[Διαστάσεις] Ασταθής ισορροπία

Τελικά αυτή η «Ισορροπία του Nash» είναι μάλλον ασταθής. Κι έχει πολλές άγνωστες λέξεις.

Λογοκρισία. Σύμφωνα με τον Μπαμπινιώτη, πρόκειται για τον «έλεγχο με εξουσία απαγόρευσης που ασκεί ειδική κρατική υπηρεσία», συνήθως προληπτικά, με σκοπό «να εμποδιστεί η διάδοση ιδεών που αντιτίθενται στις αρχές της εξουσίας». Στην περίπτωση του προαναφερθέντος έργου, την απόφαση για το κατέβασμά του την έλαβε ο καλλιτεχνικός διευθυντής και την απόφαση για το εκ νέου ανέβασμά του την έλαβαν οι συντελεστές της παράστασης, με σύμφωνη γνώμη του καλλιτεχνικού διευθυντή (που παραμένει στη θέση του!). Δύσκολα λοιπόν στοιχειοθετείται το αδίκημα.

Πιέσεις. Σε αυτές αποδόθηκε η (πρώτη) απόφαση του Στάθη Λιβαθινού. Αλλά ποιος τις άσκησε; Ο υπουργός; Ο χορηγός; Τα μέσα ενημέρωσης; Η αμερικανική πρεσβεία; Η κακούργα κοινωνία; Δεν μάθαμε ποτέ. Και πώς ασκήθηκαν; Γραπτά; Τηλεφωνικά; Υπαινικτικά; Διά ζώσης; Μυστήριο. Ο Λιβαθινός είπε στα «ΝΕΑ» ότι ενδεχομένως να δώσει περισσότερες διευκρινίσεις στο μέλλον. Μα γιατί μας έχει στην αγωνία; Για να έχει τελειώσει η θητεία του; Για να έχει κατακαθίσει η σκόνη; Ή μήπως έχει διαταχθεί καμιά αστυνομική έρευνα που πρέπει να ολοκληρωθεί;  

Ρουκέτα. Ώς τώρα ξέραμε ότι ρουκέτες είχαν και εκτόξευαν οι τρομοκράτες της 17 Νοέμβρη. Τώρα μαθαίνουμε ότι τέτοια όπλα φαίνεται να διαθέτουν και άλλοι, που μέχρι τώρα μάλλον δεν είχαν διακριθεί για την κλίση τους προς τη βία. Και μάλιστα, με μόνη την επίκληση αυτών των όπλων καταφέρνουν να κατεβάζουν παραστάσεις. Ωστε τόσο σοβαρά είναι τα πράγματα;

Δεν-δικαιούστε-διά-να-ομιλείτε. Η κλασική ατάκα του Κουτσόγιωργα αποκτά επί πρώτης αριστερής κυβέρνησης νέο περιεχόμενο. Στην πραγματικότητα ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Ολοι δικαιούνται να ομιλούν, κι αυτοί που είδαν την παράσταση κι εκείνοι που βαρέθηκαν να τη δουν, και οι δημοσιογράφοι, και οι διανοούμενοι, και οι καφενόβιοι, και οι πολιτικοί, και οι Αμερικανοί, και οι Γάλλοι και οι Πορτογάλοι. Αλίμονο, δημοκρατία έχουμε. «Ο λαός σωπαίνει», λέει ένας από τους ήρωες του έργου, και προς στιγμήν δημιουργείται σύγχυση, αλλά η ατάκα είναι από τους «Δίκαιους» του Καμί, όχι από το πόνημα του Ξηρού, ο ελληνικός λαός δεν σωπαίνει, ευτυχώς.