[Διαστάσεις] Η μεγάλη πρόκληση

Πριν από τέσσερα χρόνια, ο Φρανσουά Ολάντ έκανε ένα λάθος: υποσχέθηκε ότι θα θέσει εκ νέου υποψηφιότητα για την προεδρία μόνο αν καταφέρει να μειώσει «αισθητά» την ανεργία. Εκτοτε προσπαθεί, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Εχει δοκιμάσει τα πάντα για να ρίξει το ποσοστό κάτω από το 10%, αλλά αυτό εκεί, επιμένει. Την ίδια ώρα, το αντίστοιχο ποσοστό στη Γερμανία είναι 4,5% και στη Βρετανία 5,6%.

Στις αρχές του 2014, ο γάλλος πρόεδρος ανακάλυψε την «πολιτική της προσφοράς». Εδωσε δηλαδή κίνητρα στις επιχειρήσεις για να κάνουν προσλήψεις. Το μόνο που κατάφερε όμως ήταν να τον πουν οι αριστεροί δεξιό και οι δεξιοί αριστερό. Αποφάσισε λοιπόν να ακολουθήσει μια άλλη προσέγγιση: αντί να δημιουργήσει θέσεις εργασίας, θα μειώσει τους ανέργους. Αυτός είναι ο στόχος του σχεδίου που ανακοίνωσε χθες και προβλέπει μεταξύ άλλων τη δημιουργία 500.000 θέσεων σε προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης και πρόσθετες επιδοτήσεις για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Αλλά οι αναλυτές δεν είναι πολύ αισιόδοξοι.

Η ανεργία είναι το μεγάλο πρόβλημα της Ευρώπης. Απελπίζει τους νέους, γονατίζει τη μεσαία τάξη, ενισχύει τους εθνικιστές και τους λαϊκιστές. Ακόμα και οι επιπτώσεις της προσφυγικής κρίσης θα αντιμετωπίζονταν καλύτερα αν δινόταν βάρος με πειστικό και συστηματικό τρόπο στην καταπολέμηση της ανεργίας. Αλλά τα μέτρα που λαμβάνονται είναι αποσπασματικά και άτολμα. Για να καταλάβει κανείς τον βαθμό αυτής της ατολμίας, είναι αρκετό να κάνει τη σύγκριση ανάμεσα στην Ευρώπη της Μέρκελ και την Αμερική του Ομπάμα.

Η ανεργία είναι το μεγάλο πρόβλημα και της Ελλάδας. Η σημερινή κυβέρνηση δεν μπορεί να το λύσει. Για να καταλάβει κανείς τον βαθμό της ανικανότητάς της, είναι αρκετό να διαβάσει την ανακοίνωση κάποιου Ιάσονα Σχινά – Παπαδόπουλου. Μπορεί η αξιωματική αντιπολίτευση να αποδειχθεί πιο ικανή; Αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση για τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ο διορισμός των αντιπροέδρων του κόμματος έχει δημοσιογραφικό ενδιαφέρον, οι προτάσεις του για το Ασφαλιστικό ή το Φορολογικό θα έχουν μάλλον εγκυκλοπαιδικό ενδιαφέρον, αλλά η παρουσίαση ενός ολοκληρωμένου και τολμηρού σχεδίου για την ανεργία μπορεί να κάνει τη διαφορά.

Ο Ολάντ έχει διορία έναν χρόνο. Ο Μητσοτάκης, ούτε τόσο. Τα τέρατα δυναμώνουν.