα είναι πόσο γρήγορα μπορούν να επουλωθούν οι θεσμικές βλάβες που αφήνουν πίσω τους.