[Στίγμα] Τραγωδίες

Τραγωδίες

Είναι κανόνας. Το έχω δει να συμβαίνει δεκαετίες τώρα. Οι πρωθυπουργοί έχουν εμπίστους. Ανθρώπους που τους κάνουν τις δουλειές. Ολες τις δουλειές. Είναι εκείνοι που θα γίνουν θυσία να τους εξυπηρετήσουν. Είναι αυτοί που θα βουτήξουν στο νερό ή στη φωτιά για χάρη τους. Εκείνοι που θα πέσουν στο έδαφος, μέσα στις λάσπες για να μη λερώσει «τα καινούργια ρούχα του ο αυτοκράτορας». Οχι γιατί τους διατάζει αυτός να το κάνουν. Αλλά γιατί εκείνοι αισθάνονται την υποχρέωση να το κάνουν. Είναι οι, ας πούμε, «άσ’ το σε μένα αρχηγέ» άνθρωποι.

Και έρχεται κάποια στιγμή, μια σκληρή στιγμή, που ο αρχηγός, ο οποίος πάνω απ’ όλα και πρώτα απ’ όλα βάζει τον εαυτό του, πολιτικός είναι ο άνθρωπος, τι να λέμε τώρα, αντιλαμβάνεται ότι ο κολλητός, ο έμπιστος, ο «άσ’ το σε μένα», ο… ο… καλό παιδί μεν, αλλά «βάρος» πια. (Του) Πρόσφερε πολλά βέβαια, ξέρει πράγματα γι’ αυτόν και ενδεχομένως περισσότερα απ’ όσα θα έπρεπε, αλλά από καλός συνεργάτης και φίλος καρδιακός έγινε πρόβλημα. Και τότε αποφασίζει να τον καρατομήσει. Και τον καρατομεί χωρίς δεύτερη συζήτηση, χωρίς πισωγυρίσματα και «γύρνα, έκανα λάθος». Και εκεί που ήταν ο περιζήτητος, ο άνθρωπος που είχε το προνόμιο να βλέπει τον αυτοκράτορα όποτε θέλει, που είχε πάντα μια καλή κουβέντα να του πει, που «έλυνε και έδενε», ξαφνικά δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα «βάρος» που ο άλλος δεν βλέπει την ώρα να απαλλαγεί.

Οπως προανέφερα, το έχω δει να συμβαίνει κατ’ επανάληψη. Ο υπουργός Παππάς όχι…

Ρίξ’ το στο τραγούδι

Για απλούς υπουργούς, της κατηγορίας «αναλώσιμοι», δεν συζητάω καν. Εκεί να δεις τραγωδίες. Για να γίνει ο άλλος υπουργός θεωρεί υποχρέωσή του να ξεσκονίσει, να βάλει πλυντήριο, να πεταχτεί στη λαϊκή, να κάνει σίδερο στο σπίτι του ανθρώπου που τον προωθεί, μια κανονική Φιλιππινέζα – και δεν έχω τίποτε με τις γυναίκες αυτές, τις οποίες σέβομαι και υπολήπτομαι αφάνταστα…

Πασχίζει ο «αναλώσιμος» με τον τρόπο αυτό να γίνει αρεστός όχι στον αρχηγό αλλά στον παρακοιμώμενο του αρχηγού. Στο πλαίσιο αυτό δεν διστάζει να αποκηρύξει ανθρώπους, συντρόφους, φίλους, συγγενείς, ό,τι πίστευε, υπηρετούσε ή αισθανόταν οικεία. Διότι μια φλόγα τον κινητοποιεί και τον κάνει να νιώθει σημαντικός: ότι είναι ο άνθρωπος του ανθρώπου του αρχηγού.

Οτι ζει και αναπνέει δίπλα του και με τον τρόπο αυτό παίρνει κάτι από τη δύναμή του, για να μπορεί να προσφέρει και αυτός έστω και έμμεσα στον αρχηγό, τον κύριο των πάντων.

Ζει στην παραζάλη του «εγώ», είναι και αυτός κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας που γράφεται, άρα αν κάνει και το «κατιτίς» παραπάνω για χάρη τους, εντάξει, μωρέ, δεν έγινε και τίποτε. Ας είναι καλά ο άνθρωπός του στο περιβάλλον του αρχηγού, ο οποίος θα τον καλύψει αν προκύψει, όποτε προκύψει, θέμα.

Μόνο που δεν καταλαβαίνει ότι τα «θέλω» του προστάτη του πολλές φορές δεν ταυτίζονται με εκείνα του αρχηγού. Και πως είναι στιγμές που αυτά που του ζητούν είναι σε τέλεια αντίθεση με τα κοινώς παραδεκτά. Αρα στο τέλος της ημέρας αυτός που θα εκτεθεί είναι εκείνος. Ούτε ο παρακοιμώμενος «προστάτης» του ούτε ο αρχηγός.

