[Στίγμα] Ο Μάης είναι κοντά

Ωραία είναι αυτά που γίνονται κατ’ αυτάς στον χώρο της λεγόμενης Κεντροαριστεράς, της  κατακερματισμένης, θα προσθέσω, Κεντροαριστεράς, αλλά όπως φαίνεται το πράγμα έχει πολύ δρόμο μπροστά του διότι οι νοματαίοι είναι πολλοί και ο καθένας έχει λόγο. Και ως γνωστόν, όπου λαλούν πολλοί κοκόροι αργεί να ξημερώσει. Γίνεται μπέρδεμα…

Ετσι, δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο από κανέναν το γεγονός ότι χθες, μόλις δύο ημέρες μετά την εκδήλωση της πρωτοβουλίας της προέδρου Φώφης να δώσει το εναρκτήριο λάκτισμα για το ματς, ο πρόεδρος Βαγγέλης, ο αποκληθείς (από μένα…) «δεν θα αργήσει η ώρα που θα με αναζητάτε», ξεκαθάρισε με ποιους (πρέπει να) κουβεντιάζει το ΠΑΣΟΚ την ανασυγκρότηση του χώρου. Από όσα λέει στο μακροσκελές, και ιδιαίτερα προσεγμένο λέξη λέξη άρθρο (μια έφεση στο γράψιμο την έχει, ως γνωστόν), ξεχώρισα, χωρίς μεγάλη προσπάθεια, την ακόλουθη παράγραφο:

Εννοείται ότι δεν πρόκειται να διεκδικήσω δικαιώματα για τα… Νεφελίμ, που πρώτος εισήγαγα στην πολιτική ορολογία. Θα σταθώ μόνο στην αποφασιστικότητα του προέδρου Βαγγέλη να χαράξει τις γραμμές. Δεν αφήνει τίποτε στην τύχη του, τα παρακολουθεί όλα εκ του σύνεγγυς, και καλά κάνει. Διότι πόσο μακριά είναι ο Μάης (οπότε, και αν όλα πάνε καλά, θα γίνει η εκλογή νέου αρχηγού της Συμπαράταξης); Ούτε τέσσερις μήνες…

Περασμένα ξεχασμένα

Θα είναι, λοιπόν, υποψήφιος ο πρόεδρος Βαγγέλης για την ηγεσία της συμπαράταξης των προοδευτικών δημοκρατικών δυνάμεων; Γιατί να μην είναι – διερωτώμαι. Εδώ ακόμη και ο Γιώργος, ο global Γιώργος, φώναξε «παρών» προχθές και προφανώς δεν το έκανε για τη… φουκαριάρα τη μάνα του, την κυρα-Μαργαρίτα. Για τον εαυτό του το έκανε, για να αρπάξει αυτήν τη φορά την ευκαιρία που δεν άδραξε τον περασμένο Σεπτέμβρη να επιστρέψει στο ΠΑΣΟΚ και επέμενε να κατεβάσει το Κίνημά του στις εκλογές, μέχρι που διαπιστώθηκε – έγκυρο αυτό! – ότι δεν μπορούσε να βρει τα 300 χιλιάρικα που είχαν προϋπολογιστεί για την ευπρόσωπη όσο και αξιοπρεπή συμμετοχή του.

(Το αστείο εκείνης της υπόθεσης είναι ότι μέχρι την παραμονή της απόφασης να μη μετάσχει το  ΚΙΔΗΣΟ στις εκλογές έλεγε σε όλους ότι «κατεβαίνουμε, φτιάξτε συνδυασμούς» – τέτοια επιμονή).

Και αφήνω κατά μέρος το ότι αν είχε επιστρέψει και είχε συμπορευθεί έστω και εκτός συνδυασμών, το ΠΑΣΟΚ θα ήταν σίγουρα 3ο κόμμα στη Βουλή και θα είχε ήδη γυρίσει σελίδα. Αλλά περασμένα ξεχασμένα είναι (;) όλα αυτά, σημασία έχει τώρα τι γίνεται από εδώ και πέρα.  

