[Αγιογραφίες] Κρεμάλες

Εχει δίκαιο ο ΣΥΡΙΖΑ. Η παρεμπόδιση κομματικών εκδηλώσεων, όπως αυτή στην οποία χοροστατούσε την περασμένη Τετάρτη ο Νίκος Παππάς, «είναι μια πράξη εκτός αριστερής αντίληψης και ιδεολογίας». Θεωρητικά. Γιατί στην πραγματικότητα είναι μια πράξη βγαλμένη από το βασικό ρεπερτόριο του ΣΥΡΙΖΑ.

Η συντροφική εισβολή στου Ζωγράφου ήταν επέμβαση ρουτίνας, από αυτές που συνιστούσαν την αριστερή πεπατημένη, ακόμη και πριν από το Μνημόνιο. Η ματαίωση ή παρεμπόδιση εκδηλώσεων – για να μη μιλήσει κανείς για τις «συμβολικές» και λιγότερο «συμβολικές» επιθέσεις εναντίον προσώπων – ήταν μια μόνιμη συνθήκη της δημόσιας ζωής, που παροξύνθηκε μετά το Μνημόνιο.

Οταν δεν πρωταγωνιστούσε ανοιχτά, διά των στελεχών του, ο ΣΥΡΙΖΑ δικαιολογούσε εκ των υστέρων αυτές τις ενέργειες ως θεμιτές εκφράσεις κοινωνικής οργής. Δεν χρειάζεται κανείς να θυμίσει ότι στελέχη του που τώρα υπηρετούν ως υπουργοί σταδιοδρόμησαν τηλεοπτικά δικαιολογώντας την «καλή» βία, αναμηρυκάζοντας τα κλισέ περί επαναστατικού δικαίου και πολιτικής ανυπακοής. Ούτε χρειάζεται να θυμίσει το τοξικό ιδίωμα του ακροδεξιού κόμματος που ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε για κυβερνητικό του εταίρο – το γεγονός, ας πούμε, ότι ο πρόεδρός του είχε εκστομίσει για πολιτικό του αντίπαλο τη φράση «λιντσάρετέ τον, κι εγώ μαζί σας».

Θα ήταν παράλογο να περιμένει κανείς ότι οι κυβερνητικοί θα αναγνώριζαν τόσο γρήγορα τη συγγένειά τους με τα πολιτικά ήθη που τώρα τους απειλούν. Μια τέτοια αυτοκριτική θα προϋπέθετε ότι θα έβλεπαν πως αγανακτισμένοι και ψεκασμένοι, στου Ζωγράφου ή στη Βέροια, δεν ανταποκρίνονται ακριβώς στις προδιαγραφές του φαντασιακού υποκειμένου που λατρεύεται σαν «λαϊκός παράγοντας».

Με την κυβέρνηση φαίνεται να συμβαίνει το αντίθετο. Μπορεί να σοκάρεται από τις εις βάρος της εκδηλώσεις, εξακολουθεί ωστόσο να τις τροφοδοτεί. Εξακολουθεί να έχει ως πυρήνα της πολιτικής της τις κρεμάλες της πλατείας: το μείγμα σκανδαλολογίας και μισαλλοδοξίας που κατέστησε εφικτή την ώσμωση των πιο ετερόκλητων στοιχείων στο όνομα του αντισυστημισμού.

Από την αρχή ο ΣΥΡΙΖΑ αδυνατούσε να αποχωριστεί τον αντιπολιτευόμενο εαυτό του. Η διαφορά είναι ότι τώρα δεν υποδαυλίζει τη λαϊκή οργή μόνο με τη ρητορική του. Την υποδαυλίζει με το ίδιο το παράδειγμά του. Αν η πολιτική κλυδωνιζόταν από κρίση αξιοπιστίας, η μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ κάθε άλλο παρά τη θεράπευσε.

Η Αγανάκτηση – με άλφα κεφαλαίο – έχει δείξει ότι είναι κομματικά τυφλή. Αυτή είναι μια πραγματικότητα που η κυβέρνηση δυσκολεύεται να δει.

Οχυρωμένη πίσω από ένα ιερατικό ύφος αγέρωχης εξουσίας – το ύφος Παππά – δυσκολεύεται να δει ότι ταΐζει το σκυλί που ήδη λύσσαξε και τη δαγκώνει.