[Στίγμα] Φαν κλαμπ

Γνώριζα ότι διαθέτω πολλούς και διαφόρους «θαυμαστές», όλων των  κατηγοριών και… ειδικοτήτων. Γνώριζα και γνωρίζω επίσης ότι οι περισσότεροι εξ αυτών προέρχονται από την πολιτική – «πελάτεεεες μου», που έλεγε και ο αείμνηστος Θανάσης Βέγγος.

Αλλά ορισμένοι, πραγματικά, με εκπλήσσουν.  Οπως ο στραταίος υπουργός Προστασίας του Πολίτη (λέμε τώρα προστασίας) Τόσκας. Ο άνθρωπος αυτός που, όπως κατά καιρούς έχω εξηγήσει, φέρει όλα τα χαρακτηριστικά εκείνου που δίνει αγωνιωδώς καθημερινά εξετάσεις στον ΣΥΡΙΖΑ, γιατί έτυχε πριν να υπηρετεί σε κάποιον άλλο χώρο (στο ΠΑΣΟΚ συγκεκριμένα), είναι περίπτωση. Κανονική περίπτωση.

Και σε ό,τι με αφορά σχεδιάζω να τον ανακηρύξω επισήμως groupie, διότι η τιμή που μου κάνει κάθε τόσο να με σχολιάζει εδώ και εκεί, λέγοντας τα… «καλύτερα» εννοείται, μου δημιουργεί τη βαθιά υποχρέωση να ανταποδώσω.

Κατέληξα δε σε αυτήν την απόφαση έπειτα από σύντομη σύσκεψη με τον… εαυτό μου, αμέσως μόλις πληροφορήθηκα ότι κατά την πρόσφατη σύσκεψη που είχε με τους αγρότες για να συμφωνηθεί ο αριθμός των τρακτέρ που θα έφταναν ώς το Σύνταγμα αναφέρθηκε… διεξοδικά σε εμένα και στο τι γράφω!

Η τιμή είναι τεράστια. Είναι ανεκτίμητη. Και είναι το ελάχιστο που μπορώ να κάνω γι’ αυτόν τον υπουργό, που στο πλαίσιο μιας τόσο κρίσιμης συζήτησης (για την κυβέρνηση) αφιερώνει ένα μέρος της στο «Στίγμα»!

Για τούτο, θα παραθέσω εντελώς ασχολίαστη είδηση, σύμφωνα με την οποία κατά την τελευταία απόπειρα εμπρησμού των γραφείων του ΠΑΣΟΚ από τους αναρχικούς όταν από καθαρή τύχη δεν έπεσε θύμα ο βουλευτής Γιώργος Αρβανιτίδης, ο βουλευτής τηλεφώνησε επανειλημμένα στον υπουργό Τόσκα, αλλά ο τελευταίος απαξίωσε να του απαντήσει. Εστω για να του εκφράσει τη συμπαράστασή του.

Αναμενόμενο. Το είπα και προηγουμένως. Αν πρέπει να δίνεις καθημερινά εξετάσεις, τι να απαντήσεις και τι να πεις σε κάποιον που παρ’ ολίγον να καεί εξαιτίας των δικών σου παραλείψεων…

Ζηλεύει ο Μακιαβέλι

Ο Τόσκας τώρα δεν είναι ακριβώς ΣΥΡΙΖΑ. Ανήκει στην κίνηση – πολιτική πρωτοβουλία ή κάτι τέτοιο που φέρει την επωνυμία Πράττω (άσε μη μας πει, το ‘χουμε καταλάβει όλοι, τι…) της οποίας επικεφαλής είναι ο Νίκος «να σκάσεις από τη ζήλια σου Γιώργο, έγινα και εγώ υπουργός Εξωτερικών» Κοτζιάς.