Θέμα θέλησης

Πραγματικά τι θα μπορούσε να γίνει; Αναρωτιέμαι. Το πρόβλημα της συμπαράταξης των  δυνάμεων της Κεντροαριστεράς είναι ποιος θα κάνει τον αρχηγό; Κατά τη γνώμη μου, όχι. Ο χώρος έχει πρόσωπα, και πρόσωπα άφθαρτα εν πολλοίς. Γιατί αν διάφοροι υποστηρίζουν ότι ο πρόεδρος Βαγγέλης με τον πρόεδρο Γιώργο είναι αδιαφιλονίκητοι υποψήφιοι για να δώσουν άλλη μια μάχη «για ένα αδειανό πουκάμισο, για μιαν Ελένη», θα απαντήσω με πρόεδρο Φώφη: πήρε το ΠΑΣΟΚ από τον πάτο του βαρελιού, το ανέβασε και για λίγο δεν κατάφερε να το κάνει τρίτο κόμμα στη Βουλή. Ποιος μπορεί να την αποκλείσει από το να είναι υποψήφια;

Και μετά, υπάρχουν εφεδρείες. Η Αννα (Διαμαντοπούλου) είναι μια από αυτές, αν και φαίνεται να τα έχει παρατήσει επί του παρόντος, ο Γιάννης Ραγκούσης μια άλλη, ο Γιώργος Φλωρίδης μια τρίτη, και πάει λέγοντας. Θέληση να υπάρχει ρε παιδιά. Θέληση. Τα υπόλοιπα θα τα βρείτε στην πορεία…

Κουτσή γιορτή

Εμείς οι αριστεροί, πάντως, Κυριακή γιορτάζουμε. Εχουμε γενέθλια, κλείνει ένας χρόνος πρώτη φορά Αριστερά κυβέρνηση. Αλλά είμαι απογοητευμένος από το είδος του εορτασμού που επιλέχθηκε. Αντί να διαταχθεί γενικός σημαιοστολισμός των πόλεων, να ξεκινήσει η ημέρα με κανονιοβολισμούς από τον Λυκαβηττό και όπου αλλού, να ακολουθήσουν δοξολογίες και εν συνεχεία  κατάθεση στεφάνων στα μνημεία του «άγνωστου διορισμένου συριζαίου», αργότερα δε μέσα στην ημέρα συναυλίες σε κεντρικές πλατείες (με τη Χαρούλα Αλεξίου, τον Λάκη Λαζόπουλο, τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, τον Διονύση Τσακνή, τη Ραλλία Χρηστίδου και άλλους δικούς μας, αριστερούς, καλλιτέχνες), επελέγη μια ομιλία Τσίπρα!

Εντάξει, είπαμε, το αριστερό (σιτεμένο όσο να πεις, πια) αγόρι Αλέξης είναι το καλό μας χαρτί, αλλά  ακόμη και ο πιο ενθουσιώδης οπαδός, όπως εγώ φέρ’ ειπείν, μιζέριασα και μόνο που άκουσα ότι η γιορτή δεν θα είναι ακριβώς γιορτή, αλλά μια ομιλία του ηγέτη μας (λέμε τώρα…) στο Τάε Kβον Ντο.

Εντάξει τώρα, καταλαβαίνω ότι όλο αυτό είναι αποτέλεσμα της μετριοφροσύνης που τον διακρίνει (αυτό πια…) και των χαμηλών τόνων που είναι… σύμφυτοι του χαρακτήρα του – αλλά τόσο πολύ;

Εισηγούμαι να αλλάξει άμεσα το πλαίσιο του εορτασμού! Ομιλία στο Τάε Kβον Ντο δεν είναι γιορτή, μνημόσυνο είναι!..

