[Εισαγωγικά] Πορεία στην έρημο

ΕΞΩ δεν πάμε καλά ως χώρα. Και το έργο το έχουμε δει από πέρσι. Η κυβέρνηση επιχειρεί να εκβιάσει και, όταν δεν το καταφέρνει, που συνήθως δεν το καταφέρνει, αδυνατεί να διαπραγματευθεί. Η Αθήνα πήγε το 2015 να εκβιάσει την ευρωζώνη – και όχι μόνο – με Grexit φθάνοντας ώς και το δημοψήφισμα, αλλά το κόλπο δεν έπιασε. Οπότε δεν είχαμε διαπραγμάτευση, αλλά συνθηκολόγηση. Αυτή έχει όνομα και λέγεται Μνημόνιο ΙΙΙ. Με αντίστοιχο τρόπο εξελίχθηκαν τα πράγματα στο Προσφυγικό. Η κυβέρνηση πήγε να εκβιάσει την Ευρωπαϊκή Ενωση με την ανεξέλεγκτη ροή των μεταναστών, υπολογίζοντας σε χαλάρωμα του οικονομικού προγράμματος. Αντ’ αυτού απειλείται με de facto αποκλεισμό ή και έξοδο από τη Σένγκεν. Προσπαθεί, λοιπόν, άρον άρον να φτιάξει κέντρα ελέγχου προσφύγων – τα περίφημα hotspots – και διαπραγματεύεται με κατεβασμένα χέρια διάφορα απίθανα πράγματα – όπως την εμπλοκή του ΝΑΤΟ στην όλη υπόθεση.

Μέσα δεν πάει η κυβέρνηση καλά. Δεν ενδιαφέρεται να διαπραγματευθεί με κανέναν. Και επιχειρεί να εκβιάσει όποιον μπορεί. Το πρότυπο είναι ο επιτυχημένος εκβιασμός της αντιπολίτευσης που ψήφισε, θέλοντας και μη, τα προαπαιτούμενα και το Μνημόνιο ΙΙΙ πέρσι το καλοκαίρι. Καθώς όμως ο Πρωθυπουργός δεν τήρησε τον λόγο του απέναντι στους πολιτικούς αρχηγούς και πήγε σε πρόωρες εκλογές, ουδείς ανταποκρίνεται στον εξαναγκασμό για συναίνεση στο Ασφαλιστικό ή στις τηλεοπτικές άδειες. Στο δεύτερο θέμα, η κυβέρνηση κινήθηκε μονομερώς και θα αντιμετωπίσει την κρίση του Συμβουλίου της Επικρατείας. Στο πρώτο φαίνεται να επιχειρεί να στήσει ένα σκηνικό νέου εκβιασμού. Αυτό όμως απέτυχε ήδη από τον Δεκέμβριο του ’15. Ακόμη και οι Λεβέντηδες συνέστησαν  τότε οικουμενική! Δεν είναι βέβαιο ότι τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης τη θέλουν. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα συνταχθούν όπως όπως πίσω από την κυβέρνηση στη Βουλή.

Ερώτημα: αν το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015 δεν λειτούργησε ως εργαλείο εκβιασμού των Ευρωπαίων, θα μπορούσε να συμβεί το ίδιο με την απειλή ή και τη διενέργεια πρόωρων εκλογών την άνοιξη του 2016; Αν όχι, τότε η κυβέρνηση αποδυναμώνεται. Πολιτικά αποδυναμωμένη είναι ήδη. Φαίνεται από τον αναβρασμό στη χώρα. Αν όμως δεν λειτουργεί ο εκβιασμός των εκλογών, αποδυναμώνεται και τακτικά. Αφού δεν έχει κινήσεις. Δεν είναι κάτι που δείχνει να τους απασχολεί. Την τελευταία περίοδο το Μέγαρο Μαξίμου το μόνο που κάνει είναι να ανοίγει μέτωπα – την ίδια ώρα που πάνε να κλείσουν τα σύνορα. Ο στόχος είναι προφανής. Να συσπειρώσει σε μια γροθιά τούς υποστηρικτές του ΣΥΡΙΖΑ. Πού είναι αυτοί όμως; Στην κοινωνία – είτε πρόκειται για την ύπαιθρο είτε για τις πόλεις – ουδείς υπερασπίζεται την κυβέρνηση. Ακόμη και το πολιορκημένο ΠΑΣΟΚ του 2011 είχε κάποιους υποστηρικτές στις εκδηλώσεις του. Αντιθέτως, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ως υπερασπιστές μόνο βουλευτές, αξιωματούχους ή υπουργούς. Οπως και τα πεταμένα αβγά, ο καθεστωτισμός έχει ιδιαίτερη οσμή.

Η πλειοψηφία της 20ής Σεπτεμβρίου είναι, στην καλύτερη περίπτωση, βουβή. Και στη χειρότερη, αγνοείται. Ασφαλώς, η αποχή μπερδεύει την προβολή μιας νέας εκλογικής αριθμητικής. Που το Μαξίμου επιχείρησε να την μπερδέψει ακόμη περισσότερο παίζοντας με τον εκλογικό νόμο. Αλλά ούτε αυτό φαίνεται να τους βγαίνει. Ολο και περισσότερο ενισχύεται η εντύπωση ότι η διακυβέρνηση Τσίπρα αποδεικνύεται ένα διαταραγμένο αριστερό επεισόδιο στη νεότερη Ιστορία της Ελλάδας. Εκτός αν οι 153 ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ψηφίσουν συντεταγμένα το Ασφαλιστικό, το Φορολογικό και τα επερχόμενα δημοσιονομικά μέτρα σε μια δική τους πορεία μέσα στην έρημο των Μνημονίων. Ακόμη όμως κι αν διαψευσθεί ο νόμος της κοινοβουλευτικής φθοράς που ισχύει από το 2010 και μετά, η πορεία αυτή θα είναι φθίνουσα, αφού η οικονομική ανάπτυξη δεν εκβιάζεται. Και χωρίς αυτήν δεν υπάρχει πολιτική επικράτηση.