[Αγιογραφίες] Θούριοι

Οταν ο επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών μιας χώρας αναγκάζεται να διαβεβαιώσει, με επίσημη ανακοίνωση, ότι τηρεί τον νόμο, το διαβεβαιούμενο τίθεται ήδη σε αμφιβολία. Γι’ αυτό και η χθεσινή δήλωση στην οποία υποχρεώθηκε ο Γιάννης Ρουμπάτης οξύνει την ανασφάλεια που στόχευε να θεραπεύσει.

Οι κοριοί δεν έχουν ούτε χρώμα ούτε αποτύπωμα. Από την ώρα που θα απελευθερωθούν στην πολιτική σκηνή ο καθένας τους χρωματίζει όπως θέλει. Αυτό επιχείρησε να κάνει και η κυβέρνηση, χρησιμοποιώντας από την πρώτη στιγμή τη διαρροή ως προσάναμμα μιας νέας καμπάνιας δαιμονοποιήσης του ΔΝΤ.

Το σχεδόν βέβαιο είναι ότι το πρακτορίστικο μέρος της υπόθεσης δεν θα διαλευκανθεί ποτέ. Σημασία όμως έχει το πολιτικό της αποτέλεσμα. Και πολιτικά οι κοριοί δαγκώνουν ήδη την Αθήνα. Δεν είναι μόνο η Λαγκάρντ που άφησε δηλητηριώδη υπαινιγμό για αθέμιτες μεθόδους. Είναι κυρίως το Βερολίνο που εξωθήθηκε σε μια δήλωση πίστεως στην παρουσία του Ταμείου στην Ευρώπη, δίνοντας την εικόνα μιας αντισυσπείρωσης στο μπλοκ των διχασμένων μέχρι προχθές δανειστών.

Ακόμη κι αν η υπηρεσία του Ρουμπάτη είναι αμέτοχη, η απόπειρα της κυβέρνησης να μεταφράσει τη διαρροή έτσι ώστε να μπορεί να τη χρησιμοποιήσει σαν μοχλό στην αξιολόγηση επέτρεψε στους έξω να την ενοχοποιήσουν. Ακόμη κι αν η Αθήνα είναι αθώα, έσπευσε η ίδια να υιοθετήσει πολιτικά το προϊόν του εγκλήματος. Δεν άφησε καν, μέσω διαρροών, τους άλλους να βγάλουν από το προκείμενο τα συμπεράσματά τους. Ο ήδη αφερέγγυος εταίρος – ο εταίρος που πέρυσι εκπροσωπήθηκε από έναν υπουργό που ηχογραφούσε τους συναδέλφους του στα Eurogroup – εμφανίζεται έτσι να επιστρατεύει πάλι ανορθόδοξα μέσα «διαπραγμάτευσης».

Ο Ρουμπάτης λέει ότι η υπηρεσία του λειτουργεί με βάση την ελληνική νομοθεσία. Η δήλωση δεν μπορεί παρά να διαβαστεί με τη σκέψη ότι το θεσμικό πρόσωπο της κυβέρνησης – ο θεματοφύλακας της νομιμότητας – είναι ο πρώην διοικητής της ΕΥΠ Δημήτρης Παπαγγελόπουλος. Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δεν διάλεξαν ούτε διπλωμάτη ούτε κάποιον γραφειοκράτη, όπως οι προηγούμενες κυβερνήσεις για την ηγεσία των μυστικών υπηρεσιών. Διάλεξαν για τη δουλειά έναν βετεράνο της πολιτικής – με «μύτη» εξασκημένη σε πολλές αυλές.

Ακόμη κι αν θεωρήσει κανείς άμοιρους σημασίας αυτούς τους συμβολισμούς, η πολιτική ουσία παραμένει: η κυβέρνηση επιστρέφει στην πολιτική του φρονήματος. Ηταν μια τακτική που ποτέ δεν εγκατέλειψε στο εσωτερικό, πολώνοντας την αντιπαράθεσή της με τους αντιπάλους της. Τώρα ξαναζεσταίνει το σχήμα της καπιταλιστικής συνωμοσίας – και των δωσιλόγων που υποτίθεται ότι την ευνοούν εντός των συνόρων.

Για τις ανάγκες της κυβέρνησης, η Ελλάδα επιστρέφει στη σκηνή ως ο εταίρος που υποκαθιστά τη διαπραγμάτευση με τον συνδικαλισμό. Που πολιτεύεται με θούριους και κοριούς. Επιστρέφει ως Δημοκρατία του Nonsense.