[Στίγμα] Πανηγύρια

Η ιστορία που θα αφηγηθώ – Σαββάτου ένεκεν – είναι σχετικώς πρόσφατη, αφορά μεγάλο δημόσιο οργανισμό και επιπροσθέτως το μέγα, για την κυβέρνηση και τη χώρα, κεφάλαιο των ξένων επενδύσεων. Συνιστά δε σοβαρή απόδειξη της… σοβαρότητας με την οποία η κυβέρνηση και τα στελέχη της αντιμετωπίζουν το θέμα…

Προ ημερών, όπως ανακοίνωσε περιχαρής μάλιστα η κυβέρνηση, αφίχθησαν εν Αθήναις τινές των ξένων επενδυτών, ορισμένοι δε διάσημοι. Η κυβέρνηση παρουσίασε την εδώ άφιξή τους ως αποτέλεσμα της αναγνώρισης των πολλαπλών… επιτυχιών τους σε διάφορους τομείς της οικονομίας. Εγώ πάλι λέω ότι αυτοί ήρθαν εδώ να δουν πού διάολο πάει το πράγμα διότι έχουν επενδύσει έναν σκασμό λεφτά σε τράπεζες, ΔΕΚΟ κ.λπ. και ανακαλύπτουν ότι τα λεφτά τους έχουν πάει σε ένα βαρέλι δίχως πάτο. Σημασία δεν έχει όμως τι λέω εγώ. Σημασία έχουν τα γεγονότα.

Οι άνθρωποι είδαν τον Πρωθυπουργό μας, τον άκουσαν να τους διαβεβαιώνει ότι δεν θα χάσουν τα λεφτά τους και εν συνεχεία συναντήθηκαν με τους επικεφαλής των τραπεζών και των ΔΕΚΟ στις οποίες έχουν επενδύσει, προσδοκώντας από αυτούς να ακούσουν ένα καλό νέο που θα τους φτιάξει την ημέρα.

Κάποιος όμως εξ αυτών των δευτέρων, «αφού δεν είχε νέα ευχάριστα να πει», όπως αφηγείται και ο Σαββόπουλος στον «Εξάγγελό» του, νέα που θα έφτιαχναν την ημέρα του επενδυτή (διότι τις προάλλες είχε κάνει με κυβερνητική εντολή και μια άστοχη κίνηση από την οποία χάθηκαν τα μισά λεφτά που είχε τοποθετήσει ο επενδυτής), είπε να του φτιάξει τη… νύχτα!

Του πρότεινε λοιπόν ένα «Athens by night»!

 – What do you mean m… f…; (θα) ρώτησε ο άλλος, που τα είχε πάρει εντελώς κρανίο με την κατάσταση στο… άπατο βαρέλι όπου είχε ρίξει τα λεφτά του.

 – Bouzoukia. Do you know bouzoukia;

Ο επενδυτής ήξερε και παραήξερε. Γιατί έχει φίλους στην Ελλάδα και έχει έρθει αρκετές φορές στα μέρη μας, και όχι μόνο για δουλειές. Και τα σιχαίνεται τα bouzoukia. Γενικώς…

(Ονόματα και οργανισμό δεν θα αναφέρω. Μόνο αν με αμφισβητήσει κάποιος…)

Κανένα έλεος

Εχω άσχημα νέα για αυτόν τον αγωνιστή κύριο από τη Μακεδονία, «αρχαιολόγο» κατά δήλωσή του, ο οποίος δεν πλήρωνε διόδια διότι μετείχε στο κίνημα Δεν Πληρώνω, Δεν Πληρώνω και τώρα έλαβε τη σχετική απανταχούσα από το Δημόσιο, με την οποία του ζητούνται να καταβάλει 22.000 ευρώ, για όσα… ηρωικά έκανε.

Δεν υπάρχει τρόπος να τη γλιτώσει – παρά τις σκέψεις που είχε κάνει ότι εάν δημοσιοποιήσει το «πρόβλημά» του, κάποιος θα συγκινηθεί.

Επικοινώνησα χθες με τον αρμόδιο υπουργό Οικονομικών και εποπτεύοντα των δημοσίων εσόδων (σώγαμπρο εκ Τζουμέρκων) Τρύφωνα Αλεξιάδη. Τον ρώτησα ευθέως αν θα φανεί… φιλεύσπλαγχνος με τον συναγωνιστή, τον άνθρωπό μας.