Αυτός λοιπόν ο και υπουργός αρχηγός του Πράττω Κοτζιάς ανέλαβε να κάνει τη «βρώμικη» δουλειά σχετικά με την περίφημη λίστα Μπόργιανς ενόψει της διήμερης συζήτησης στη Βουλή για το αδιόρατο – πλάκα μας κάνουν – «παράλληλο πρόγραμμα» ΣΥΡΙΖΑ.

Το κακοστημένο έργο σχετικά με τη λίστα Μπόργιανς παίχτηκε εν ολίγοις ως εξής: τέσσερις βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ υποβάλλουν ερώτηση όλως τυχαίως προς τον υπουργό Εξωτερικών, και ο υπουργός Εξωτερικών απαντάει διοχετεύοντας εμπιστευτικά έγγραφα για να καταδειχθεί η συνωμοσία της προηγούμενης κυβέρνησης ότι απέκρυψε σκοπίμως τη λίστα.

Πότε έγινε αυτό; Το 2012. Ποιος ήταν υπουργός Εξωτερικών; Ο… Βενιζέλος. Ελα όμως που τότε ΔΕΝ ήταν ο Βενιζέλος υπουργός (ο Αβραμόπουλος ήταν) και έλα που ο Μπόργιανς ο ίδιος  δήλωσε ότι τότε, το 2012, δεν είχαμε στοιχεία, το 2015 τα αποκτήσαμε και τα παραδώσαμε στην Ελλάδα.

Υπάρχει, λοιπόν, ένα θέμα. Γνώριζε ο Κοτζιάς πριν διοχετεύσει τα έγγραφα στους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ότι ο Βενιζέλος δεν ήταν υπουργός των Εξωτερικών; Εγώ πιστεύω ναι. Γιατί το έκανε; Για να τον λασπώσει! Για να μπορεί μετά ο ΣΥΡΙΖΑ να τον ενοχοποιήσει (πόθος διακαής να τον πιάσουν κάπου ρε παιδάκι μου…), να έχει να λέει ότι εκτός από τη λίστα Λαγκάρντ, τα ίδια έκανε και με τη λίστα Μπόργιανς.

Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι παρ’ όλα αυτά, παρά δηλαδή τις επίσημες διαψεύσεις από τη Γερμανία, οι συριζαίοι επιχείρησαν να λασπώσουν έναν πολιτικό φίλο του Βενιζέλου, τον Δημήτρη Κούρκουλα, μήπως και μεταφερθεί μέρος της λάσπης στον πρόεδρο Βαγγέλη.

Τέτοιο μένος και τέτοιο πάθος!

Παραμυθάκι

Με τον πρόεδρο Βαγγέλη, πάντως, δεν είναι καλή ιδέα να τα βάζεις. Καθόλου καλή ιδέα. Γιατί είναι επίμονος, αναλυτικός και κυρίως οξυδερκής. Παράδειγμα: εμείς όλοι οι υπόλοιποι – κι εγώ μαζί – προσπαθήσαμε να βρούμε στη μελέτη του Ινστιτούτου της Φλωρεντίας πάνω στην οποία βάσισε η κυβέρνηση την απόφασή της για 4 τηλεοπτικές άδειες τα στοιχεία εκείνα που να αποδεικνύουν τη σχέση της συντάκτριας με την Ελλάδα. Και τα βρήκαμε εν πολλοίς θυμάστε, πρόκειται για την κυρία Μαρία Λουίζα Στάσι, ακτιβίστρια υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ στην Ιταλία.

Εκείνος, ο πρόεδρος Βαγγέλης, τη μελέτησε σε βάθος. Και αποκάλυψε τι ακριβώς κρύβεται πίσω από αυτήν: ότι στην πραγματικότητα η μελέτη είναι εκείνη που προσδιορίζει ποιο θα είναι το τίμημα για τις τηλεοπτικές άδειες – κάπου μεταξύ 500.000 και 2 εκατ. ευρώ. Και ότι αυτό το σκέλος της μελέτης απέφυγε, πονηρά ενεργώντας, να το βάλει η κυβέρνηση προς συζήτηση, στη Βουλή.