Πάει προς ταφή

Μιλώντας για μνημόσυνα, οφείλω να ενημερώσω για ένα που αφορά τον περίφημο νόμο για τις τηλεοπτικές άδειες που ψήφισε πρόσφατα η Βουλή πρωτοβουλίαις του αξεπέραστου υπουργού κυρίου Νίκου Παππά.

Ενημερώθηκα ότι η Κομισιόν απέστειλε, λέει, και δεύτερη επιστολή προς την ελληνική κυβέρνηση με την οποία εκφράζει τις ζωηρές, έως και κάθετες, αντιρρήσεις της για το περιεχόμενο του νόμου, ειδικά στο σκέλος που αφορά τη δυνατότητα της ΕΡΤ να δημιουργήσει ψηφιακή πλατφόρμα, αλλά δεν τολμώ να το πιστέψω.

Και πως κατά την Κομισιόν, η οποία, ως γνωστόν, δεν μπορεί να αντιληφθεί τι θα πει αριστερή πολιτική, η παροχή στην ΕΡΤ της δυνατότητας να δημιουργήσει ψηφιακή πλατφόρμα αντιβαίνει τους όρους της κοινοτικής νομοθεσίας περί ανταγωνισμού διότι συνιστά «κρατική ενίσχυση» προς τη δημόσια ραδιοτηλεόραση.

Κυκλοφορεί, δε, το πιο απίθανο ακόμη, ότι η κυβέρνηση καλείται να συμμορφωθεί, αλλιώς επικρέμαται η απειλή για παραπομπή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Μα, μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο; Ας μας ενημερώσει κάποιος, παρακαλώ. Ανησυχώ…

Αίματα

Τελειώνω με τις τελευταίες πληροφορίες αναφορικά με τη γνωστή υπόθεση της διαμάχης που έχει ξεσπάσει στο εσωτερικό της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής από την πρωτοβουλία της κυβέρνησης διά του υφυπουργού κυρ Σταύρου Κοντονή να προτείνει στη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή να δεχθεί ως μέλος της τον Σπύρο Καπράλο, ενώ έπρεπε να αφήσει την ΕΟΕ να αποφασίσει εκείνη ποιον από τους τέσσερις υποψηφίους για τη θέση θα προτείνει στη ΔΟΕ.

Σήμερα συνεδριάζει η ΕΟΕ και επιθυμώ να συνεισφέρω στην αναμενόμενη… σφαγή, δίνοντας ανωνύμως τον λόγο σε μέλος της ΕΟΕ που έχει εκνευριστεί στο μη περαιτέρω με την κυβερνητική παρέμβαση και τον ίδιο τον Καπράλο:

– Η κυβέρνηση, μου είπε, θέλει τον Καπράλο για να ελέγξει μέσω αυτού τον ελληνικό αθλητισμό και το ολυμπιακό κίνημα.

– Μα, εξ όσων γνωρίζω, τον Καπράλο ΣΥΡΙΖΑ δεν τον λες. Δεξιό, ναι…

– Δεν έχει την παραμικρή σημασία. Τα έχει βρει μαζί τους. Θέλεις να σου πω τι έγινε την περασμένη εβδομάδα;

– Για πείτε μου παρακαλώ…

– Η κυβέρνηση κατήργησε την Ομοσπονδία Τριάθλου, ο Καπράλος σιώπησε εντελώς, κι έφθασε επιστολή της Διεθνούς Ομοσπονδίας Τριάθλου με την οποία περνάνε γενεές δεκατέσσερις τη χώρα μας και απειλούν ότι θα αποκλείσουν τους έλληνες αθλητές από την Ολυμπιάδα του Ρίο. Να σου τη στείλω;

Μου την έστειλε. Την έχω και αυτήν. Ενα ακόμη στοιχείο για να απευθύνω εγώ… έκκληση στην ΕΛ.ΑΣ. να στείλει καμιά διμοιρία ΜΑΤ στο κτίριο της ΕΟΕ στην Κηφισίας. Παιδιά, αυτοί θα σφαχτούν σήμερα…