[Στίγμα] Ξέφραγο αμπέλι

Ο άνθρωπος που θα μας απασχολήσει σήμερα – το κάνω να φαίνεται σαν εισήγηση σε συνέδριο Ερευνας και Καινοτομίας – ονομάζεται Κωνσταντίνος Φωτάκης και είναι, όπως σωστά αντιλήφθηκαν ήδη οι clever n’ smart αναγνώστες μου, ο αρμόδιος υπουργός της κυβέρνησης, για το περί ου ο λόγος σοβαρό γνωστικό αντικείμενο. 
Αγνωστος στο ευρύ κοινό, κάτι που αποτέλεσε σοβαρό κίνητρο για μένα να ασχοληθώ μαζί του, προκειμένου να του χαρίσω τα 15 λεπτά δημοσιότητας που του αναλογούν, είναι από αυτή την κατηγορία των πολιτικών που έφαγαν τα χρόνια τους στα πανεπιστήμια και ακολούθως έφαγαν την «πετριά» να γίνουν πολιτικοί.
Στην προηγούμενη φάση της καριέρας του ήταν διευθυντής του Ινστιτούτου Ηλεκτρονικής Δομής και Λέιζερ – μάλιστα, η πτωχή πλην τιμία Ελλάς διαθέτει και τέτοιο Ινστιτούτο, τι το κάνει δεν ξέρω.
Αυτός λοιπόν ο καταπληκτικός τύπος που ονομάζεται Φωτάκης και το είχε όνειρο ζωής να γίνει υπουργός, έστω και αναπληρωτής του υπουργού Φίλη, τον Οκτώβριο του 2015, παρατείνει έως το τέλος του χρόνου με ΠΝΠ (μια από αυτές τις ΠΝΠ τις οποίες θα… καταργούσε διά παντός ο ΣΥΡΙΖΑ – λέμε τώρα) την αξιολόγηση και τις κρίσεις του επιστημονικού προσωπικού των Ινστιτούτων Ερευνας και Τεχνολογίας. Αυτό σε απλά ελληνικά σημαίνει ότι αφαιρεί το δικαίωμα από νέους επιστήμονες με λαμπρά επιστημονικά εφόδια να κριθούν και να εξελιχθούν.
Γιατί το κάνει αυτό κανείς δεν ξέρει, αλλά όλοι ψιθυρίζουν ότι για να το κάνει κάτι «παίζεται», μια που ο ίδιος για να γίνει υπουργός ανέστειλε την ιδιότητά του ως διευθυντή του Ινστιτούτου Ηλεκτρονικής Δομής και Λέιζερ.
Τον Δεκέμβριο του 2015, όμως, και διαρκούσης της αναστολής των κρίσεων των επιστημόνων των συμβουλίων, τι κάνει ο τεράστιος; Προκηρύσσει τρεις θέσεις ερευνητών Α’ βαθμίδας για το Ινστιτούτο του οποίου προΐστατο πριν αναλάβει υπουργός, ενώ ισχύουν οι απαγορεύσεις που εκείνος έχει επιβάλει!
Και σαν να μην έφτανε αυτό, λίγο πριν λήξει η προθεσμία της πρώτης ΠΝΠ, με άλλη Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, τον Δεκέμβριο του 2015, παρατείνει τις διαδικασίες για τις κρίσεις των επιστημόνων έως τις 31/7/2016.
Εξαλλοι επιστήμονες διαμαρτύρονται, αλλά ποιος τους ακούει; 
Δεν λέω ότι ο Τσίπρας δεν έχει άλλη δουλειά να κάνει και πρέπει να ασχοληθεί σώνει και καλά με τον Φωτάκη, όπως και με τον κάθε Φωτάκη που έφερε στη ζωή μας θεία εμπνεύσει. Αλλά κάποια στιγμή δεν πρέπει να βρει χρόνο να δει τι κάνουν, με τι ασχολούνται και ποιες αποφάσεις παίρνουν αυτοί που έχει διορίσει στην κυβέρνηση;
Εγώ λέω ότι πρέπει. Αλλά το θέμα δεν είναι τι λέω εγώ, το θέμα είναι τι σκέφτεται εκείνος…

