«Θρησκευτική αστυνομία»

Οσο πλησιάζει η στιγμή της αλήθειας για την επιβολή της λαίλαπας των νέων μέτρων που θα συρρικνώνουν τα ήδη πενιχρά εισοδήματα τόσο θα διευρύνεται το χάσμα της επαφής με την πραγματικότητα που η κυβέρνηση έχει εξελίξει σε επιστήμη. Παλιά και δοκιμασμένη η συνταγή που επιχειρεί την αλλαγή ατζέντας πάση θυσία με τη δημιουργία ενός έστω και φανταστικού εχθρού. Προκειμένου να επιτευχθεί μια κάποια συσπείρωση στο καταπονημένο και πάντως απολύτως απογοητευμένο κομματικό ακροατήριο που θα εξασφαλίζει τη διατήρηση της εξουσίας, λέγονται και γίνονται τα πάντα. Αλλωστε, η αυτάρεσκη πεποίθηση όλων των δογματικών πως κατέχουν την απόλυτη αλήθεια και ελέω Θεού έχουν το δικαίωμα να την επιβάλλουν τους οδηγεί σε ακρότητες αδιαφορώντας για θεσμούς και κανόνες.

Σε αυτή τη λογική η παρέα που κυβερνά επέλεξε να παραστήσει εκ νέου το θύμα της λεγομένης διαπλοκής την ώρα ακριβώς που επιχειρεί έξω από κάθε δεοντολογία να στήσει μηχανισμούς ελέγχου της ενημέρωσης και ποδηγέτησης της Δικαιοσύνης. Τρέφουν δε την ψευδαίσθηση ότι όλα αυτά που κάνουν έχουν τη στήριξη της κοινωνίας που, κουρασμένη από τη μακρά περίοδο της κρίσης, δεν αντιδρά πλέον σε ό,τι και αν συμβαίνει. Από άγνοια ή απύθμενο θράσος φθάνουν, μάλιστα, μέχρι του σημείου να θεωρούν περίπου ως δικαίωμά τους – γιατί όχι και υποχρέωσή τους – να παρεμβαίνουν παντού, ασχέτως αν έχουν ή όχι το δικαίωμα με βάση τους νόμους και το Σύνταγμα.

  

Το δόγμα «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» μοιάζει να είναι η απόλυτη επιλογή τους και γι’ αυτό θέλουν να ελέγχουν τα πάντα, έστω και αν καταφεύγουν σε ανίερες μεθόδους και συμμαχούν ακόμη και με τον διάβολο. Το μόνο που δεν έχουν κάνει ακόμη είναι να ιδρύσουν μια νέου τύπου «θρησκευτική αστυνομία», κατά τα πρότυπα των ακραίων μουσουλμανικών κρατών, που θα ελέγχει ακόμη και τη… σκέψη των πολιτών και κυρίως των πολιτικών τους αντιπάλων.