Το οποίον σε απλά ελληνικά σημαίνει ότι το (ένα ακόμη) παραμύθι που μας διηγήθηκαν κατά καιρούς ο πρόεδρος Αλέξης, ο υπουργός του Παππάς και τα άλλα παιδιά, ότι από τις τηλεοπτικές άδειες το κράτος θα αποκομίσει περί τα 300 μύρια ευρώ, συναγωνίζεται εκείνα του βαρόνου Μινχάουζεν!

Αν πάρουν το 1/10 κανονικά θα πρέπει να σημαιοστολίσουν τη χώρα, να βγάλουν μπαλέτα στους δρόμους, μπάντες, τον Λαζόπουλο, και τη Χαρούλα Αλεξίου στο Σύνταγμα μαζί με τις καθαρίστριες.

Σε δουλειά να βρισκόμαστε

Με ενημέρωσαν χθες οι πηγές μου στην ΕΡΤ για τις συνεχείς ανακατατάξεις που πραγματοποιεί η αδιαμφισβήτητα επιτυχημένη  διοίκηση του ευαγούς ιδρύματος. Και μου εξήγησαν ότι συνεχώς και αδιαλείπτως η διοίκηση αυτή μοιράζει οφίτσια σε ημετέρους, ήτοι πιο συριζαίους από τους συριζαίους (άλλωστε, άλλοι δεν χωρούν). Διέβλεψαν δε ότι αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, σε λίγο καιρό οι προϊστάμενοι θα προΐστανται του εαυτού τους και μόνο, διότι δεν θα υφίστανται πλέον υφιστάμενοι!..

Δεν τη θεωρώ κατ’ ανάγκην κακή αυτού του είδους τη δραστηριότητα, δεδομένου ότι δημιουργεί την αίσθηση πως «κάτι γίνεται». Μια κινητικότητα. Εξάλλου, με πολικές κοντά στο μηδέν τηλεθεάσεις ολοκλήρου του ιδρύματος, κάποιο έργο πρέπει να επιδείξει η διοίκηση, έστω και με «τακτοποιήσεις»…

Παρεμπιπτόντως, ο αρμόδιος υπουργός Παππάς, τώρα που σκότωσε τη διαπλοκή μέσω των ιδιωτικών καναλιών, σκοπεύει να ασχοληθεί καθόλου με το συγκεκριμένο θέμα ή μπα…

Από ρεκόρ σε ρεκόρ

Στο μεταξύ, παρακολουθώ με ενδιαφέρον τα όσα εξελίσσονται στην αγαπημένη Βενεζουέλα, εκεί όπου χτυπάει η καρδιά της επανάστασης για όλους εμάς του πραγματικούς αριστερούς. Η κυβέρνηση του λαοπρόβλητου προέδρου μας Νικολάς Μαδούρο, συντρόφου και φίλου του δικού μας προέδρου Αλέξη, εξακολουθεί να καταρρίπτει το ένα μετά το άλλο τα ρεκόρ. Τα τελευταία, της προηγούμενης εβδομάδας δηλαδή, που καταγράφω είναι ότι η βενζίνη στην κατ’ εξοχήν αυτή πετρελαιοπαραγωγό χώρα αυξήθηκε κατά 60 φορές τις τελευταίες ημέρες και πως ο πληθωρισμός τρέχει τον Φεβρουάριο με 220%!

Επειδή όμως κάπου διάβασα ότι οι Βενεζουελανοί διαμαρτύρονται, θα τους ψέξω ότι τα θέλουν όλα δικά τους! Καλά, δεν τους αρκεί που ζουν στη δημοκρατία της Μπολιβαριανής Επανάστασης, θέλουν να ζουν και με χαμηλές τιμές στα τρόφιμα; Ελεος δηλαδή…