[Ενστάσεις] Το μονοπώλιο της αλληλεγγύης

Το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο θεωρούνταν η επίδειξη αλληλεγγύης. Αρκεί να το επέλεγες. Υστερα, χρειαζόταν μια ρητορική περίπου στερεότυπη: οι άνθρωποι είναι όλοι ίσοι, να μην είμαστε ρατσιστές, «δος μοι τούτον τον ξένον»… Και κατόπιν, ανελάμβαναν οι δομές και ο κορβανάς της Ευρωπαϊκής Ενωσης – ενώ, στα μουλωχτά, η κοινωνία μας κατά κανόνα εκμεταλλευόταν τις (ανασφάλιστες και κακοπληρωμένες) υπηρεσίες των ξένων που διεκδικούσαν στην Ελλάδα καλύτερη μοίρα: καθαρίστριες, αποκλειστικές νοσοκόμες, εργάτες γης, εργάτες σε άλλες δύσκολες δουλειές.

Συνελόντι ειπείν, η κουλτούρα της αλληλεγγύης δεν είναι πάντα ανιδιοτελής, κάποιες φορές μάλιστα είναι και κερδοφόρος. Στην πολιτική κτίστηκαν καριέρες πάνω στην επίκλησή της – σαν την καριέρα της Τασίας Χριστοδουλοπούλου.

Αλλά ο πόλεμος στη Συρία μετέτρεψε την πολιτική για μετανάστες και πρόσφυγες από σχετικώς ανώδυνη σε ιδιαιτέρως επώδυνη: η Ελλάδα, αφού απείλησε (μέσω των υπουργών Καμμένου και Κοτζιά) την Ευρώπη ότι θα τη γεμίσει με τζιχαντιστές, πρέπει τώρα να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Για την ώρα, κάνει ό,τι ξέρει. Εντός προσπαθεί να το χειριστεί επικοινωνιακά, εκτός ως διαπραγματευτικό επιχείρημα. Κυνισμός.

Το Προσφυγικό μπορεί ασφαλώς να είναι ευρωπαϊκό θέμα, αλλά σε σχέση με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες που βρίσκονται στη χώρα είναι ελληνικό. Και απαιτεί υποδομές, πολιτική βούληση, χώρους συγκέντρωσης, κονδύλια, αντιμετώπιση αντιδράσεων, αποζημίωση ζημιών σε τουριστικές περιοχές, αντιμετώπιση του ρατσισμού κ.λπ. Η πρακτική αδιαφορία του κράτους για τους πρόσφυγες, ακόμα κι αν βολεύει επικοινωνιακά, είναι απανθρωπιά.

Να το θυμάται αυτό ο Πρωθυπουργός σήμερα που θα ζητάει συναίνεση από τους πολιτικούς αρχηγούς. Δεν μπορεί κανένας να προσδοκά συναίνεση στην απανθρωπιά. Ούτε να ελπίζει ότι οι πολιτικοί αρχηγοί θα αυτοχειριαστούν, δεύτερη φορά μετά το καλοκαίρι. Συναίνεση χωρίς διακομματικό συντονιστικό και χωρίς απομάκρυνση των υπουργών που διόγκωσαν το πρόβλημα δεν μπορεί να υπάρξει.

Τα μονοπώλια τρέμουν τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία – και ιδίως το μονοπώλιο της τζάμπα δήθεν αλληλεγγύης.