Τώρα τρέχουμε έξω

Με φυγή προς τα έξω και παράλληλο πρόγραμμα εξωτερικού επιχειρεί να αλλάξει τη δύσκολη ατζέντα του Ασφαλιστικού και να σηματοδοτήσει ανοίγματα σε σημαντικούς διεθνείς παίκτες τους πρώτους μήνες του νέου έτους ο Πρωθυπουργός.

Εν αρχή είναι το Νταβός. Η παρουσία του Πρωθυπουργού στο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός στις 21 και 22 Ιανουαρίου, το ελβετικό θέρετρο που συνδέθηκε με τις δραματικές μέρες που οδήγησαν την Ελλάδα στη συνθηκολόγηση στο πρώτο Μνημόνιο, πέρα από τον προφανή στόχο επικοινωνιακής αντεπίθεσης για επιτυχή ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης του προγράμματος και συναντήσεις του Πρωθυπουργού με πρόσωπα-κλειδιά, έχει αυτή τη φορά και μια σημαντική διάσταση εξωτερικής πολιτικής: το Κυπριακό.

Κι αυτό διότι ο απεσταλμένος του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ για το Κυπριακό Εσπεν Μπαρθ Αϊντα, ως μέλος του ΔΣ του Οικονομικού Φόρουμ του Νταβός (στο οποίο θα μετάσχει και ο Αχμέτ Νταβούτογλου), έχει φροντίσει να καλέσει επίσης τον Νίκο Αναστασιάδη και τον Μουσταφά Ακιντζί. Μπορεί ο Αϊντα να πήρε πίσω την ιδέα που έριξε για πενταμερή διάσκεψη των δύο κοινοτήτων από κοινού με τις τρεις εγγυήτριες δυνάμεις (Ελλάδα, Τουρκία, Βρετανία) προκαλώντας την αντίδραση της Αθήνας και της Λευκωσίας, αλλά στο Νταβός όλα μπορεί να συμβούν. Ακόμη και μια άτυπη πενταμερής κοινωνικού τύπου ή και άτυπα τετ α τετ, ή τριμερής με επίκεντρο το Κυπριακό.

ΜΕ ΦΟΝΤΟ ΤΟ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟ. Λίγες ημέρες μετά το Νταβός, στις 27 Ιανουαρίου, ο Αλέξης Τσίπρας θα μεταβεί και πάλι στο Ισραήλ συνοδευόμενος από σειρά υπουργών για τη συνεδρίαση του διμερούς Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας. Θα είναι η δεύτερη επίσκεψη του έλληνα Πρωθυπουργού στην Ιερουσαλήμ μέσα σε ένα δίμηνο. Η αναθέρμανση των ελληνοϊσραηλινών σχέσεων που πάγωσαν το πρώτο οκτάμηνο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ είναι ενδεικτική της αγωνίας της κυβέρνησης να εξασφαλίσει οφέλη από τη συμμαχία, κυρίως σε οικονομικό και εμπορικό επίπεδο σε αυτή τη φάση.

Και, βέβαια, παραμένει προτεραιότητα η επιδίωξη της Αθήνας να αποτελέσει μέρος του ενεργειακού σχεδιασμού στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, παρότι γνωρίζει ότι όλα θα εξαρτηθούν από τον παράγοντα Τουρκία και την επίλυση του Κυπριακού. Οι Ισραηλινοί υποστηρίζουν στις κατ’ ιδίαν συνομιλίες με την Αθήνα και τη Λευκωσία πως παρότι γνωρίζουν ότι ο πιο συμφέρων τρόπος για μεταφορά του ισραηλινού φυσικού αερίου προς την Ευρώπη είναι μέσω Τουρκίας, δεν προτίθενται να υλοποιήσουν αυτό τον σχεδιασμό (που αφήνει εκτός παιχνιδιού την Ελλάδα) αν προηγουμένως δεν λυθεί το Κυπριακό. Η επαναπροσέγγιση Ιερουσαλήμ – Αγκυρας, όμως, ενδέχεται να αλλάξει άρδην τα δεδομένα. Τούτων δοθέντων, όλα τα βλέμματα στρέφονται στην τριμερή Σύνοδο Κορυφής Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ που θα συγκληθεί στη Λευκωσία στις 28 Ιανουαρίου.

ΑΝΟΙΓΜΑ ΣΤΟ ΙΡΑΝ. Λίγο αργότερα, την πρώτη – σύμφωνα με διπλωματικές πηγές – εβδομάδα του Φεβρουαρίου ο Αλέξης Τσίπρας ετοιμάζει βαλίτσες για την Τεχεράνη. Το άνοιγμα προς το Ιράν είχε προαναγγελθεί ήδη κατά τη θητεία της «πρώτη φορά Αριστεράς» όταν ο Γιώργος Τσίπρας, γενικός γραμματέας Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων του ΥΠΕΞ, είχε κάνει επίσκεψη ινκόγκνιτο στην ιρανική πρωτεύουσα. Ακολούθησε στα τέλη Νοεμβρίου η πρώτη επίσημη του Νίκου Κοτζιά στην Τεχεράνη, όπου ο υπουργός Εξωτερικών συνοδευόταν από υπουργούς με το βλέμμα στις διμερείς εμπορικές σχέσεις και τις επενδύσεις. Η Αθήνα βλέπει ευκαιρία στο άνοιγμα της Δύσης προς το Ιράν και επιχειρεί να την εκμεταλλευθεί. Η Ελλάδα εξάλλου ήταν από τις πρώτες χώρες που είχαν πληγεί από το ευρωπαϊκό εμπάργκο στην Τεχεράνη, καθώς λάμβανε πετρέλαιο με πίστωση από το Ιράν.

ΑΝΑΒΟΛΗ ΓΙΑ ΜΑΡΤΙΟ. Για μεταγενέστερο χρόνο, κατά πάσα πιθανότητα τον Μάρτιο, φαίνεται να αναβάλλεται η επόμενη επίσκεψη του Τσίπρα στην Τουρκία, αυτή τη φορά στη Σμύρνη, για τη συνεδρίαση του διμερούς Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας, με τη συμμετοχή σειράς υπουργών. Τη συνεδρίαση (για τα μέσα Φεβρουαρίου) είχε προαναγγείλει ο Αχμέτ Νταβούτογλου κατά την πρώτη επίσημη επίσκεψη του έλληνα Πρωθυπουργού στην Αγκυρα. Η ελληνική πλευρά δεν φαίνεται να συμμερίζεται την τουρκική σπουδή για την επίσκεψη και προτιμά να τη μεταθέσει για τον Μάρτιο. Η αναβολή δεν πρέπει να θεωρείται ανεξάρτητη από το ότι η Τουρκία δεν έχει κάνει τίποτα για τον έλεγχο των προσφυγικών ροών, γεγονός που δημιουργεί δεύτερες σκέψεις στην κυβέρνηση και για τη σκοπιμότητα πραγματοποίησης της προαναγγελθείσας τριμερούς Συνόδου Ελλάδας – Τουρκίας – Γερμανίας.