[Θεωρείο] Χρυσοπράσινο φύλλο

Η σύνταξη του περιοδικού «Τάιμ» είχε παραδεχθεί κάποτε ότι από κάποιο σημείο και μετά άρχισε να αποφεύγει τα διεθνή θέματα στα εξώφυλλά του επειδή έπεφταν κατακόρυφα οι πωλήσεις. Με άλλα λόγια, το Παλαιστινιακό, θέμα που μονοπωλούσε τότε κατεξοχήν τη διεθνή επικαιρότητα, δεν πουλούσε. Η παλαιστινιακή μαντίλα, σύμβολο επανάστασης και ανυποταγής, συγκινούσε πια μόνο τους εξεγερμένους των πανεπιστημιακών αμφιθεάτρων.

Τηρουμένων των αναλογιών, το ίδιο συνέβη περίπου και με το Κυπριακό. Τη δεκαετία του 1960 οι έλληνες φοιτητές διαδήλωναν στους δρόμους για την Κύπρο και συγκρούονταν με την Αστυνομία. Κάποιο αντικείμενο με υψηλό συμβολισμό σαν τη μαντίλα δεν υπήρχε. Υπήρχαν όμως οι λέξεις με συγκινησιακό φορτίο. Το «Δεν ξεχνώ», αειθαλές σύνθημα για την τουρκική κατοχή της Βόρειας Κύπρου, και το ποιητικό «χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγο» δημιουργούσαν το συναισθηματικό υπόβαθρο για να αντέχει το θέμα στα πρωτοσέλιδα. Εως ότου άρχισε να ατονούν και η μνήμη και η ποίηση, αλλά και οι ενοχές της Αθήνας απέναντι στη Λευκωσία για τα εγκληματικά λάθη του παρελθόντος. Οχι τυχαία. Με την είσοδό της στην ΕΕ, η Κύπρος απέκτησε την αυτοπεποίθηση που της έλειπε. Και με την απόσταση της Αθήνας του Κώστα Καραμανλή από το σχέδιο Αναν, ψήφισε στο δημοψήφισμα έτσι όπως πρέπει να ψηφίζει ένα σύγχρονο κράτος: μόνο του και χωρίς κηδεμόνες.

Με το δάκρυ του Τάσσου Παπαδόπουλου και την ατάκα του ότι δεν παρέλαβε κράτος για να παραδώσει κοινότητα γράφτηκε το τελευταίο μελό κεφάλαιο στην ιστορία της Κύπρου. Τώρα, όμως, γράφεται ένα άλλο. Και αξίζει να γίνει πρωτοσέλιδο. Το χρυσοπράσινο φύλλο βγήκε χθες και τυπικά από το Μνημόνιο. Και δεν είναι καθόλου απίθανο ο άνθρωπος που παρέλαβε ένα ρημαγμένο κράτος, ο Νίκος Αναστασιάδης, να παραδώσει μια ακμαία ομοσπονδία.