[Εισαγωγικά] Ηττημένη χώρα

ΕΙΝΑΙ τελικά καλό ή κακό που εκλήθη το ΝΑΤΟ στο Αιγαίο για το Προσφυγικό; Καλό – λένε οι ειδήμονες. Αν ακόμη και οι φρεγάτες της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας δεν μπορούν να σταματήσουν τις ροές, τότε τι μπορούμε να κάνουμε εμείς; Με άλλα λόγια, θα σταματήσει τουλάχιστον η στοχοποίηση της Ελλάδας που είναι το τουρσί στο ψωμάκι των Ανατολικοευρωπαίων. Και τα εθνικά θέματα; Επ’ αυτών το ΝΑΤΟ έτσι κι αλλιώς τηρούσε γραμμή ουδετερότητας ευμενούς προς την Τουρκία – είναι η απάντηση. Ειρήσθω εν παρόδω ότι μόνο οι Τούρκοι μπορούν να σταματήσουν την κάθοδο των μυρίων της προσφυγιάς – και όχι μόνο – αφού αυτή μόνο στο έδαφος ελέγχεται.

Εχει πραγματικά σημασία που το πρωθυπουργικό αεροσκάφος δεν προσγειώθηκε στη Ρόδο για ανεφοδιασμό καθ’ οδόν προς Τεχεράνη – δηλαδή άλλαξε σχέδιο πτήσης γιατί αντιδρούσαν οι Τούρκοι που το θεωρούν στρατιωτικό; Στρατιωτικό είναι όντως – λένε οι ειδήμονες. Αλλά ελληνικό στρατό έχουμε και στα Δωδεκάνησα ενώ αυτά υποτίθεται ότι είναι αποστρατιωτικοποιημένα. Και σε τελική ανάλυση, προσθέτουν, τι θα γινόταν αν πετούσε το αεροσκάφος και μαζεύαμε μια ΝΟΤΑΜ παραπάνω – ντοσιέ ολόκληρο έχουμε… Τα ίδια πρόσωπα δεν εξεγείρονται τόσο με την υποχώρηση της κυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου, αλλά με το γεγονός ότι το περιστατικό δεν προκάλεσε ιδιαίτερες αντιδράσεις από πλευράς της αντιπολίτευσης ή από τα ΜΜΕ. Το θεωρούν ως ένδειξη παρακμής της Ελλάδας.

Είμαστε σε παρακμή; Οι λεγόμενοι παρακμιολόγοι διανοούμενοι κόβουν εισιτήρια στο Παρίσι – στα γαλλικά είναι γνωστοί ως «declinistes». Η Ελλάδα όμως δεν είναι σε παρακμή. Είναι μάλλον μια ηττημένη χώρα. Αυτό υποδηλώνει η αποδοχή της καλοσύνης των ξένων – εν προκειμένω των Γερμανών – που έδρασαν ως καταλύτες για να έρθει το ΝΑΤΟ στα νησιά μας αλλά και ως ασπίδα προστασίας εντός Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ηττα υποδηλώνει επίσης και η πλήρης έλλειψη εθνικού αισθήματος οργής γιατί η Αγκυρα ορίζει τα δρομολόγια του πρωθυπουργικού αεροσκάφους. Ποιος θα ασχοληθεί με κάτι τέτοια σε μια χώρα που όλα – αρχής γενομένης από το τι θα γίνει με συντάξεις που ήδη καταβάλλονται – είναι απολύτως αβέβαια;

Η ήττα είναι στρατηγική. Και την έζησαν με σειραϊκό τρόπο οι φυλές της ελληνικής ελίτ. Από το 2009, όταν ο Κώστας Καραμανλής φεύγει βιαστικά από τη σκηνή, η υποχώρηση είναι διαρκής. Παπανδρέου, Παπαδήμος, Σαμαράς καταφέρνουν, ανά φάση, να περιορίσουν απώλειες και να σταθεροποιήσουν το μέτωπο της οικονομίας – ίσως και να προχωρήσουν λίγο. Με τον Τσίπρα έχουμε μια εικόνα άτακτης υποχώρησης από τις αρχές του καλοκαιριού του 2015 – όταν δηλαδή τέλειωσαν και τα λεφτά και τα ψέματα. Δημοψηφίσματα, εκλογές και εξυπνάδες δεν μπορούν να κρύψουν τη διαρκή χειροτέρευση της κατάστασης: από το κλείσιμο των τραπεζών, στο Μνημόνιο ΙΙΙ, στην αξιολόγηση που δεν κλείνει. Αλήθεια πότε θα αρθούν τα capital controls; Οι ειδήμονες παραδέχονται ότι αυτό με κυβέρνηση Τσίπρα είναι αδύνατο. Και πώς να είναι διαφορετικά; Η κυβερνώσα ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, στοιχημένη στον άξονα Μαξίμου – Νίκης, βλέπει με όρους τραμπάλας το Φορολογικό και το Ασφαλιστικό. Είναι διχασμένη στο θέμα των ιδιωτικοποιήσεων. Και επείγεται να βρίσκει εσωτερικούς εχθρούς.

Στον πόλεμο χαρακωμάτων του Μνημονίου φθάσαμε πάλι στην ίδια καμπή. Ο έλληνας Πρωθυπουργός προσέρχεται ως ικέτης στη Μέρκελ και στον Ολάντ. Και το Διευθυντήριο των Τόμσεν, Ντεϊσελμπλούμ, Σόιμπλε και άλλων εμφανίζεται άτεγκτο, ενώ όλα θα κριθούν από το πόσο θα μπορέσει να πιέσει για στυγνά μέτρα – δαμάζοντας την κυβέρνηση ή ρίχνοντάς τη. Στο αδιέξοδο αυτό δεν θα φθάναμε αν υπήρχε εθνική στρατηγική την τελευταία πενταετία. Αλλά καθένας από τους εμπλεκομένους έχασε την ευκαιρία για συναίνεση όταν του τη ζητούσαν οι άλλοι κι είδε τους άλλους να του την αρνούνται όταν τη ζητούσε αυτός. Ενα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, ό,τι πρέπει για το τρύπιο γάντι της μηδενικής ανάπτυξης.