[Στίγμα] Ενα μικρό χωριό

Κοιτάζοντας από μια απόσταση πια τη νέα παρέμβαση, διά κειμένου πάλι, της προέδρου Ζωής, της αγαπημένης προέδρου Ζωής, δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό να ασχοληθώ λίγο – τόσο δα – με τις αναφορές της όχι στον Τσίπρα (αυτού καλά του κάνει, δική του η ευθύνη που την έφερε στη ζωή μας), ούτε στον Βούτση ούτε σε άλλους. Οχι.

Θέλω να αναφερθώ μόνο στις απαξιωτικές αναφορές της στον Στέργιο Πιτσιόρλα, νυν επικεφαλής του ΤΑΙΠΕΔ και άνθρωπο που το παλεύει σκληρά να προχωρήσει τις ιδιωτικοποιήσεις απέναντι σε μια κυβέρνηση, την κυβέρνησή του, που κάνει οτιδήποτε περνάει από το χέρι της για να τις υπονομεύσει.

Προσέξτε παρακαλώ, για να αντιληφθείτε την ποιότητα ως ανθρώπου της κυρίας:

Ο Πιτσιόρλας, τον οποίο απαξιώνει και υβρίζει, διετέλεσε επί 11 σχεδόν χρόνια (1993-2004) γραμματέας του Συνασπισμού, και μάλιστα γραμματέας για ένα μεγάλο διάστημα του κόμματος όταν πρόεδρος ήταν ο μπαμπάς της κυρίας Ζωής, Νίκος (Κωνσταντόπουλος).

Ο Πιτσιόρλας ήταν αυτός που συνέλαβε την ιδέα της συγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ ως  τη μόνη λύση για να μπορέσει το κόμμα να ξεφύγει κάποια στιγμή από τη μέγκενη του 3% και του «μπαίνω – δεν μπαίνω» στη Βουλή.

Εξαιτίας της στενής συνεργασίας του με τον Νίκο Κωνσταντόπουλο, κάποια στιγμή συνδέθηκαν και οικογενειακά: ο πρόεδρος Νίκος πάντρεψε τον Πιτσιόρλα με τη φίλη μου και εξαιρετική συνάδελφο δημοσιογράφο Νόνη Καραγιάννη.

Δεν θα πω περισσότερα, ούτε για τη στενή πολιτική σχέση Πιτσιόρλα – Κωνσταντοπούλου, ούτε για την οικογενειακή σχέση, μέρος της οποίας ήταν και η πρόεδρος Ζωή. Θα πω μόνο ότι κάποιος πια, και κυρίως ο μπαμπάς της Νίκος, κάτι πρέπει να κάνει για να τη (συμ)μαζέψει. Σε αυτόν αντανακλά πλέον ό,τι κάνει.

Το χωριό είναι μικρό, γνωριζόμαστε όλοι με όλους, κρίμα είναι να εκτίθεται έτσι η κοπέλα…

Τρικυμία

Για τα υπόλοιπα που αναφέρει στο κείμενό της και τα οποία ανέμενα ότι κάποιος από την κυβέρνηση θα διέψευδε, ειδικά στο σκέλος που αφορούν τον Πρωθυπουργό και την εικόνα που αναδύεται από τα λεγόμενα της Ζωής, δεν έχω λόγια.

Ο Τσίπρας εμφανίζεται ως ένα άβουλο άτομο, το οποίο συνδιαλέγεται με τα στελέχη του κόμματος με τρόπο που παραπέμπει σε καταστάσεις οι οποίες ειλικρινά δημιουργούν την αίσθηση πως δεν ελέγχει τίποτε. Οτι βρίσκεται στο έλεος του καθενός.

Φίλος μου, που γνωρίζει τα εσωτερικά του ΣΥΡΙΖΑ, μου εξήγησε ότι αυτό γίνεται επειδή ο Τσίπρας «δεν έχει κόμμα». Και ότι «από τη στιγμή που δεν ελέγχει τίποτε στο κόμμα, λογικό είναι ο καθένας να του επιβάλλει ό,τι τον βολεύει».

