[Αμφίσημα] Πονάει χέρι, κόβει χέρι
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Ηταν μια φθινοπωρινή Κυριακή στις αρχές της δεκαετίας του ’90 όταν η εφημερίδα με έστειλε στα αστυνομικά τμήματα όπου – υποτίθεται – θα παρουσιάζονταν οι ταραξίες των γηπέδων που είχαν συλληφθεί μερικές ημέρες πριν και θα παρέμεναν εκεί σε όλη τη διάρκεια των ποδοσφαιρικών αγώνων. Oταν επέστρεψα, ο προϊστάμενος με ρώτησε με αγωνία: «Ηταν πολλοί;».
Η απάντηση του έπεσε σαν κεραμίδα στο κεφάλι του: «Ούτε ένας».
Οι βαρύγδουπες ανακοινώσεις των εκπροσώπων της Πολιτείας για την πάταξη του χουλιγκανισμού είχαν πέσει ξανά σε μαύρη τρύπα.
Εκτοτε, παρόμοιες πρωτοβουλίες που περιλαμβάνουν τοποθέτηση καμερών στα γήπεδα, τουρνικέ, θεσμοθέτηση ηλεκτρονικών εισιτηρίων και διάλυση των συνδέσμων έχουν ληφθεί ουκ ολίγες φορές.
Το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο. Η ελληνική Πολιτεία είναι ανίκανη να αποβάλει από τα γήπεδα τους ταραξίες. Δεν θέλει, δεν μπορεί; Θεωρώ το δεύτερο πιο πιθανό μετά την απόφαση του Σταύρου Κοντονή να κλείσει τη Θύρα 13. Πρόκειται για ένδειξη αδυναμίας να εντοπιστούν τα χαλασμένα μήλα και να τους επιβληθούν οι ανάλογες ποινές.
Είναι βέβαιο πως τις επόμενες ημέρες και εν πάση περιπτώσει στην πρώτη ευκαιρία που θα του δοθεί, ο υφυπουργός Αθλητισμού θα προσπαθήσει να δημιουργήσει ένα πλήρες ισοζύγιο επιβάλλοντας ανάλογες ποινές στους βασικούς αντιπάλους του Παναθηναϊκού. Οπως έλεγε και ένας ρωμαίος ρήτορας, η σκληρότητα πηγάζει συνήθως από αδυναμία.
Google news
