[Αστάθμητος παράγων] Υβρις – Νέμεσις

Στις αρχές της Μεταπολίτευσης, λίγοι ξένοι ζούσαν μόνιμα στην Ελλάδα. Λέγοντας ξένος εννοούσαμε κυρίως τον τουρίστα, που έφθανε από πιο εύρωστες κοινωνίες για να απολαύσει τα καλοκαίρια μας.

Εμείς οι ίδιοι ήμασταν μέχρι πρόσφατα οι «ξένοι» κάποιων άλλων. Oι μετανάστες στις φάμπρικες της Γερμανίας και στου Βελγίου τις στοές – όπως το συνόψισε ο Καζαντζίδης – καθώς και στα εστιατόρια της Αμερικής. «Οταν είχα πρωτόρθει στην Αϊοβα, το 1971, μαζί με κάμποσους συχωριανούς μου», μου διηγούνταν ένας ομογενής, «Αμερικάνα δεν γύριζε να μας κοιτάξει. Τι Ελληνας, τι Πακιστανός, ένα και το αυτό! Ζευγαρώσαμε τελικά με τις ερυθρόδερμες, με τις Ινδιάνες, που τις είχαν του πεταματού…».

Δεν σήμαινε αυτό ότι η ελλαδική κοινή γνώμη αδιαφορούσε για τους άλλους λαούς. Το πιο ριζοσπαστικοποιημένο ίσα ίσα κομμάτι της δονούνταν από το αντάρτικο στη Νικαράγουα. Εστελνε νεολαίους να μαζέψουν καπνά στην Κούβα. Σπαρασσόταν εξαιτίας της εισβολής του Βιετνάμ στην Καμπότζη και της Κίνας στο Βιετνάμ. Οι καθ’ ημάς μαοϊκοί έπαιζαν ξύλο με τους οπαδούς της χήρας του Μάο και ας μην είχαν συναντήσει ούτε οι μεν ούτε οι δε ποτέ στη ζωή τους Κινέζο. Η πιστή στον Μεγάλο Τιμονιέρη σοσιαλιστική Αλβανία αποτελούσε πρότυπο για ένα τμήμα της εξωκοινοβουλευτικής μας Αριστεράς.

Μόλις τα σύνορά μας άνοιξαν και Αλβανοί με σάρκα και οστά άρχισαν να κατηφορίζουν ακολουθούμενοι από μυριάδες πολίτες του πρώην ανατολικού μπλοκ, εμείς παραμερίσαμε τις όποιες ευαισθησίες μας και κυριολεκτικώς στύψαμε τους νεοφερμένους. Από το 1990 μέχρι την υπαγωγή μας στα Μνημόνια δεν υπήρξε, στοιχηματίζω, Ελληνας που να μην αγοράσει κάποια από τις – προσφερόμενες κοψοχρονιά – υπηρεσίες τους. Αλλοι γηροκομήθηκαν, άλλοι ξεσάλωσαν σεξουαλικά, άλλοι ξένοιασαν από τις αγροτικές εργασίες, άλλοι έχτισαν σπίτια εκμεταλλευόμενοι την αλλοδαπή μαστοράντζα, που βολευόταν σε υποβαθμισμένες γειτονιές, «εφτά νομά σε ένα δωμά».

Η τρυφηλή πατρίδα μας είχε ως βιτρίνα το λάιφσταϊλ και στηριζόταν σε δύο πυλώνες: στην αδιατάρακτη ροή χρήματος από την Ευρωπαϊκή Ενωση και στη φτηνή εργασία των μεταναστών. Τότε ακούστηκε το σύνθημα «Δεν θα γίνεις Ελληνας ποτέ, Αλβανέ!». Η Υβρις προετοίμασε νομοτελειακά τη Νέμεση.  

Οταν πήραμε τον κατήφορο, πολλοί από τους μετανάστες είχαν πια ένα σεβαστό κομπόδεμα που τους επέτρεψε να επιστρέψουν στην πατρίδα τους ως νοικοκυραίοι. Τα νεόδμητα ξενοδοχεία στις αλβανικές ακτές ανεγέρθηκαν και με τον ιδρώτα που χύθηκε εδώ.

Και η Ελλάδα; Η Ελλάδα έβλεπε τις αυταπάτες της να κονιορτοποιούνται. Η κατάρρευση του οικονομικού μοντέλου συμπαρέσυρε τις παραδοσιακές ηγεσίες, που η πλειοψηφία του λαού έκρινε ότι τον είχαν προδώσει. Από το ξαναμοίρασμα της τράπουλας, δύο και μόνο βγήκαν κερδισμένοι: η νεοναζιστική Χρυσή Αυγή και η ριζοσπαστική Αριστερά.

Πριν καν έρθει στα πράγματα ο ΣΥΡΙΖΑ, όσοι διακρίναμε το ανερμάτιστο της προεκλογικής του ατζέντας προβλέπαμε ότι το βατερλώ του θα συντελούνταν στην οικονομία. Πού να το φανταστούμε ότι δεκατέσσερις μήνες αργότερα ο ύφαλος που απειλεί με ναυάγιο όχι απλώς την κυβέρνηση μα και τη χώρα θα ήταν το Προσφυγικό;

Πρέπει να είναι κανείς αληθινά κακόπιστος για να ενοχοποιήσει για την τραγωδία του Αιγαίου αποκλειστικά την κυβέρνηση. Για να στήσει στον τοίχο την Τασία Χριστοδουλοπούλου, όσο και αν η διαβόητη δήλωσή της περί προσφύγων που θα λιάζονται στις πλατείες διαθέτει ακέραια την ελαφρότητα των αριστερών γκρουπούσκουλων του ’70.

Πρέπει να είναι όμως τυφλωμένος για να μην αντιλαμβάνεται ότι η επιπολαιότητα των νυν κρατούντων ευθύνεται για το εφιαλτικό ενδεχόμενο να καταντήσει η Ελλάδα αποθήκη ψυχών. Μια απόληξη της Ευρώπης η οποία υποφέρει από γάγγραινα και που η υπόλοιπη ήπειρος, μην μπορώντας να την ακρωτηριάσει, τη βάζει σε καραντίνα. Επ’ αόριστον.

Οι εγκλωβισμένοι, απελπισμένοι Σύροι και Αφγανοί και άλλοι ανεξακρίβωτης προέλευσης αποτελούν τη Νέμεση στο «Δεν θα γίνεις Ελληνας ποτέ, Αλβανέ!». Και το καλύτερο βούτυρο στο ψωμί της Χρυσής Αυγής.