Μπορεί, δεν λέω, αλλά αυτά που καταγγέλλει η πρόεδρος Ζωή δείχνουν μια κατάσταση Πρωθυπουργού εντελώς επικίνδυνη για τη χώρα. Σε συνδυασμό δε με διάφορα άλλα που ξέρουμε γι’ αυτόν (και εγώ, όπως και άλλοι…) και δεν μπορούν να λεχθούν  δημόσια, ειλικρινά ο Θεός να βάλει το χέρι του.

Κλείνω την παρένθεση και επανέρχομαι στα όσα δηλώνει η αγαπημένη πρόεδρος Ζωή: πιστεύω ότι δεν μπορεί να περάσει την υπόλοιπη ζωή της διηγούμενη το τι συνέβη, με εκείνη πάντα πρωταγωνίστρια, στους έξι μήνες που ήταν πρόεδρος της Βουλής!

Αν έχει στοιχεία, για σκάνδαλα κ.λπ., για τον Τσίπρα, τους υπουργούς του, την κυβέρνηση, ας τα καταγγείλει και ας γυρίσει σελίδα. Αλλιώς, όπως έχω ξαναπεί, θα διεκδικεί κάθε φορά ρόλους στις εκπομπές του «Ράδιο Αρβύλα» και τις παρλάτες του Λαζόπουλου…

Αν αυτό την ικανοποιεί, κανένα πρόβλημα. Τι να πω…

Σαν ανέκδοτο

Τώρα που είπα για αρβύλες, θέλω να αναφερθώ σε ακόμη μια που κυκλοφορεί κατ’ αυτάς και η οποία είναι πραγματικά από εκείνες τις… αξέχαστες. Ξεκίνησε  από τα πέριξ της πλατείας, της γνωστής Πλατείας (Κολωνακίου) καφενεία, φούντωσε  στο Διαδίκτυο και εσχάτως φιλοξενήθηκε και από έγκυρους αναλυτές: αφορά τον πρόεδρο Βαγγέλη (Βενιζέλο). Που τάχα μου και καλά είναι έτοιμος να προσχωρήσει στη ΝουΔού τώρα που ο Κυριάκος ανέλαβε το μαγαζί, και μόλις το είδε αυτό ο πρόεδρος Βαγγέλης έπεσε ανάσκελα από τη χαρά του.

Λοιπόν, ουδέν αναληθέστερο! Το τελευταίο που θα έκανε, μεταφέρω εγκύρως, θα ήταν να μετακινηθεί στη ΝουΔού, είτε με Κυριάκο αρχηγό είτε με οιονδήποτε άλλο.

Στην κοίτη της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης παραμένει (τς… τι είπα τώρα) και αυτό που τον απασχολεί είναι το πώς θα μπορέσει αυτή να ανασυγκροτηθεί και να κερδίσει τον ζωτικό χώρο που δικαιωματικά της ανήκει στο πολιτικό σκηνικό.

Γι’ αυτό εργάζεται και γι’ αυτό αγωνίζεται.

Μεταξύ μας τώρα, είναι δυνατόν να ενταχθεί ο Βενιζέλος στη ΝΔ; Εδώ δεν έκανε την κίνηση με τον Σαμαρά, με τον οποίο υπάρχει σχέση αλληλοεκτίμησης και σεβασμού, θα το κάνει τώρα; Ελεος δηλαδή…

Η σωτηρία έρχεται

Αλλά δεν είναι μόνο ο Βενιζέλος που έχει στόχευση να ανασυγκροτήσει τη μεγάλη προοδευτική παράταξη για να αποτελέσει την εναλλακτική πρόταση απέναντι σε ΣΥΡΙΖΑ και ΝουΔού. Είναι και η μορφή Παναγιωτακόπουλος, ο άνθρωπος-ιδέα, που διαβιοί από δεκαετιών ως θεματοφύλακας της κληρονομιάς του Ανδρέα (ο οποίος από εκεί όπου είναι δεν μπορεί να κάνει φυσικά τίποτε γι’ αυτό – να διαμαρτυρηθεί ας πούμε).