Μαθήματα Ιστορίας
Το βράδυ της 20ής Δεκεµβρίου 2001 δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, φοιτητές, νοικοκυρές, μικρομεσαίοι, αγρότες, επιστήμονες, καθηγητές, δάσκαλοι, η λεγόμενη µεσαία τάξη της Αργεντινής, κατέκλυσαν την πλατεία Πλάσα ντε Μάγιο του Μπουένος Αϊρες και συγκρούστηκαν άγρια με την αστυνομία. Η χώρα βρισκόταν από ετών σε καθεστώς σκληρής λιτότητας, ίσχυαν capital controls και δεν υπήρχε προοπτική από πουθενά. Οι άγριες συγκρούσεις με την αστυνομία είχαν ως αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους αρκετοί διαδηλωτές, αλλά κάποια στιγμή το μαινόμενο πλήθος ξέφυγε από τα μέτρα που είχε λάβει η αστυνομία και άρχισε να πολιορκεί το προεδρικό μέγαρο. Μπροστά στον κίνδυνο να γίνει βορά του όχλου, ο πρόεδρος της χώρας Φερνάντο ντε λα Ρούα πήρε τη μεγάλη απόφαση: να εγκαταλείψει εσπευσµένα το προεδρικό µέγαρο Κάσα Ροσάδα µε πολεµικό ελικόπτερο από την ταράτσα του προεδρικού. 
Η εικόνα του αργεντινού προέδρου να διαφεύγει εκών άκων με ελικόπτερο σημάδεψε έκτοτε τις αντικυβερνητικές και αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις ανά τον κόσμο – έγινε το όνειρο του κάθε εξεγερμένου αντικυβερνητικού διαδηλωτή. 
Δεκαπέντε χρόνια πριν, στη μακρινή, βασανισμένη και τόσο όμοια με εμάς Αργεντινή συνέβησαν αυτά…
Χθες στο κέντρο της Αθήνας χιλιάδες διαδηλωτές τραγουδούσαν εν χορώ το «Μια νύχτα μαγική σαν την Αργεντινή, να δούμε στα ελικόπτερα Αλέξη ποιος θα μπει».
Ο Αλέξης δεν ήταν χθες ανάμεσά μας. Ηταν Λονδίνο, με τον Παππά του (τον απαραίτητο Παππά μαζί του, για το Προσφυγικό – τελικά… πολυεργαλείο αυτός ο τύπος). Ασφαλώς τα έμαθε. Καλό είναι να ρίξει και καμιά ματιά στην Ιστορία, τι έγινε τότε στην Αργεντινή. Πριν από δεκαπέντε ακριβώς χρόνια…

Επιτυχίες
Το χθεσινό συλλαλητήριο ήταν πραγματικά πολιτικό γεγονός. Οχι μόνο για τις δεκάδες χιλιάδες τών ανά τη χώρα διαδηλωτών, αλλά και για τα αξιοσημείωτα που σημειώθηκαν. Αναφέρω ως κορυφαίο παράδειγμα το κλείσιμο των καφετεριών της Λάρισας! Οποιος ξέρει από Λάρισα, από Θεσσαλία γενικά, καταλαβαίνει τι επισημαίνω αυτή τη στιγμή: Ε-ΚΛΕΙ-ΣΑΝ οι καφετέριες της πόλης. Εκεί όπου χτυπάει η καρδιά της. Που αναστενάζουν οι καρέκλες (πέντε στον καθένα αναλογούν, μια να κάθεται και από μία για τα τέσσερα άκρα του!) από τις φραπεδιές και τους φρέντο. Δηλαδή, μιλάμε για τρομερά πράγματα. Τα ύστερα του κόσμου. Αλλη μια (μεγάλη) επιτυχία Τσίπρα. Αυτό μόνο θα πω…

