[Ο εξαπτέρυγος] Ευάγγελου αναστοχασμός

Η προσωπικότητά του αποτελούσε και συνεχίζει να αποτελεί αντικείμενο ποικίλων σχολίων – θετικών και αρνητικών. Κάποιοι στέκονται στην ευφυΐα και την ευγλωττία του. Αλλοι στην αλαζονεία και βουλιμία του. Πάντως, ο ίδιος φαίνεται να πιστεύει υπέρμετρα στον εαυτό του. Γι’ αυτό άλλοτε αυτοθαυμάζεται κι άλλοτε αυτοσαρκάζεται.

Ο λόγος για τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Τώρα που δεν πρωταγωνιστεί στην κεντρική σκηνή, μοιάζει λιγότερο αγχωμένος και πιο απελευθερωμένος. Συνομιλώντας με πολιτικούς του φίλους δηλώνει πως είναι σε φάση αναστοχασμού. Οσοι τον γνωρίζουν αντιλαμβάνονται πως προσπαθεί να αποτιμήσει το παρελθόν του, κάνοντας βαθιές βουτιές σ’ αυτό, ακόμη και με ισχυρή δόση αυτοκριτικής.

Το βέβαιο είναι πως παρακολουθεί ανελλιπώς τις πολιτικές εξελίξεις και διεργασίες. Μάλιστα, υποστηρίζει ότι έχει κατοχυρωμένη την προσωπική του αυτονομία. Αν και παραμένει εντός ΠΑΣΟΚ, φροντίζει κάθε τόσο να κρατά διακριτή απόσταση από τις κομματικές επιλογές. Οι διαφοροποιήσεις του έναντι της Φώφης είναι έντεχνες και προσεγμένες. Με σημαία του το «προοδευτικό Κέντρο» φιλοδοξεί να διευρύνει τα όρια της απήχησής του εκτός των πράσινων τειχών.

Το e-kyklos γίνεται το όχημα για τη διεκδίκηση ενός ρόλου χρυσής εφεδρείας. Η αποδοχή που τυγχάνουν οι δημόσιες παρεμβάσεις του στη Βουλή εξάπτουν την επιθυμία του να διεκδικήσει την πολιτική εκπροσώπηση μιας άτυπης σύμπραξης της Δημοκρατικής Συμπαράταξης με Το Ποτάμι και την Ενωση Κεντρώων. Η παρουσία του Θεοδωράκη και του Λεβέντη στην εκδήλωση που διοργάνωσε την περασμένη Δευτέρα στο Γαλλικό Ινστιτούτο, το διαδικτυακό του think tank, τροφοδότησε περαιτέρω τις προσωπικές του βλέψεις. Γι’ αυτό μάλλον καλοβλέπει τη μεγάλη έμπνευση του Σταύρου να δημιουργηθεί το «Κοινοβούλιο του Κέντρου» από τις αποκαλούμενες μεταρρυθμιστικές δυνάμεις.

Αλλωστε την πρόταση της Γεννηματά για ανασυγκρότηση της σκόρπιας Κεντροαριστεράς τη θεωρεί αδιάφορη. Πιστεύει ότι θα ναυαγήσει και το μόνο που θα επιτευχθεί είναι η αναπαλαίωση του ΠΑΣΟΚ. Ετσι η αναζήτηση προσωπικού ρόλου βρίσκεται σταθερά στο επίκεντρο του ενδιαφέροντός του. Εξάλλου, είναι πεπεισμένος ότι μόνο έτσι θα ανακτήσει το χαμένο έδαφος και θα αποκαταστήσει την αδικία – όπως θεωρεί – που του επεφύλαξε η Ιστορία.

Βλέποντας τα τραγικά αδιέξοδα του Τσίπρα, υπενθυμίζει διαρκώς τη δική του συνδρομή προκειμένου να βγει η χώρα από την κρίση: την αυτοθυσία του όταν δέχθηκε να γίνει υπουργός Οικονομικών επί ΓΑΠ. Το εγχείρημα του PSI, για το οποίο δηλώνει υπερήφανος. Τις θετικές επιδόσεις της συγκυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου. Δεν είναι τυχαίο το αυθόρμητο ξέσπασμά του: «Το ΠΑΣΟΚ με μίκρυνε».

Κατά τον Μπένι, η ιστορία της κρίσης δεν έχει γραφτεί ακόμη. Γι’ αυτό και διεκδικεί την αποκατάστασή του στις εναπομείνασες λευκές σελίδες της.