Είχα μέσα μου την κρυφή ελπίδα (να μου ζεσταίνει την καρδιά) ότι αν του τα χαρίσουν τα 22.000 ευρώ του αγωνιστή, όλο και κάπου θα βολευτούμε και εμείς οι υπόλοιποι που όλο και κάτι οφειλές έχουμε.

Φευ, υπέπεσα σε δεινό λάθος.

Ο υπουργός Τρύφων, άτεγκτος.

 – Δεν έχω τη δυνατότητα να κάνω κάτι γι’ αυτόν. Από τη στιγμή που βεβαιώθηκαν τα ποσά, το Δημόσιο είναι υποχρεωμένο να τα εισπράξει.

 – Ούτε μια τροπολογία; Μια διάταξη; Κάτι; ρώτησα, ξέπνοα η αλήθεια, για την τόσο άγρια διάψευση των ελπίδων μου (για λογαριασμό του «αρχαιολόγου» τού Δεν Πληρώνω, Δεν Πληρώνω).

 – Επαναλαμβάνω, εγώ από την πλευρά μου δεν μπορώ και δεν προτίθεμαι να κάνω τίποτε. Αν θέλει να εξετάσει το θέμα του το υπουργείο Υποδομών, το οποίο προφανώς βάσει κάποιας νομοθεσίας βεβαίωσε σε εμάς τα πρόστιμα, μπορεί να το κάνει, αλλά εγώ όχι.

Λες να μας δώσει τη λύση ο υπουργός Σπίρτζης – τελευταία μας ελπίδα – , αγωνιστή μου;

(Εξυπακούεται ότι θα το παρακολουθώ το θέμα εκ του σύνεγγυς γιατί, πέρα από την πλάκα, τους έχω για όλα ικανούς, ακόμη και για την επιβράβευση αυτής της κραυγαλέας «τζάμπα μαγκιάς»…)

Χρυσόψαρα

Μου έστειλαν βίντεο δηλώσεων Τσίπρα, με αφορμή τα περί Grexit που μηχανευόταν ήδη από το 2011 ο κύριος Σόιμπλε. Μέσα στην καίρια ανάλυση, όπως και την πληροφόρηση, το αριστερό μου αγόρι την είχε πέσει κανονικά στον Βενιζέλο, που τότε ήταν αντιπρόεδρος και υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Σαμαρά και είχε αποκρούσει διαρρήδην το σχέδιο του Γερμανού.

Τι έλεγε λοιπόν τότε ο τεράστιος πρόεδρος Αλέξης; Οτι, παιδιά, μην τα πιστεύετε αυτά, πρόκειται για κατασκεύασμα της κυβέρνησης στο πλαίσιο της προεκλογικής τρομοκράτησης του λαού – ώστε προφανώς να αποτραπεί ο λαός να ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ (και να βγάλει τα μάτια του, αφ’ εαυτού…).

Η συνέχεια δικαίωσε τον Βενιζέλο, αλλά ποιος τα θυμάται πια αυτά και ποιος τα αξιολογεί;

Σιωπή

Σε ένα μονόστηλο πέρασε προχθές η είδηση του θανάτου του Μανώλη Κοντοπυράκη, επικεφαλής επί κυβερνήσεως Καραμανλή της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας. Αν και ισχύει πάντοτε το «οι νεκροί δεδικαίωνται», δεν μπορώ να ξεχάσω ότι ο άνθρωπος ήταν ο master chef των greek statistics που αποτέλεσαν αγαπημένο ανέκδοτο των Ευρωπαίων τα χρόνια που βουτούσαμε στα βαθιά νερά του Μνημονίου.

Ηταν αυτός που βεβαίωνε τον Μάιο του 2009 ότι το έλλειμμα ήταν… 3,4%, ενώ το έλλειμμα έτρεχε με διψήφιο νούμερο, για να καταλήξει στο 15,6% στο τέλος του χρόνου, να βουλιάξει η χώρα κανονικά και να πάμε έναν χρόνο αργότερα εκόντες άκοντες στο πρώτο Μνημόνιο (του Γιώργου).

