[Μικροπολιτικός] Η ονοματολογία για το Φεστιβάλ

Φεστιβάλ Αθηνών χωρίς ονοματολογία είναι σαν την Επίδαυρο χωρίς τον γκιόνη. Και η ανακοίνωση του ονόματος του Γιαν Φαμπρ ως νέου καλλιτεχνικού διευθυντή μάλλον άνοιξε την όρεξη στα καλλιτεχνικά πηγαδάκια.

Το όνομα του Θόδωρου Τερζόπουλου, για παράδειγμα, ακούγεται ολοένα και περισσότερο για μία από τις θέσεις στο νέο Διοικητικό Συμβούλιο (να υποθέσω με το άδολο περί τα φεστιβαλικά μυαλό μου ότι ο διεθνής μας σκηνοθέτης θα έχει κι έναν λόγο παραπάνω στα Επιδαύρια;).

Δίπλα στο δικό του, πληροφορίες από διαφορετικούς κύκλους τοποθετούν τη Βίκυ Μαραγκοπούλου, η οποία δηλώνει μεν πιστή στην κληρονομιά Λούκου, αλλά προφανώς θα κατέφτανε με δικές της περγαμηνές και σχέδια μετά την παραίτησή της από το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας.

Σε περιπτώσεις όπως της φεστιβαλικής κοινότητας προφανώς ισχύει το «μηδένα προ του τέλους μακάριζε» αλλά θα ήταν αμαρτία να μη μεταφέρουμε και το πιο εκκωφαντικό όνομα της σχετικής φημολογίας. Και αυτό δεν είναι άλλο από του Γιώργου Βέλτσου.

Λείπει κάτι; Ναι, η θέση του γενικού διευθυντή, ο οποίος αναμένεται να λειτουργήσει σαν υπερυπουργός του Φεστιβάλ αν δρομολογηθεί το νέο οργανόγραμμα. Ο πειρασμός να σας μεταφέρω κι εγώ ό,τι ακούγεται στην ενδοχώρα της καλλιτεχνικής κοινότητας είναι μεγάλος, αλλά αν ακούσετε το όνομα του Παναγιώτη – αδελφού Ρένας – Δούρου (ναι, το πρώην δεξί χέρι του Λούκου και νυν του υπουργού Πολιτισμού Αριστείδη Μπαλτά), μην πείτε ότι το μάθατε από μένα. Εγώ ακόμη δεν πιστεύω ότι μπορεί να θυσιάσει και τα τελευταία προσχήματα πως χτίζει το δικό του imperium στη μετά Λούκο εποχή.