[Αγιογραφίες] Κουρουμπλισμοί

Η Ειδομένη είναι Νταχάου. Ο καταυλισμός που έστησε ο Στρατός στα Διαβατά είναι Χίλτον. Αμφότερες οι παρομοιώσεις είναι κατορθώματα της λυρικής τόλμης του Παναγιώτη Κουρουμπλή. Η αλήθεια είναι ότι ο υπουργός Εσωτερικών είχε μεγάλο ανταγωνισμό. Με τέτοιο κατακλυσμό αλληγορικής δραματοποίησης, τόσες «αποθήκες ανθρώπων» και τόσες «φυλακές ψυχών», έπρεπε να βρει κάτι πρωτότυπο για να ξεχωρίσει. Εξού και κατέφυγε σε συνθηματική βία εις βάρος του Ολοκαυτώματος.

Ο Κουρουμπλής δεν είναι παράταιρος. Είναι μέρος αυτού που η κυβέρνηση καλλιεργεί ρητορικά ως «ανθρωπιστικό πλεονέκτημα». Η Ειδομένη είναι το σκηνικό που υποτίθεται ότι δίνει υπόσταση σε αυτή τη ρητορική. Η Ελλάδα αυτοπαρουσιάζεται στον κόσμο ως αναξιοπαθούσα χώρα που υποδέχεται αναξιοπαθούντες ανθρώπους.

Το πρόβλημα παρουσιάζεται έτσι μοιραίο, σαν φυσική καταστροφή. Σαν κάτι που υπερβαίνει τις δυνατότητες της πολιτικής διαχείρισης. Μόνο που η Ειδομένη δεν έχει εξελιχθεί έτσι τυχαία. Η απουσία του κράτους που επέτρεψε την ανάδυσή της ως βαλκανικού ψευτο-Νταχάου ήταν, σύμφωνα με τον Γιάννη Μουζάλα, «νομική ανάγκη» και «πολιτική επιλογή».

Τώρα που η ΕΕ ετοιμάζεται να δοκιμάσει μια φόρμουλα αντιμετώπισης της προσφυγικής κρίσης οι κουρουμπλισμοί βρίσκουν τα όριά τους. Τώρα που επικυρώνεται το κλείσιμο βορείων συνόρων – με τον ευρωπαϊκό χώρο να οριοθετείται πλέον επισήμως επέκεινα της Ειδομένης -, η κυβέρνηση του Κουρουμπλή καλείται να αντεπεξέλθει από χθες σε αυτό που ανέλαβε: την οργάνωση της Ελλάδας σε θέατρο ανάσχεσης των προσφυγικών ροών.

Είναι ένα έργο όχι μόνο πρωτοφανούς νομικής και επιχειρησιακής πολυπλοκότητας. Αλλά και ιδιαίτερης πολιτικής φόρτισης για την κυβέρνηση. Το έδειξε η κρίση Μουζάλα – Καμμένου: το Προσφυγικό είναι το ξυπνητήρι που θύμισε στους συριζαίους ότι συγκυβερνούν με την Ακροδεξιά συσπειρώνοντάς τους εναντίον των ΑΝΕΛ. Θύμισε ταυτόχρονα στον Καμμένο ότι είναι ο ελάσσων εταίρος. Αυτός που αντί να γίνει, όπως είχε φανταστεί, στρατηγός του Προσφυγικού, κατέληξε να τεθεί υπό την κηδεμονία του αναπληρωτή του και να παραγκωνιστεί από τη διεύθυνση του μεγαλύτερου πρότζεκτ που υλοποιεί η κυβέρνηση – πρότζεκτ που προορίζεται να απορροφήσει αθρόους κοινοτικούς πόρους.

Ως ένας από τους πρώτους που βάδισαν στον δρόμο της μετανάστευσης από το ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ, ο Κουρουμπλής είναι πρόσωπο εμβληματικό για την κυβέρνηση. Η συνθηματική κατάχρηση του Προσφυγικού είναι επεισόδιο της σκηνικής του σταδιοδρομίας στα τηλεπαράθυρα – εκεί όπου διέπρεψε ως τενόρος του αντιμνημονιακού μελοδράματος.

Η γλώσσα του αφηγείται έτσι και την καταγωγή του ΣΥΡΙΖΑ. Εξηγεί χάρη σε ποιο κομμάτι του ΠΑΣΟΚ φούσκωσε ένα κόμμα του οποίου ο πυρήνας ήταν κομμουνιστογενής και αριστερίστικος.

Για να το τοποθετήσει κανείς στον ορίζοντα των τωρινών αναζητήσεων του ΣΥΡΙΖΑ: ο Κουρουμπλής εκπροσωπεί ό,τι κοντινότερο διαθέτει το κυβερνών κόμμα στη σοσιαλδημοκρατία. Και πολύ κοντινό δεν το λες.