Ρώτησα τους συναδέλφους μου του οικονομικού ρεπορτάζ αν κάποιος από την τότε κυβέρνηση έκανε κάποια δήλωση – ο Καραμανλής, ο Αλογοσκούφης που ήταν υπουργός Οικονομικών, ο Παπαθανασίου που τον διαδέχθηκε, ο Σουφλιάς, κάποιος. Κανείς δεν γνώριζε.

Και όμως ο άνθρωπος που έφυγε ήταν ο βασικός πυλώνας για μια πολιτική που τίναξε την μπάνκα στον αέρα!

Πικρό ποτήρι
Η προχθεσινή μεγάλη διαδήλωση στην Αθήνα, η μεγαλύτερη επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ, ήρθε να επιβεβαιώσει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι οι αντοχές της κοινωνίας έχουν εξαντληθεί. Οπως και οι ανοχές της. Η παρατεταμένη λιτότητα σε συνδυασμό με τις αλλοπρόσαλλες πολιτικές της κυβέρνησης Τσίπρα δημιούργησαν πλέον ένα ορατό  κίνημα αντίδρασης, το οποίο ζητάει αλλαγές και απαιτεί να δοθεί ένα τέλος στη σπειροειδή κρίση, η οποία δεν οδηγεί πουθενά.
Το ερώτημα είναι ποιος  θα το δώσει αυτό το τέλος και ποια κατεύθυνση θα έχει η νέα πορεία που απαιτεί ο λαός στους δρόμους.
Αν για το σύνολο των διαδηλωτών της Πέμπτης το ζητούμενο ήταν «να φύγει αυτή η κυβέρνηση», το συνολικό ζητούμενο είναι ποια θα μπορούσε να είναι η λύση στην πολιτική εξίσωση της χώρας.
Φοβούμαι πως αυτή την ώρα δεν υπάρχει. Ή στην καλύτερη περίπτωση δεν είναι ορατή.
Και μπορεί οι άλλοτε εκδηλώσεις λατρείας στο πρόσωπό του, που έναν χρόνο πριν εξέφραζε την ελπίδα ότι με την «πρώτη φορά Αριστερά» στην κυβέρνηση η χώρα θα έβγαινε από τα Μνημόνια και τη συνακόλουθη λιτότητα, να έχουν σήμερα μετατραπεί σε εκδηλώσεις που  αγγίζουν το μίσος, η ουσία όμως παραμένει.
Φεύγει ο Τσίπρας. Και μετά ποιος; Οφείλω  να ομολογήσω ότι προσωπικά δεν έχω βρει την απάντηση στο ερώτημα. Αντιθέτως πιστεύω ότι η κυβέρνηση αυτή οφείλει να παραμείνει  στην εξουσία για όσο χρόνο χρειάζεται να υλοποιήσει όλες εκείνες τις δεσμεύσεις που  ανέλαβε με το τρίτο Μνημόνιο. 
Ναι, ο Τσίπρας είπε ψέματα. Ναι, ο Τσίπρας κορόιδευε ξεδιάντροπα τους πολίτες υποσχόμενος ότι θα σκίσει τα Μνημόνια. Οτι με έναν νόμο και ένα άρθρο θα επαναφέρει τους μισθούς και τις συντάξεις στα προ των Μνημονίων επίπεδα. Ναι, ο Τσίπρας υπέγραψε ένα τρίτο και χειρότερο από τα δύο προηγούμενα Μνημόνια των προκατόχων του. Ναι, ο Τσίπρας και η κυβέρνησή του έπαιξαν στα ζάρια τις τύχες της χώρας με πρωτοφανή ελαφρότητα.
Αλλά δεν είναι η ώρα να φύγει ακόμη. Γιατί αν φύγει  τώρα, για την ακρίβεια του επιτραπεί να δραπετεύσει από την εξουσία με τη διέξοδο μιας οικουμενικής κυβέρνησης ή ακόμη και με εκλογές, θα καταστραφεί και η επόμενη κυβέρνηση, στα ερείπια που εκείνος έχει δημιουργήσει. Πρέπει να μείνει και να πιει αυτό το ποτήρι ώς το τέλος. Αλλιώς θα παριστάνει τον κήνσορα και τον τιμητή, όντας στην ασφάλεια  της αντιπολίτευσης…