Αυτός λοιπόν ο Παναγιωτακόπουλος, τον οποίο ορισμένοι εξ ημών γνωρίζουμε καλά, είχε φτιάξει ένα μαγαζί που το έλεγε Αριστερή Πρωτοβουλία και πότε ήταν απέναντι στον Σημίτη, πότε απέναντι στον Γιώργο και πότε απέναντι στον Βενιζέλο, οι οποίοι ήταν φυσικά προδότες της παράταξης και των παρακαταθηκών του Ανδρέα. Πέρασε μια ζωή, καλή μπορώ να πω, με αυτό. Τώρα, μαθαίνω, θέλει να ανασυγκροτήσει εκ του μηδενός τη μεγάλη δημοκρατική παράταξη.

Εκανε σύσκεψη λέει με τα στελέχη του και κατέληξαν σε αυτήν τη μεγαλειώδη πρωτοβουλία. Για τον λόγο αυτόν συγκαλεί το προσεχές Σάββατο σύσκεψη στο Τιτάνια, προκειμένου να οργανωθεί το πράγμα καλύτερα.

Τρέμε Φώφη, αυτό έχω να δηλώσω. Τίποτε άλλο…

Η διαπλοκή πέθανε!
Η κυβέρνηση, όπως είναι γνωστό, επένδυσε πολλά στην περίφημη μάχη κατά της διαπλοκής, όπως τη μετουσίωσε στην περίπτωση των ιδιοκτητών των ιδιωτικών καναλιών. Επλεξε σε αυτή την ιστορία  διάφορα σενάρια, βρήκε τον τρόπο να χώσει και τις τράπεζες και έφτιαξε το απαραίτητο πολιτικό περιβάλλον μέσα στο οποίο υπήρχε ένας καλός, αυτή και διάφοροι κακοί καναλάρχες/τραπεζίτες/δημοσιογράφοι/οικονομικοί παράγοντες που της επιτίθενται, της βάζουν τρικλοποδιές και επιχειρούν συνεχώς να τη «ρίξουν». 
Το έχουμε ζήσει το έργο, σε όλη τη διάρκεια της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ, σε όλες του τις εκδοχές και σε όλες τις εκφάνσεις. Για οτιδήποτε στραβό έκανε η κυβέρνηση, έφταιγε και φταίει η διαπλοκή. Για οτιδήποτε.
Κατάντησε ανέκδοτο αυτή η ιστορία. Μόνο τις ξαφνικές αλλαγές του καιρού δεν έχουν χρεώσει ακόμη στη διαπλοκή, αλλά ποτέ δεν είναι αργά. Ειδικά τώρα, που μετά την ψήφιση της τροπολογίας για τις τηλεοπτικές άδειες, διαδικασία η οποία παραβιάζει κατάφωρα το Σύνταγμα, την κοινοτική νομοθεσία και βεβαίως κάθε έννοια ανταγωνισμού και ελευθερίας της αγοράς, εξέλιπε κάθε άλλοθι. 
Από χθες δεν είναι η διαπλοκή εκείνη που ευθύνεται για τη διάψευση όλων – του συνόλου! – των εξαγγελιών του ΣΥΡΙΖΑ για μια άλλη πορεία της χώρας. Και δεν είναι εκείνη που ευθύνεται για τον χωρίς τέλος κατήφορο της οικονομίας, την ένταση της ύφεσης, την  αδυναμία αντιμετώπισης της ανεργίας, του Προσφυγικού, της εγκατάστασης του ΝΑΤΟ ως τοποτηρητή στο Αιγαίο και τόσα άλλα.
Ο υπεύθυνος έχει ονοματεπώνυμο: ονομάζεται Αλέξης Τσίπρας, είναι Πρωθυπουργός της χώρας και πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Και είναι αυτός που φρόντισε να καταστρέψει κάθε προσδοκία και ελπίδα που είχαν οι πολίτες με την εκλογή του.
Στο Υπουργικό Συμβούλιο της Τετάρτης ανήγγειλε κομπάζοντας ότι «η διαπλοκή βιώνει τις τελευταίες ημέρες της εξουσίας της»! Πολύ σωστά. Αλλά αν η μόρφωσή του εκτεινόταν  στην ποίηση ας πούμε, θα γνώριζε ότι υπάρχει ένα ποίημα του Αλεξανδρινού Κ.Π. Καβάφη που φέρει τον τίτλο «Περιμένοντας τους βαρβάρους» και καταλήγει ως εξής: «Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους. Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις».