[Στίγμα] Μια ωραία ατμόσφαιρα

Αν πιστέψω τον δραστήριο επιστολογράφο κύριο Σηφουνάκη, ο πρόεδρος Βαγγέλης (Βενιζέλος) είναι «κολλητός» με τον επιχειρηματία Ανδρέα Βγενόπουλο. Δηλαδή, όχι απλώς «κολλητός» αλλά και φίλος, και συνεργάτης, και supporter σε ό,τι κάνει ο Βγενόπουλος – μέχρι παρεξηγήσεως δηλαδή. Αν μάλιστα δώσω βάση και σε κάτι υπονοούμενα που άφησε κατά Βενιζέλου με νέα επιστολή – ανακοίνωση χθες, όλως τυχαίως την παραμονή της αποψινής συζήτησης στη Βουλή για τη διαπλοκή, μη σου πω ότι ο Βγενόπουλος τον έχει τον πρόεδρο Βαγγέλη να του κουβαλάει την τσάντα, όταν δεν τον στέλνει στο περίπτερο για πούρα!

(Υποθέτω βασίμως δε ότι αυτά τα υπονοούμενα Σηφουνάκη κατά Βενιζέλου θα έχουν τύχει ήδη της προσοχής που τους αρμόζει από το επιτελείο Μαξίμου. Κρίμα είναι να πάνε χαμένα…).

Αλλά για να δούμε μια ιστορία που εξελίχθηκε, προφανώς εν αγνοία του επιστολογράφου Σηφουνάκη (θέλω να ελπίζω, αλλιώς το διάβημα είναι επιεικώς βλακώδες…), αλλά εν γνώσει ανωτέρων, πιο ανωτέρων δεν γίνεται, κυβερνητικών κλιμακίων: από μηνών διεξάγεται σε επίπεδο διεθνούς διαιτησίας δίκη επί αγωγής αποζημίωσης του μεγαλομετόχου των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά Ισκαντάρ Σαφά, ο οποίος διεκδικεί από το ελληνικό Δημόσιο 1 δισ. αποζημίωση για παραβίαση των όρων της συμφωνίας εξαγοράς των ναυπηγείων. Το ελληνικό Δημόσιο από την πλευρά του προκειμένου να αποκρούσει την παράλογη και εξωφρενικά υψηλού ποσού διεκδίκηση της ιδιοκτησίας των ναυπηγείων, προβάλλει ως βασικό της επιχείρημα τον νόμο που ψήφισε το 2010 ως υπουργός Αμυνας ο Βενιζέλος. Επειδή προφανώς θεωρεί ότι ο νόμος προστατεύει απολύτως τα ελληνικά συμφέροντα, δεδομένου ότι τα ναυπηγεία είχαν αναλάβει την κατασκευή έξι υποβρυχίων του Πολεμικού Ναυτικού, αλλά είχαν παραδώσει τότε μόνο το ένα.

Οι διασκέψεις της διεθνούς διαιτησίας επί της υπόθεσης διεξάγονται κυρίως στο Παρίσι, αλλά και για ορισμένες πτυχές της ο ισπανός επιδιαιτητής και οι συνεργάτες του έρχονται στην Αθήνα.

Την περασμένη εβδομάδα λοιπόν ήταν εδώ. Και την Τρίτη, ύστερα από κυβερνητική έκκληση και συνακόλουθα παρότρυνση, ενώπιον των ξένων δικαστών προσήλθε και κατέθεσε ο Βενιζέλος! Για να εξηγήσει ότι οι διεκδικήσεις του κ. Σαφά και του ομίλου που εκπροσωπεί είναι άνευ αντικειμένου και πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτες.

Ποιος εκπροσωπεί την ιδιοκτησία των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά, ως αντίδικος του ελληνικού Δημοσίου; Ο φίλος Βενιζέλου, ο κολλητός, ο συνεργάτης, ο… ο… ο Ανδρέας Βγενόπουλος!..

(Μικρή συμβολή στην αποψινή συζήτηση είναι αυτή η ιστορία. Και δεν μου την αφηγήθηκε ο Βενιζέλος!)

Σίφουνας

Λόγω (μακεδονικής) επικαιρότητας, θα μεταφέρω εδώ περιστατικό παρελθούσης χρήσεως που συνέβη εις τας Σέρρας (το «σ» όσο πιο παχύ γίνεται παρακαλώ) στις 25 Μαρτίου λίγο μετά το τέλος της παρέλασης ενώπιον της υφυπουργού Μακεδονίας – Θράκης Μαρίας Κόλλια-Τσαρουχά. Πολίτης τρελαμένος με αυτά που ακούει από Μουζάλα και άλλους διαφόρους κυβερνητικούς περί Μακεδονίας και τα ρέστα πλησιάζει την (υφ)υπουργό και τη ρωτάει έντονα, είναι αλήθεια (διότι άμα είσαι εθνικόφρων και έχεις πάρει μέρος και σε πέντε διαδηλώσεις υπέρ των δικαίων της πατρίδος, με κάτι τέτοια είσαι λίγο πριν από το εγκεφαλικό): «Τι θα κάνετε με το “Μακεδονικό”;».

Απάντηση δεν έλαβε, αλλά σε χρόνο dt τον τσουβάλιασαν τρεις – τέσσερις αστυνομικοί με πολιτικά και τον μετέφεραν στο Τμήμα, να κοιτάζει τους τοίχους και να αναρωτιέται τι ακριβώς του συνέβη.

Φίλος μου, παράγων της πόλης, ο οποίος ενδιαφέρθηκε για την τύχη του, ενημερώθηκε ότι ο αγωνιών περί την τύχη του «Μακεδονικού» πατριώτης είχε τη χαρά να γνωρίσει το Αστυνομικό Τμήμα από τα μέσα διότι έπρεπε να του γίνει «εξακρίβωση». Στοιχείων. Εθνικοφροσύνης, όχι. Δεν χρειάστηκε άλλωστε…

Κόλλημα

Τούτου δοθέντος, βλέπω να δημιουργείται κίνημα ανησυχούντων περί το «μακεδονικό ζήτημα» (εκατό χρόνια μετά, τα ίδια κουβεντιάζει αυτή η χώρα – εκατό χρόνια μετά!), διότι χθες έκανε την έκπληξη επ’ αυτού και ο Μάκης Μπαλαούρας, συμφοιτητής μου, με περγαμηνές αντιδικτατορικού αγωνιστή αυτός, στην ΑΣΟΕΕ.

Ο βουλευτής Μάκης δήλωσε ότι δεν τραβάει κανένα ιδιαίτερο ζόρι να πουν τα Σκόπια και σκέτα «Μακεδονία», δήλωση την οποία βρήκα πολύ straight, παρά το γεγονός ότι τον αποδοκίμασε, εκ καθήκοντος, το Μέγαρο Μαξίμου. Οπως έχουμε πει κατ’ επανάληψιν – και θα επανέλθω και σήμερα, διότι «μήτηρ πάσης μαθήσεως είναι η επανάληψις» – όταν όλος ο κόσμος αποκαλεί τα Σκόπια «Μακεδονία» και μόνο εμείς Σκόπια, αυτό προσομοιάζει με τη βλακεία που κάνει η στρουθοκάμηλος βλέποντας τον κίνδυνο που έρχεται κατά πάνω της, να βάζει δηλαδή το κεφάλι στην άμμο.

Κατά τη γνώμη μου, τώρα που το πράγμα είναι ζεστό με όλα αυτά (δηλώσεις υπουργών, βουλευτών, παραγόντων κ.λπ.) να γίνει μια σοβαρή προσπάθεια να λυθεί το θέμα του ονόματος των Σκοπίων, να τελειώνουμε. Ας την πουν Βόρεια Μακεδονία, ας την πουν Μακεδονία του Βαρδάρη, Μακεδονία των Σκοπίων, ας την πουν όπως να ‘ναι, αρκεί να κλείσει αυτή η πληγή. Ο κόσμος προχωράει και εμείς μένουμε κολλημένοι με την μπάλα, ρε γαμώτο…

Κίνηση… ματ

Ευτυχώς πάντως, έχει κυβέρνηση ο τόπος, κυβέρνηση η οποία αποδίδει, παράγει έργο, παίρνει αποφάσεις και δημιουργεί με τον τρόπο αυτό αισιοδοξία για το μέλλον. Ιδού παράδειγμα χθεσινό, τρανταχτό και αποκαλυπτικό της κυβερνητικής αποτελεσματικότητας: ο φίλος μου υπουργός Κατρούγκαλος, μια πραγματική νότα κομψότητας στο Υπουργικό Συμβούλιο των ανοιχτών πουκαμίσων και των διπλοσταυρωτών σακακιών (θα ξεράσω…), τον οποίο όλοι ψέγουν για το επαπειλούμενο Ασφαλιστικό, αυτός έκανε τη μεγάλη κίνηση. Την κίνηση που συζητείται ήδη παντού, από χθες!

Μετακίνησε για την Τρίτη 3 Μαΐου τον εορτασμό της εργατικής Πρωτομαγιάς, η οποία πέφτει ανήμερα το Πάσχα. Το οποίον σημαίνει ότι, πρώτα ο Θεός, ο δραστήριος και φιλεργατικός ελληνικός λαός θα σταματήσει να δουλεύει τη Μεγάλη Τετάρτη 27 Απριλίου και θα επανέλθει στη δουλειά αργά αργά, σαν δίποδο ανακόντα που έχει καταβροχθίσει ένα αρνί στην καθισιά του, στις 4 Μαΐου!

Θεός ο Κατρούγκαλος; Θε – ός!

Παιδιά, τι συζητάμε τώρα.

Αστεία πράγματα

Εχει πλάκα ο ΣΥΡΙΖΑ, πραγματικά έχει πλάκα. Στο πρόσφατο συνέδριο της ΓΣΕΕ στη Ρόδο υπέστη δεινή ήττα εκλέγοντας μόλις έναν στο Γενικό Συμβούλιο της ΓΣΕΕ, έναντι 15 του καθημαγμένου ΠΑΣΟΚ. Διασώθηκε κάπως, διότι ο αδιανόητα ασυμβίβαστος αγωνιστής Νίκος Φωτόπουλος εξέλεξε, μαζί με κάτι άλλους, επτά και άρα κάτι μπορεί να διεκδικήσει στη διοίκηση της ΓΣΕΕ.

Και ενώ λοιπόν θα έπρεπε να κάτσει να εξετάσει το μέγεθος της ήττας του και να αναλύσει τους λόγους από τους οποίους αυτή προήλθε, τι κάνει; Σπέρνει εδώ κι εκεί διάφορες ανοησίες περί «πολυτελούς συνεδρίου» της ΓΣΕΕ στη Ρόδο με όλα τα συμπαρομαρτούντα «το χαβιάρι μαύρο, το κρασί παλιό, η σαμπάνια αφρισμένη, η πισίνα με ζεστό νερό» – ιδού οι εργατοπατέρες που το γλεντάνε!

Πραγματικά έχουν… δίκιο! Ο Παναγόπουλος φταίει, εξ ολοκλήρου. Κανονικά θα έπρεπε πριν ξεκινήσει το συνέδριο να απαιτήσει από το ξενοδοχείο της Ρόδου να μπαζώσουν την πισίνα και η διατροφή των συνέδρων να περιοριστεί αυστηρά σε ελιές, φέτα, κρεμμύδι και εναλλάξ ρέγκα ψημένη σε εφημερίδα. Να επιστρέψει η εργατιά στις ρίζες της…