[Πίσω από τη βιτρίνα] Μαύρος κύκνος

Πέρασε στα ψιλά – καθώς οι επιθέσεις στις Βρυξέλλες μονοπώλησαν την επικαιρότητα – αλλά και δεύτερος βουλευτής των ΑΝΕΛ, μετά τον Κώστα Ζουράρι, ο Θανάσης Παπαχριστόπουλος εκφράστηκε δημοσίως υπέρ του Γιάννη Μουζάλα και μάλιστα στη Βουλή. «Δεν είναι απαραίτητο να συμμερίζονται κι άλλοι την ευαισθησία μας για το θέμα της Μακεδονίας» είπε ο κυβερνητικός βουλευτής και το μήνυμα έγινε αντιληπτό από όλες τις πλευρές. Ούτε όμως η Νέα Δημοκρατία ανέβασε ιδιαίτερα τους τόνους απέναντι στον Μουζάλα μέσα στη Βουλή, πέρα από τη λελογισμένη κριτική στους κυβερνητικούς χειρισμούς στο Μεταναστευτικό. Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε τις κυβερνητικές επιδιώξεις για αναβάθμιση του ρόλου του με ενίσχυση δομών γραφειοκρατίας, προκύπτει ότι το σόου ενδοκυβερνητικού ρήγματος μάλλον θα ξεχαστεί γρηγορότερα από ό,τι πιστεύαμε. Δεν μπορούσε να γίνει και διαφορετικά. Το κρεσέντο του εθνικοπατριωτισμού έσβησε απότομα μπροστά στο μέγεθος της πρόκλησης που αντιμετωπίζουν το κράτος και η κοινωνία από τις προσφυγικές ροές. Επειτα ήρθαν οι τζιχαντιστές.

Οι επιθέσεις στις Βρυξέλλες είναι βέβαιο ότι σε κάποιες ευρωπαϊκές χώρες θα προκαλέσουν ακόμη έναν νέο κύκλο καταχρηστικής διασύνδεσης της τρομοκρατίας με το Προσφυγικό, έστω κι αν αποδεικνύεται ότι οι περισσότεροι εκ των μακελάρηδων είναι μουσουλμάνοι με ευρωπαϊκή υπηκοότητα. Αλλωστε το ισχυρότερο αντεπιχείρημα είναι ότι ένας εκ των τρομοκρατών του Παρισιού πέρασε από τη Λέρο. Σε κάθε περίπτωση, οι φωνές του ευρωσκεπτικισμού δυναμώνουν, ενώ το κλίμα φόβου και καχυποψίας οδηγεί νομοτελειακά σε αυξανόμενους ελέγχους στα σύνορα.

Αν οι επιπτώσεις από την αναστολή της Σένγκεν επηρεάζουν περισσότερο τους Βορειοευρωπαίους και την οικονομική τους δραστηριότητα, στην Ελλάδα ο φόβος αφορά κυρίως το πώς θα εφαρμοστεί η συμφωνία για το Προσφυγικό. Θεωρείται βέβαιο ότι πολλές χώρες θα δείξουν απροθυμία υποδοχής προσφύγων, σε αντίθεση με αυτά που προβλέπει το πρόγραμμα μετεγκατάστασης, ενώ σοβαρές αμφιβολίες εκφράζονται για την εφαρμογή του προγράμματος για την άρση χορήγησης βίζας σε τούρκους πολίτες στην ΕΕ – όρος κλειδί για τη συνεργασία της Αγκυρας στο Προσφυγικό. Αρα η Ελλάδα θα αναγκαστεί να κυνηγάει την Τουρκία να εφαρμόσει τα συμφωνηθέντα, την ώρα που η Αγκυρα θα μας αντιμετωπίζει ως τον αδύναμο κρίκο μιας αλυσίδας χωρών επάνω στην προσφυγική διαδρομή. Κοινώς το γκέτο υποδοχής προσφύγων που δεν θα έχουν άλλη διέξοδο διαφυγής.

Μέσα σε αυτό το σκηνικό η κυβέρνηση θα κληθεί να δώσει διαπραγματευτικές και διαχειριστικές μάχες για ένα πρόβλημα που υπερβαίνει κατά πολύ τις δυνάμεις και τα μέσα που διαθέτει το ελληνικό κράτος. Το Προσφυγικό δεν είναι πεδίο από το οποίο θα μπορούσε να προσδοκά πολιτικά οφέλη, για αυτό και προσπαθεί να αλλάξει την ατζέντα της αντιπαράθεσης, αναζητώντας σκελετούς διαφθοράς στα κυβερνητικά ντουλάπια της Νέας Δημοκρατίας. Το Μεταναστευτικό όμως μετατρέπεται αργά και βασανιστικά στον μαύρο κύκνο της αριστερής διακυβέρνησης, το τυχαίο, απρόβλεπτο γεγονός που αλλάζει δραματικά την ατζέντα με ασύμμετρες προκλήσεις και αποτελέσματα.