ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΕΡΓΟ ΘΕΑΤΕΣ

Το έργο είναι ξαναπαιγμένο – και επομένως γνωστό σε όλους τους ενδιαφερομένους: από τη μια πλευρά, η κυβέρνηση χάνει χρόνο επιχειρώντας να διαπραγματευτεί με κόκκινες γραμμές και επικοινωνίες κορυφής. Από την άλλη οι δανειστές επιχειρούν να συμβιβάσουν τις διαφορετικές επιδιώξεις τους, γνωρίζοντας ότι έχουν το πάνω χέρι.

Το αποτέλεσμα επίσης γνωστό: η ελληνική οικονομία βυθίζεται στην αβεβαιότητα – πράγμα που σε συνδυασμό με την προσφυγική κρίση πλήττει το σύνολο της αγοράς και ισοπεδώνει κάθε προσδοκία για κάποιο φως στο τούνελ.

Το έργο ξαναπαίζεται αυτές τις ημέρες – με τους λεγόμενους θεσμούς να διοργανώνουν δείπνα για εμάς χωρίς εμάς και την κυβέρνηση να επιχειρεί μια επικοινωνιακή διαχείριση του αναπόφευκτου, που δεν είναι άλλο από την περικοπή εκατοντάδων χιλιάδων συντάξεων.

Οι – λίγες – κυβερνητικές φωνές που μιλούν για την ανάγκη να κλείσει αμέσως η αξιολόγηση καταπνίγονται από την ανάγκη προετοιμασίας της κοινής γνώμης για τα χειρότερα που έρχονται, τόσο στο Συνταξιοδοτικό όσο και στο Φορολογικό.

Σε κάθε περίπτωση, η προσπάθεια να περάσουν οι περικοπές και οι επιβαρύνσεις ως εμπέδωση της κοινωνικής δικαιοσύνης είναι καταδικασμένες να αποτύχουν: σε μια κοινωνία που έχει υποστεί τα τελευταία χρόνια απανωτές περικοπές μισθών και συντάξεων με ταυτόχρονη υπερφορολόγηση, μόνο διαλυτικά θα λειτουργήσουν οι απαιτήσεις των δανειστών. Και το χειρότερο είναι ότι η κυβέρνηση δεν έχει να προτείνει ένα επόμενο βήμα για την επανεκκίνηση της οικονομίας – που δεν πρόκειται να συμβεί με επικοινωνιακά τρικ.