Σε τέτοιες περιπτώσεις μια καλή διέξοδος, συστήνω, είναι να το ρίχνει κανείς στο τραγούδι. Ας ξεκινήσει, ας πούμε, από το «Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία». Ή ακόμη καλύτερα από το «Εγνατίας 406» – μεγάλη επιτυχία του Γρηγόρη Μπιθικώτση για όσους το αγνοούν…

Ιλιγγος

Χωρίς να θέλω να υπεισέλθω στα ενδότερα της κυβέρνησης, δεν μου πέφτει άλλωστε και λόγος, θα εισηγούμουν ειδικά στο οικονομικό επιτελείο να έχουν μια μίνιμουμ συνεννόηση πριν λένε όσα λένε, διότι και εμείς οι πολίτες νιώθουμε ιδιαίτερα μπερδεμένοι με ό,τι ακούμε – κοινώς έχουμε ζαλιστεί.

Ελεγε στη Βουλή τις προάλλες ο υπουργός Ευκλείδης, ο οποίος είναι, αποκαλύπτω, μονίμως στενοχωρημένος διότι ο καλός καιρός στην Ευρώπη δεν του επέτρεψε να καταπλήξει τους ευρωπαίους συναδέλφους του με εκείνα τα καταπληκτικά κασκόλ που φορούσε, το ακόλουθο συγκλονιστικό:

«Αν δεν κλείσει η αξιολόγηση (από την τρόικα) μέσα στον Απρίλιο, καήκαμε».

Μείναμε και εμείς με την εντύπωση ότι αν πιάσει ο Μάιος, είναι να παίρνουμε τα διαβατήρια και να αναχωρούμε από τη χώρα. Ερχεται όμως προχθές ο αντιπρόεδρος Δραγασάκης, ο οποίος ο άνθρωπος είναι σε μια γωνία και προσπαθεί να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα, και δηλώνει ότι η διαπραγμάτευση θα κλείσει Ιούλιο και βλέπουμε!

Οχι πως έχει την παραμικρή σημασία πότε θα καούμε, αφού θα καούμε, αλλά πώς είναι δυνατόν να παρατείνεται με τόση ευκολία μια διαδικασία η οποία είναι τόσο κρίσιμη για τη χώρα; Δηλαδή, αν αύριο βγει ο Χουλιαράκης ή ο ίδιος ο Τσίπρας και πουν, κοιτάξτε αδέρφια, ούτε Απρίλιο ούτε Ιούλιο, από Σεπτέμβρη και βλέπουμε η αξιολόγηση, εμείς τι διάολο πρέπει να υποθέσουμε;

Κι ο «ψωριάρης» χώρια

Αναφερόμουν μεσοβδόμαδα, χωρίς να τον κατονομάζω τον άνθρωπο, για να μην του συμβεί ό,τι συνέβη σε μετέχοντα στην κατάρτιση του νέου σχεδίου για το Ασφαλιστικό, σε γνωστό νομικό γραφείο της Αθήνας, του οποίου προΐσταται καθηγητής της Νομικής και το οποίο κλήθηκε να συνδράμει τον όπως πάντα κομψό υπουργό Κατρούγκαλο στην κατάρτιση του νέου Ασφαλιστικού. Το πιπεράτο της ιστορίας ήταν – θυμίζω – ότι ο κύριος καθηγητής πρόσκειται στη ΝουΔού – δεξιός είναι ο άνθρωπος.

Ο υπουργός με τον οποίο «συνομίλησα» με SMS με ενημέρωσε για το ακριβές της δικής μου… ενημέρωσης και ευκαιρίας δοθείσης μου ανέφερε ότι κακώς ο άρχων Κεγκέρογλου διατείνεται ότι δεν χρησιμοποίησε και τους γενικούς διευθυντές του υπουργείου στη διαδικασία αυτή. Τους χρησιμοποίησε όλους πλην μιας κυρίας, η οποία εγνωσμένα αντιτίθεται, λέει, στη «μεταρρύθμιση» (να την κάνει ο Θεός…).

Το καταγράφω…

Αφιερωμένο

Το είπε ο Γιώργος, ο global Γιώργος σε μια διάλεξη στις Βρυξέλλες, μεσοβδόμαδα – η διάλεξη αφορούσε την καταπολέμηση της θανατηφόρας ηπατίτιδας C: «Το να σέβεσαι καθένα από τα ανθρώπινα πλάσματα σημαίνει ότι (τους) αφαιρείς το στίγμα. Είτε είναι ο ιός HIV είτε ο HCV είτε τα ναρκωτικά, πολύ συχνά διασκεδάζουμε με το να ρίχνουμε την ευθύνη στον ασθενή».

Θέλω να το αφιερώσω αποκλειστικά στον (τσου ρε) Λάκη, ο οποίος εξέμεσε όσα εξέμεσε κατά του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και κατ’ επέκταση κατά των ατόμων με αναπηρία…

Αν και πολύ αμφιβάλλω ότι θα καταλάβει τι ακριβώς ήθελε να πει ο ποιητής Γιώργος.