Περί τιμής
Από τα συνθήματα που ακούστηκαν χθες στις διάφορες πορείες του κέντρου της Αθήνας ακούστηκε από τους διαδηλωτές και το παρακάτω, το οποίο ανέσυρα ακριβώς λόγω περιεχομένου: «Μισθούς, συντάξεις τα κάνατε κουρέλι, Τσίπρα θα έχεις την τύχη του Κουβέλη». 
Αυτός λοιπόν ο μπαρμπα-Φώτης (Κουβέλης), έδωσε χθες συνέντευξη (στο ραδιόφωνο Πρακτορείο) αναφορικά με το τι συζήτησε την Τρίτη με τον Τσίπρα, διότι αγωνιούσε απ’ άκρη σ’ άκρη η πατρίς. Και τι είπε το άτομο (ασφαλώς για να με… επιβεβαιώσει για όσα έγραφα την Τετάρτη περί αξιοπρέπειας στην πολιτική): 
«Οι εισηγητές μιας διαφορετικής πολιτικής – και αυτή αναφέρεται στα κόμματα της αντιπολίτευσης και ειδικότερα στα κόμματα του δημοκρατικού τόξου – οφείλουν να πουν ποια είναι η διαφορετική επιλογή, η διαφορετική πορεία που πρέπει να ακολουθήσει η χώρα και εν προκειμένω η κυβέρνηση με την υλοποιούμενη πολιτική της, όταν μάλιστα μερικούς μήνες πριν υπεδείκνυαν – η μνήμη οφείλει να είναι ζωντανή – το Ναι στο δημοψήφισμα και στο να υπάρξει συμφωνία και όποια να είναι»!!!
Ητοι, σε απλά ελληνικά, φταίει η αντιπολίτευση που κλονίζεται ο Τσίπρας και μπορεί να πέσει χωρίς να προλάβει να με κάνει και εμένα υπουργό!
Η αξιοπρέπεια είναι σαν την τιμή, πιστεύω. «Η τιμή τιμή δεν έχει, και χαρά στον που την έχει» έλεγαν παλιά!

Οινογευσία
Σε αυτές τις δύσκολες από κάθε άποψη ώρες η σκέψη μου στρέφεται στα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και του κυβερνητικού του εταίρου, των ΑΝΕΛ, οι οποίοι είναι υποχρεωμένοι – τους υποχρεώνουν προφανώς οι αρχηγοί τους – να υποστηρίξουν απόψεις που σε διαφορετική περίοδο (και περίπτωση) θα μπορούσαν χαλαρά να σε οδηγήσουν στο συμπέρασμα ότι κάτι… πίνουν και δεν μας δίνουν και εμάς των υπολοίπων να αισθανθούμε το ίδιο χαλαροί, χαρούμενοι και ευτυχισμένοι.
Ανθολογώ από τις δηλώσεις του γραμματέα του ΣΥΡΙΖΑ, ονόματι Ρήγα, το ακόλουθο:
«Τη θέλουμε την πίεση αυτή (από τις διαδηλώσεις δηλαδή), γιατί τίποτα δεν έχει τελειώσει ακόμα και γιατί ενώ υπάρχει συμφωνία, οι θεσμοί επιμένουν σε συγκεκριμένα ζητήματα». 
Και από της εκπροσώπου Τύπου των ΑΝΕΛ κυρίας Χρυσοβελώνη το εξής επίσης συγκλονιστικό, το οποίο κατατάσσω ανεπιφύλακτα στην κατηγορία αλλού πατάω και αλλού βρίσκομαι: «Οι πολίτες μέσα από τις πορείες και τις διαδηλώσεις στέλνουν ένα ηχηρό μήνυμα στους δανειστές που επιχειρούν να μας επιβάλουν μέτρα λιτότητας»…
Good Wines, εύχομαι, ολοψύχως!