«Εχει κι η λάσπη ηδονή» έγραφε σε ένα τραγούδι του ο Ακης Πάνου. Σύσσωμο λοιπόν το πολιτικό μας σύστημα μοιάζει να έχει ανακατευτεί με τέτοια λάσπη από την Τρίτη το βράδυ και είναι αμφίβολο αν θα μπορέσει να αναταχθεί. Η ευθύνη της συζήτησης στη Βουλή για τη Δικαιοσύνη και τη διαφθορά ανήκει στον ίδιο τον Πρωθυπουργό. Για την ακρίβεια, ο ίδιος ήταν που επιζήτησε κάτι τέτοιο προκαλώντας στο ηθικό ρινγκ το «παλιό σύστημα». Το νέο κυβερνητικό αφήγημα –ή, για την ακρίβεια, αυτό που απέμεινε –είναι ο πόλεμος στα συμφέροντα. Τα συμφέροντα είναι υπαρκτά –όπως κατάλαβα από τα συμφραζόμενα και του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης που επίσης κράδαινε ατυχώς πρωτοσέλιδα. Τα συμφέροντα όμως είναι και διεκδικήσιμα. Για την ακρίβεια η οκτάωρη μελαγχολική συνεδρίαση της Βουλής άφηνε αυτή την εντύπωση, ότι κάθε μνηστήρας της εξουσίας προσεταιρίζεται ή πολεμά –κατά το δοκούν –μία σειρά μεταφυσικών και στατικών κέντρων.
Αν σήμερα κυοφορείται στην πολιτική ζωή ο δικαστικός σοσιαλισμός, την Τρίτη το βράδυ είδαμε τον «ηθικό καπιταλισμό». Τον διαγκωνισμό των δύο μονομάχων να αποδείξουν πως είναι ο καθένας εξ αυτών το ηθικό τιμόνι μιας χώρας σε επιτροπεία. Ηταν φορές που έκλεινες τα μάτια και νόμιζες ότι ακούς συρραφές από έξυπνα ευφυολογήματα στο twitter, αποσπάσματα από τον κίτρινο Τύπο, διαρροές από κρατικές υπηρεσίες, ξεκατινιάσματα δικαστών και πολιτικών, βωμολοχίες από φοιτητικά αμφιθέατρα ή γήπεδο. Η συζήτηση για τη Δικαιοσύνη δεν αποκατέστησε –και δεν αποκαθιστά –το τραυματισμένο προφίλ της. Διέχυσε κι άλλο την αμφιβολία μαζικά, την απαξίωση της διάκρισης των εξουσιών. Ενίσχυσε το αντιπολιτικό – αντικοινοβουλευτικό μένος του μέσου φτωχού ανθρώπου.
Ας μη γελιόμαστε. Εκεί μέσα έγινε μια κουβέντα που έμοιαζε εσωτερικού σπαραγμού. Οταν εκεί έξω η κοινωνία είναι γονατισμένη και αμήχανη. Μα η ευθύνη δεν βαραίνει μόνο τους δύο μεγάλους του πολιτικού τοπίου. Οι μικρότεροι επίσης αναντίστοιχοι, αμήχανοι, προβλέψιμοι. Εμοιαζαν απλώς να έχουν το άγχος να χωρέσουν στο επόμενο εκλογικό κάδρο. Απλώς να διασώσουν τις δικές τους χρεωμένες ΔΕΚΟ ή τα δικά τους ξεχαρβαλωμένα μαγαζιά. Ο δε Λεβέντης που για χρόνια θήτευσε στην trash τηλεόραση και μοίραζε «ψόφους» στους πολιτικούς του αντιπάλους, εμφανίστηκε με τη λεοντή του νηφάλιου σε μια ομιλία που θύμιζε μεταμεσονύκτια εξομολογητική ραδιοφωνική εκπομπή. Ο μόνος χαρούμενος έμοιαζε ο αρχηγός της Χρυσής Αυγής. Είχε κι αυτός βέβαια την έγνοια να διεμβολίσει το δεξιό ακροατήριο, σφυροκοπώντας τον Κυριάκο. Κι αυτός στίχο θύμιζε, αυτόν του Μανώλη Ρασούλη: «Κακοί ντυθήκανε καλοί και πιάσαν εξουσίες/ Κι υπερωρία πέσανε στις αγιοαμαρτίες».
Σχόλια
