[Στερεότυπα] Κομματικοί και απερίγραπτοι

Ελάχιστες περιόδους θυμάμαι την κρατική ραδιοφωνία και τηλεόραση να μην είναι εξαρτημένες από το κράτος και ταυτόχρονα να διεκδικούν τον παιδευτικό ρόλο της κοινωνίας, που να δικαιολογεί τις χαμηλές ακροαματικότητες. Το Τρίτο Πρόγραμμα του Χατζιδάκι την εποχή που είχε τη γενική διεύθυνση της τηλεόρασης ο αυστηρός και με τον εαυτό του Ριχάρδος Σωμερίτης… Ολο το υπόλοιπο διάστημα η κρατική τηλεόραση ήταν σε στενή σχέση με την κυβέρνηση. Η φωνή της επίσημης προπαγάνδας αλλά, κυρίως, η φωνή της μεταπολιτευτικής κοινοτοπίας.

Ερτατζίδικα πράγματα. Με αυτόν τον όρο οι επαΐοντες της Αγίας Παρασκευής περιγράφουν, δεκαετίες τώρα, μια συστηματική σχέση εξάρτησης από την κυβέρνηση και γενικότερα το κομματικό σύστημα, σε μια ραδιοτηλεόραση μέτρια, χωρίς ταυτότητα, άχρωμη, με διογκωμένη γραφειοκρατία και με εμπεδωμένη, στις εργασιακές σχέσεις, τη συνδικαλιστική αντίληψη της ελευθερίας. Υποτίθεται ότι το «μαύρο» που έριξε ο Σαμαράς ήταν «μαύρο» σε αυτή τη ραδιοτηλεόραση. Κι ότι η ανασύστασή της από την πρώτη φορά Αριστερά θα περιείχε την αυτογνωσία που φέρνει η εμπειρία.

Την περιέχει; Αρκεί να δείτε τις λεγόμενες «ζωντανές» εκπομπές (που δεν ξέρουν ότι είναι πεθαμένες) για να κατανοήσετε ότι ο Λάμπης Ταγματάρχης, ο Διονύσης Τσακνής, οι κυβερνητικοί υπεύθυνοι και γενικώς οι σημερινοί ερτατζήδες (με τις ελάχιστες γενναίες εξαιρέσεις) δεν έχουν πάρει κανένα μήνυμα από ένα παρελθόν εξάρτησης και φθοράς.

Αποτέλεσμα; Η σημερινή κρατική ραδιοτηλεόραση είναι παραδομένη σε κομματικούς στο όνομα της επανάστασης και σε ανελλήνιστους στο όνομα της άρνησης της αριστείας. Οι άνθρωποι που διοικούν, και οι περισσότεροι με εκπομπές, είχαν κάνει αντίσταση στο «μαύρο» του Σαμαρά από τη λεγόμενη ΕΡΤ Οpen. Η κεντρική γραμμή είναι κάτι νεφελώδεις αριστερισμοί τύπου «να κάνουμε κοινωνική πολιτική» και «πρώτα ο άνθρωπος». Οι εκπομπάρχες είναι όλοι sui generis περιπτώσεις, αρκεί να δηλώνουν επαναστάτες. Στην πρωινή ζώνη π.χ., εκεί όπου τις προάλλες διάβαζαν μπαγιάτικες εφημερίδες, έχει προσχωρήσει στην επανάσταση πρόσωπο που πριν από το «μαύρο» κατηγορούνταν για κομματική εύνοια. Στη μεσημεριανή ζώνη, τις προάλλες, το τιμ των παρουσιαστών κατηγορούσε το σύνολο του ελληνικού Τύπου γιατί «ασχολούνται με αυτό το παιδάκι» (τον 28χρονο γραμματέα της νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ που διόρισε όλο του το σόι). Το απόγευμα το στοιχειώνει ο παρουσιαστής που είχε υποδεχθεί τον Αλέξη Τσίπρα συγχαίροντάς τον επειδή τον είχε προσέξει σε μια συγκέντρωσή του. Στις ειδήσεις του σούρουπου δεσπόζει ένας λυρικός της επανάστασης, ένας Βασιλάκης Καΐλας της στρατευμένης δημοσιογραφίας. Και στις βραδινές ειδήσεις ένας πρώην πολεμικός ανταποκριτής που, σε πρόσφατη συνέντευξη, ζητά κι άλλους δημοσιογράφους στο δελτίο του, ενώ όταν ερωτάται αν του τηλεφωνούν πολιτικοί για να παρέμβουν απαντά ότι ναι, «αλλά ευτυχώς γιατί χαίρονται με τον τρόπο που το χειρίζ[εται]».

Η ραδιοτηλεόραση είναι το πρώτο και από τα μεγάλα σκάνδαλα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ 1 και 2. Κομματικός βραχίων, εχθρά του πολιτισμού, ανελλήνιστη, απερίγραπτη. Και πολύ σοβαροφανής – ενώ όλο το κόνσεπτ θα μπορούσε να διασωθεί αν υπήρχε συνείδηση ότι πρόκειται για κωμωδία.