[Αγιογραφίες] Μπάουι

Wild is the wind, που τραγουδούσε και ο μακαρίτης o David Bowie. Αγριος είναι ο άνεμος που πνέει από το βράδυ της Κυριακής. Αγριος όχι μόνο γιατί η επικράτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη ήταν η λιγότερο αναμενόμενη. Αλλά κυρίως επειδή πάει κόντρα στις βεβαιότητες που έμοιαζαν να παγιώνονται κατά το τελευταίο εκλογικό δωδεκάμηνο.

Είναι πολύ εύκολο να μετρήσει κανείς τι δεν είναι πια ίδιο. Δεν είναι πια αυτονόητη η ταύτιση της συντηρητικής παράταξης με τη νεοκαραμανλική συνιστώσα.

Δεν είναι πια ακλόνητα τα αντερείσματα της νέας εξουσίας σε θεσμικούς και παραθεσμικούς συνεταιρισμούς ισχύος.

Δεν είναι πια στέρεος ο κοινός τόπος – που μοιράζονταν πολλοί Ευρωπαίοι, αλλά και εγχώριοι ευρωπαϊστές – ότι η παρούσα κυβέρνηση πρέπει να στηριχθεί για να προωθήσει μεταρρυθμίσεις που δεν πιστεύει, για τον ακαταμάχητο λόγο ότι δεν υπάρχει κανείς άλλος να το κάνει.

Ο Μητσοτάκης χαιρετίζεται ως η χρυσή ευκαιρία του «κόμματος του Ναι» να αποκτήσει επιτέλους στιβαρή εκπροσώπηση – εκπροσώπηση που δεν θα παλινδρομεί στις έξεις του παλαιού κομματικού συστήματος. Πρόκειται για μια ευκαιρία κάθε άλλο παρά κερδισμένη. Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι η προγραμματική του συνέπεια συνέβαλε στην επιτυχία του, αυτό δεν σημαίνει ότι η μητσοτακική ατζέντα είναι κιόλας πλειοψηφική. Παραμένει μια ατζέντα πολλαπλώς – και πολύ προσφάτως – ηττημένη.

Ο μεταπασοκικός κρατισμός του ΣΥΡΙΖΑ και τα κλισέ του διατηρούν τη σαγήνη τους και τον λαοφιλή εκφραστή τους. Μπορεί μέσα στη μέθη της νίκης ο Κυριάκος να έλεγε προχθές ότι τάχα «ηττήθηκε ο λαϊκισμός», αλλά αυτό που περιγράφει ως λαϊκισμό – και θα μπορούσε να οριστεί ως η καθεστηκυία ιδεολογία του μεταπολιτευτικού κράτους – έχει αποδειχθεί πολύ σκληρό για να πεθάνει. Και σε αυτή τη συγκυρία έχει κιόλας αποκτήσει γερά κρατήματα στην εξουσία και στη ΝΔ.

Πώς θα συμπεριφερθεί ο νέος αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης απέναντι σε αυτή την ιστορική αντιξοότητα; Θα αλέσει την ατζέντα του στον μύλο των εσωκομματικών σκοπιμοτήτων; Θα καταφέρει να αλλάξει τη ΝΔ πριν προλάβει η ΝΔ να τον αλλάξει; Δεν θα τον επηρεάσει η πίεση των φυσικών και εσωκομματικών του αντιπάλων, που ήδη επιχειρούν να του στενέψουν τον ζωτικό χώρο σταμπάροντάς τον ως «νεοφιλελεύθερο»;

Πρόκειται για μια διερώτηση που μπορεί πολύ εύκολα να αποδειχτεί άνευ αντικειμένου. Η απόπειρα δαιμονοποίησης του Τσίπρα ως επικίνδυνου αριστεριστή δεν εμπόδισε τελικώς κάποιους συντηρητικούς ψηφοφόρους να τον ψηφίσουν. Ο πόνος για τις κομμένες τους συντάξεις διασκέδασε τις όποιες ιδεολογικές τους αναστολές. Ετσι και με τον Κυριάκο: ο αναθεματισμός του ως θατσερικού δεν θα έχει καμία εκλογική αξία αν ο ίδιος καταφέρει να γειώσει το μήνυμά του στην απόγνωση των υπερφορολογημένων ανθρώπων της αγοράς και της απροστάτευτης μισθωτής εργασίας, που παραμένουν σε πολιτική και αισθητική απόσταση από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Ο Μητσοτάκης δεν νίκησε επειδή είναι δογματικά καθαρός. Νίκησε επειδή το πολιτικό ένστικτο της εποχής τον αναγνώρισε ως «νέο» απέναντι στο «παλιό». Είχε, δηλαδή, το «τσιπρικό» πλεονέκτημα. Πλεονέκτημα που δεν είναι πια μονοπώλιο του Τσίπρα.