[Ενοχοποιητικά στοιχεία] Μεφιτισμός

   

Το ανόσφραντο χρήμα (άνευ οσμής παρανομίας/διαφθοράς/διαπλοκής) είναι σπάνιο στη χώρα μας ελλείψει σοβαρού Κράτους, αξιόπιστων ελεγκτικών θεσμών ή και λόγω ανώμαλων ιστορικοπολιτικών περιστάσεων.

Το ίδιο ισχύει με τα αδιαφανή πολιτικά χρώματα που πλημμυρίζουν τις πλατείες με συνθήματα αλλά κατά βάθος λειτουργούν στις παλέτες (και στους πελάτες) των συμψηφισμών (ενόχων/αθώων) προκειμένου να μη διαρραγεί το «σύστημα». Μη ρωτήσετε «ποιο σύστημα». Οι πολιτικοί θα μιλήσουν για το οικονομικό κατεστημένο. Οι επιχειρηματίες θα αναφερθούν στην κομματικοκρατία και την οικογενειοκρατία. Οι «ξένοι παράγοντες» θα χρεώσουν τα πάντα στη μη αστική ολοκλήρωση του Κράτους.

Τα ερωτήματα όμως παραμένουν ανοικτά και πολλά σε σχέση με το μοντέλο της σημερινής διακυβέρνησης.

n Είναι εν ενεργεία κομμουνο-φιλ-αν-ελεύθεροι ή δυνάμει ευρωπαίοι αριστεροί;

n Βλέπουν ενύπνιες εικόνες τις οποίες εκλαμβάνουν σαν γόνιμη (ασαφή;) φαντασία που θα λύσει όλα τα προβλήματα;

n Πόσα αφηγήματα και «νικηφόρες ήττες» νομίζουν ότι θ’ αντέξει η χώρα;

Η εύκολη προσαρμογή ή αποδοχή του μοιραίου δεν συνιστά πολιτική ευλυγισία αλλά αμήχανη οσφυοκαμψία ελλείψει σχεδίου εξόδου από την κρίση. Ο ηθικός θυμός των πολιτών δεν μπορεί να καλυφθεί από το «στυλάκι της εγκαρδιότητας» (χωρίς ειλικρίνεια και ορθολογισμό) προς τις διαμαρτυρόμενες κοινωνικές ομάδες (του τύπου: όλοι υποφέρουμε το ίδιο).

Το ότι είσαι πιόνι κι όχι παίκτης δεν καλύπτεται από κορόνες περί της συνέπειας στην κομματική εσχατολογία και την αντιιστορική προφητεία των εμμονικών και «ιδεοπαρμένων».

Αλλο η ετερογονία κι άλλο η τερατογονία.

Δεν είναι δύστροπη μαζί μας η Ιστορία. Εμείς πουλάμε ένα είδος Αριστεροδικίας (κατά τη Θεοδικία) καθώς και Κουτ-ουτοπία.

Ποιο είναι τελικά το κατά Αριστοτέλη «κινούν ακίνητον», η αναίτιος αιτία; Με σύγχρονους όρους και τηρουμένων των αναλογιών «τι κρύβεται πίσω ή μέσα στο εθνικό σχέδιο (sic) επιβίωσης;».

Η Ευρώπη, η Πατρίδα, η Δημοκρατία, η Αριστερά;

Αισθάνεται κανείς ότι μερικοί κινούνται χωρίς πυξίδα κι άλλοι στέκουν ακίνητοι λόγω ιδεοληπτικού φόβου (αυτο)διάψευσης.

Ετσι όμως το μαύρο χρήμα και η υπό-νομη νομοθέτηση μπορεί να γίνουν φαιοκόκκινα και να πλημμυρίσουν με νέες «οσμές» την Αγοραία Δημοκρατία (που άλλοι διαμόρφωσαν και που ετούτοι δεν μπορούν να χειρισθούν).

Προσοχή. Φτάνουμε στα όρια. Η διαφθορά είχε «εκδημοκρατιστεί».

Τώρα «κοινωνικοποιείται»;

ΥΓ1: Υπενθυμίζω σε διάφορους υπουργούς ότι «ο προτείνων παράνομα είναι εξίσου ένοχος με τον πράττοντα παράνομα» (Αισχίνου, Κατά Κτησιφώντος, 191).

ΥΓ2: Υπενθυμίζω σε όποιον καταλαβαίνει «Η επιτυχία παράγει τον κόρο, την αυταρέσκεια του ανθρώπου που έχει πετύχει υπερβολικά κι ο κόρος γεννά την Υβριν, δηλαδή την αλαζονεία (στα λόγια, στις πράξεις, ακόμα και στη σκέψη)», E.R.Dodds, Οι Ελληνες και το παράλογο.

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής Εγκληματολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, πρώην υπουργός