[Ενστάσεις] Μαντάμ Σουσού

Οταν, στα πρόθυρα της εξουσίας, ο Αλέξης Τσίπρας άρχισε να πηγαίνει όλο και πιο συχνά για τουρνέ στο εξωτερικό ή να δεξιώνεται στην Ελλάδα διασημότητες της μεταμοντέρνας σκέψης (όπως ο Σλάβοϊ Ζίζεκ), βρήκε το θάρρος να μιλήσει δημοσίως στα ξένα, με τα λίγα αγγλικούλια που γνώριζε. Ηταν πανωλεθρία, αλλά δεν έτρεχε και τίποτα. Στην πολιτική η ξένη γλώσσα είναι το λιγότερο – υπάρχουν και οι διερμηνείς. Αλλωστε, στις διεθνείς σχέσεις αν δεν μπορείς να κατανοήσεις απολύτως τι σου λένε οι άλλοι, τότε αφήνεσαι στους γλωσσομαθείς συνεργάτες σου και εσύ οχυρώνεσαι στη γλώσσα σου. Δεν είναι ο πρώτος ούτε ο τελευταίος ο Αλέξης Τσίπρας που, ως ηγέτης, δεν ξέρει αγγλικά – ο Ερντογάν, ας πούμε, ξέρει μόνο τουρκικά.

Ωστόσο, εκείνος επέμεινε να μάθει. Οσο ανέβαινε, φαίνεται ότι έκανε φροντιστήρια, τα αγγλικά του βελτιώνονταν – αλλά ακόμα κι αν έπιανε τον Ζίζεκ, δεν είχε φτάσει στο σημείο να κατανοήσει, π.χ., τον Κλίντον. Ομως αυτός, απτόητος, πήγε να μιλήσει μαζί του αδιαμεσολάβητα – και όλοι είδαμε τηλεοπτικά την τραγωδία του.

Αλλά και πάλι δεν πειράζει. Υπάρχουν πάντα τα ελληνικά – έστω στην κομματική σλανγκ – με λάθη, ωστόσο υπάρχουν. Ακούγοντάς τον όμως να μιλάει στην Ελλάδα, στους Ελληνες (όπως στην προχθεσινή συνέντευξή του «Στον Ενικό») και να χρησιμοποιεί αγγλικούρες, να παρεμβάλλει αγγλικές λέξεις κάνοντας μάλιστα προσπάθεια να τις πει με προφορά (οξφορδιανή;), καταλαβαίνεις ότι εδώ υπάρχει ένα θέμα. Ποιον και γιατί θέλει να πείσει ότι μιλάει στα ξένα; Οσοι μιλάνε ξέρουν ότι δεν μιλάει. Οσοι δεν μιλάνε, αδιαφορούν αν μιλάει. Και πόσοι Ελληνες άραγε εντυπωσιάζονται από έναν Πρωθυπουργό που παρεμβάλλει, σε όσα λέει, αγγλικές λέξεις;

Ο Δημήτρης Ψαθάς έχει γράψει ένα, κατά βάση ηθογραφικό κείμενο, που το ξέρουν όλοι, ιδίως από όταν έγινε επιτυχία στην τηλεόραση, τη «Μαντάμ Σουσού». Πίστευα ότι είναι ξεπερασμένη ηθογραφία, αλλά η πραγματικότητα συνεχώς με διαψεύδει τελευταία.