[Στίγμα] Ολα πάνε κακά

Ολα πάνε κακά

Εχουν ορατά πλέον αποτελέσματα οι μεγάλες, οι κραταιές θα τις χαρακτήριζα αν δεν ήθελα να φανώ υπερβολικός, κυβερνητικές επιτυχίες σε όλα τα μέτωπα. Οπως είπα, τα αποτελέσματα είναι ορατά. Διαδοχικές μετρήσεις που διεξάγονται για λογαριασμό του Μεγάρου Μαξίμου αλλά άλλων φορέων (δεν θα αναφερθώ σε αυτό, δεσμεύομαι…) καταγράφουν δύο χαρακτηριστικά:

n ραγδαία υποχώρηση της δημοφιλίας του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα σε όλους τους δείκτες που μετρήθηκαν (προτίμηση μεταξύ των πολιτικών αρχηγών, καταλληλότητα ως πρωθυπουργός, αποτελεσματικότητα, προσδοκία για το μέλλον)

n καταβαράθρωση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος είναι πλέον δεύτερο κόμμα, με σημαντική διαφορά μονάδων από τη Νέα Δημοκρατία

Το σοβαρότερο όμως, πάντα κατά τις ίδιες πηγές, είναι ότι καταγράφονται σημαντικά ποσοστά δυσπιστίας των πολιτών απέναντι στους χειρισμούς της κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού προσωπικά, διάθεση η οποία εκτοξεύει τον βαθμό απαισιοδοξίας τους για τις εξελίξεις και τη χώρα.

Με δεδομένο ότι τα στοιχεία αυτά δημιουργούν συνθήκες ενός νέου πολιτικού σκηνικού, δεν αποκλείεται η κυβέρνηση, μου ανέφερε ένας από τους γνωστότερους δημοσκόπους-αναλυτές, χθες, να επιχειρήσει να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη είτε με τη σκανδαλολογία είτε με κινήσεις απελπισίας, σε μια προσπάθεια να επανακτήσει το κλίμα.

Τι πιστεύω εγώ; Οτι επειδή το παλικάρι, ο πρόεδρος Αλέξης, έχει «σπουδάσει» και εξακολουθεί να σπουδάζει και να αντιγράφει τι έκαναν οι παλαιότεροι, οι προκάτοχοί του δηλαδή στον πρωθυπουργικό θώκο, δεν αποκλείεται να επιχειρήσει κανέναν ανασχηματισμό. Μήπως και μηδενίσει το κοντέρ. Δοκιμασμένη μέθοδος…

Ερωτική ταινία τρόμου

Η χθεσινή συνέχεια στο γνωστό σίριαλ «Αγάπη μου, σκότωσα τη διαπλοκή», στο οποίο πρωταγωνιστούν από ημερών ο Τσίπρας, ο Παππάς και τα άλλα παιδιά, λίγο έλειψε να μετατραπεί σε… τσόντα, μετά συγχωρήσεως, διότι αιφνιδίως προέκυψε και ολίγη από… Τζούλια Αλεξανδράτου – η γνωστή σταρ του λεγόμενου ερωτικού κινηματογράφου.

Θα εξηγήσω πώς έχουν τα θέματα, γιατί μου αρέσει να είμαι ακριβοδίκαιος και να μην αδικώ κανέναν ως προς τους ρόλους και τα… εύσημα που τους αναλογούν.

Χθες λοιπόν η κυβέρνηση, στριμωγμένη από την αποκάλυψη ότι εμείς οι φορολογούμενοι πληρώσαμε για να έρθει στην Αθήνα και να κάνει φροντιστήριο στον υπουργό Παππά και τους υπόλοιπους (υπουργούς, στελέχη ΣΥΡΙΖΑ) η σινιόρα Μαρία Λουίζα Στάσι, συντάκτρια της εξαμβλωματικής «έκθεσης» περί των τεσσάρων αδειών, αποφάσισε να ρίξει στην πιάτσα το μεγάλο επιχείρημα (το περιγράφω όσο πιο συνοπτικά γίνεται): «Δεν θα χαθούν 15.000 θέσεις εργασίας, όπως ισχυρίζονται οι καναλάρχες, διότι όλοι οι εργαζόμενοι στα επτά κανάλια πανελλαδικής εμβέλειας είναι 2.639»!

Τρελάθηκαν οι καναλάρχες. Αρχισαν τα τηλέφωνα μεταξύ τους. «Είπες εσύ τίποτε για 15.000 εργαζομένους στα κανάλια;». «Οχι, εσύ;». «Ποτέ»! Τέλος πάντων, έπειτα από έναν σύντομο κύκλο τηλεφωνικών επαφών μεταξύ τους και με άλλους τι αποκαλύπτεται;

Οτι αυτό το περί 15.000 εργαζομένων που θα χάσουν τη δουλειά τους μόλις η κυβέρνηση κλείσει τους υπάρχοντες τηλεοπτικούς σταθμούς, το είπε ένας κύριος ο οποίος έχει εκπομπή lifestyle σε κανάλι υπό την επωνυμία «Ε» και ο οποίος σε ένα πρόσφατο παρελθόν είχε διακριθεί ως μάνατζερ της περίφημης κυρίας Τζούλιας Αλεξανδράτου!

