[Ενστάσεις] Ιστορία και ελευθερία

Μια από τις ιδιομορφίες της ελληνικής περίπτωσης είναι η έμφαση που παίρνει στη δημόσια συζήτηση η αναφορά στην Ιστορία. Διάφορες μεγάλες ιδεολογικές ομάδες θεωρούν πως οτιδήποτε δεν συμφωνεί με την παγιωμένη άποψη για το παρελθόν είναι βλασφημία, αήθης αναθεώρηση, ακόμα και ποινικό αδίκημα.

Την προηγούμενη εβδομάδα, με δημόσια τοποθέτησή του ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, σε ρόλο ιστορικού, παρέθεσε δύο πηγές που έκαναν λόγο για τη συνεισφορά του Αθανασίου Διάκου στην Επανάσταση του 1821, προκειμένου να αμφισβητήσει την κυβερνητική πρόθεση να αναδιατυπωθούν τα σχολικά βιβλία Ιστορίας. Εδώ και χρόνια, συχνά έχουν συκοφαντηθεί από την Αριστερά οι λεγόμενοι αναθεωρητές της προσέγγισης στον ελληνικό Εμφύλιο – βεβηλώνουν τα επαναστατικά εικονίσματα. Και στην Κρήτη, ο καθηγητής Γιώργος Μαργαρίτης ζητεί την ποινική καταδίκη του συναδέλφου του Χάιντς Ρίχτερ!

Και καλά ο κ. Μαργαρίτης. Ως κομμουνιστής είναι ευνόητο να θεωρεί ότι οι «κακές» απόψεις πρέπει να διώκονται. Αλλά δεν είναι ευνόητο να έχει την ίδια θέση ο βουλευτής της ΝΔ Λευτέρης Αυγενάκης, ο οποίος συμφωνεί μαζί του, αν και έχει δηλώσει κατ’ επανάληψη φιλελεύθερος.  

Ο κ. Αυγενάκης φέρεται να αναβαθμίζεται εσωκομματικά μετά την εκλογική νίκη του Κυριάκου Μητσοτάκη, μετά την επικράτηση δηλαδή των φιλελεύθερων στο συντηρητικό κόμμα. Δεν ξέρει ότι ο φιλελευθερισμός δεν είναι απλώς οικονομική θεωρία; Δεν ξέρει ότι η φροντίδα για την ελευθερία της γνώμης και την προστασία των δικαιωμάτων είναι φιλελεύθερη προϋπόθεση;

Φυσικά, στην Ελλάδα ζούμε και σε πολλές περιπτώσεις η επίκληση ιδεολογικής ταυτότητας από πολιτικούς μπορεί να είναι ένα επίχρισμα, η δικαιολογία για να ανήκουν κάπου. Η ουσία όμως είναι ότι η συγκεκριμένη επιλογή του κ. Αυγενάκη δεν είναι φιλελεύθερη. Και οι συνέπειές της φθάνουν ώς τον Κυριάκο Μητσοτάκη – ιδίως αν ο κ. Ρίχτερ καταδικαστεί και η χώρα μας αρχίσει να συζητείται διεθνώς ότι διώκει την επιστημονική άποψη, μάλιστα με την ένθερμη συνηγορία ενός στελέχους της μεγάλης φιλελεύθερης παράταξής της.