Αδυνατώ έστω και να υποθέσω ότι ο Τσίπρας ή ο Παππάς παρακολουθούν την εν λόγω εκπομπή στην οποία παρελαύνουν σταρλετίτσες, wannabe μοντέλα, αστρολόγοι κ.λπ. (αν και ποτέ κανείς δεν πρέπει να αποκλείει τίποτε στη ζωή αυτή…). Προφανώς όμως, επειδή στην αγωνία τους να πιαστούν από κάπου παρακολουθούν μέσω των αρμόδιων υπηρεσιών τα πάντα πλέον, αρπάχτηκαν από τα λεγόμενα του τέως μάνατζερ της μεγάλης performer Τζούλιας και σου λέει, εδώ είμαστε, τους στριμώξαμε εμείς τώρα.

Εισηγούμαι, με όλο το θάρρος, δικά μας πια είναι τα παιδιά, να αναζητήσουν μήπως υπάρχει για τα κανάλια και καμιά δήλωση του θρυλικού Κώστα Γκουσγκούνη. Θα βοηθήσει, είμαι βέβαιος, στην περίπτωση…

Αρχισαν τα όργανα

Στο μεταξύ, το θέμα με τη σινιόρα Μαρία Λουίζα Στάσι και τη μελέτη της, την οποία υιοθέτησε ασμένως ο υπουργός Παππάς, πήρε τον δρόμο του κοινοβουλευτικού ελέγχου, από χθες, με ερώτηση που κατέθεσε στη Βουλή προς τον υπουργό Επικρατείας ο αντιπρόεδρος Αδωνις (Γεωργιάδης). Τον ρωτάει αν επιβεβαιώνει τα δημοσιεύματά μου – λες και μπορεί να τα διαψεύσει ο Παππάς, αφού «μιλούν» τα χαρτιά.

Και του ζητάει να απαντήσει στη Βουλή ποιος πλήρωσε τη μελέτη του Ινστιτούτου, καθώς και για την τετραήμερη επίσκεψη της κυρίας στην Ελλάδα.

Το πρόβλεψα, δεν το πρόβλεψα χθες, ότι αυτή η ιστορία δεν θα μείνει έτσι;

Να δούμε τώρα τι θα απαντήσει ο υπουργός Παππάς, ειδικά για το σκέλος των δαπανών. Είμαι φυσικά περίεργος…

Χωρίς ελαφρυντικό

Αμετανόητος. Και προκλητικός. Και ως εκ τούτου, αδύνατον να του δοθεί το ελάχιστο ελαφρυντικό. Ηξερε τι έλεγε και πώς το έλεγε. Γνώριζε και τις πιθανές αντιδράσεις. Αλλά το έκανε. Γιατί κατά βάθος παραμένει ένας Λάκης – τίποτε περισσότερο.

Ελεγα να αποφύγω οποιοδήποτε σχόλιο γι’ αυτή την ιδιάζουσα περίπτωση ατόμου όπως ο Λάκης, ο οποίος διαλέγοντας ως εύκολο στόχο τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε άφησε τον ρατσισμό του για τα άτομα με ειδικές ανάγκες να ξεχειλίσει: «Οταν ο άνθρωπος είναι καθηλωμένος σε καρέκλα, σιγά σιγά το μυαλό του καθηλώνεται σε μια ιδέα»!

(Ελα ρε μεγάλε, ενώ εσύ που κινείσαι και με τα δύο πόδια, οι ιδέες σου είναι πρωτοπόρες – ειδικά, ας πούμε, για να θυμηθώ κάτι πρόχειρα, το πώς πρέπει να αντιμετωπίζονται οι γριές που… πέρδονται!..).

Το εξοργιστικό είναι ότι όταν του την έπεσαν από παντού, και ειδικά από τις κοινότητες των ατόμων με ειδικές ανάγκες, προσπάθησε να το «μαζέψει», αλλά μόνο ως προς αυτούς. Για τον Σόιμπλε επέμεινε! Κάνοντάς το ακόμη χειρότερο.

Βεβαίως από τον συγκεκριμένο άνθρωπο «όλων των εποχών και όλων των καταστάσεων» δεν μπορείς να περιμένεις κάτι άλλο. Φαντάζομαι, το κατάλαβε και ο Τσίπρας προχθές, μετά τα όσα του καταμαρτύρησε στην τελευταία του εκπομπή. Διότι φίλος μεν ο Τσίπρας, φιλτάτη όμως και η (παχυλή) αμοιβή από τον κύριο Κοντομηνά, του οποίου επίσης θα κλείσει το κανάλι η λαοπρόβλητη (λέμε τώρα, δες στην αρχή…) κυβέρνηση…

Απώλεια

Ο Λάκης μεσουρανεί, αλλά η χώρα γίνεται φτωχότερη. Και η δημοσιογραφία ακόμη πιο φτωχή. Η νέα απώλεια που σημαδεύει τον κλάδο των δημοσιογράφων είναι μιας μυθικής μορφής της ελληνικής δημοσιογραφίας, του Ηλία Δημητρακόπουλου. Αγνωστος σε πολλούς στις μέρες μας, γνωστότατος στην Αμερική για τους αγώνες του κατά της χούντας των συνταγματαρχών στα τέλη της δεκαετίας του ’60 και στις αρχές της δεκαετίας του ’70, και για κάτι ακόμη: είναι αυτός που έπιασε τον μίτο της Αριάδνης στο σκάνδαλο του Γουότεργκεϊτ, που οδήγησε τελικά στην πτώση του προέδρου Νίξον.

Το είπα και προηγουμένως. Η χώρα έγινε φτωχότερη, και η δημοσιογραφία πιο φτωχή, με την απώλεια του Ηλία Δημητρακόπουλου…