Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο κυρίαρχος του πολιτικού συστήματος. Σ' αυτό δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Από την επομένη των εκλογών προετοιμάζεται για τη νέα σύγκρουση (;) με τους δανειστές, γνωρίζοντας ότι η ψήφιση από την κυβερνητική πλειοψηφία των όσων περιλαμβάνει το νέο Μνημόνιο συρρικνώνει την κοινωνική του απήχηση. Πρωτίστως επιχείρησε - και το πέτυχε - να ακυρώσει την πίεση των Γερμανών για τη συγκρότηση της οικουμενικής κυβέρνησης ή εν πάση περιπτώσει κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού. Τα όσα γελοιογραφικά συνέβησαν στο Προεδρικό Μέγαρο είναι απλώς συμπτώματα της βαθιάς κρίσης του πολιτικού συστήματος. Εδειξε, λοιπόν, στους Γερμανούς ότι οικουμενική είναι αδύνατον να συγκροτηθεί γιατί οι «άλλοι» είναι αμοραλιστές και δεν θέλουν.
Η δεύτερη φάση του σχεδίου επαναβεβαίωσης της «μοναδικότητάς» του ως απόλυτα κυρίαρχου είναι με τη δημοσιοποίηση του ασφαλιστικού σχεδίου. Εβαλε τον Κατρούγκαλο να ενημερώσει τους αρχηγούς των άλλων κομμάτων και τους ζήτησε να δεσμευτούν ότι «εθνική γραμμή» έναντι των δανειστών θα είναι η μη μείωση των συντάξεων. Αυτήν τη φορά απευθυνόταν στην κοινωνία και στους ψηφοφόρους. Τα κόμματα του «ευρωπαϊκού τόξου» παίζοντας το παιχνίδι του Τσίπρα δήλωσαν στεντορεία τη φωνή ότι θα το καταψηφίσουν. Και τους άδειασαν ακόμη και οι εργοδοτικές οργανώσεις. Παράλληλα έχοντας ένα ευνοϊκό ευρωπαϊκό και διεθνές περιβάλλον - τα αγκομαχητά του κινεζικού χρηματιστηρίου είναι ένας απρόσμενος σύμμαχος της ελληνικής κυβέρνησης - ελπίζει ότι θα κατορθώσει να διατηρήσει ορισμένα κοινωνικά στοιχεία - όχι τίποτα σπουδαίο δηλαδή, μερικά ψίχουλα μόνο - από τα προαπαιτούμενα που πρέπει να ψηφίσει για να μπορέσει να κερδίσει την αξιολόγηση και ό,τι αυτή συνεπάγεται. Καλού κακού όμως, φρόντισε να ανανεώσει νομοθετικά το καθεστώς έκτακτης ανάγκη με την κεντρική διαχείριση των αποθεματικών των Ταμείων και των δημόσιων οργανισμών.
Το 2016 ως ριμέικ του 2015; Η Ελλάδα φαίνεται να ξαναμπαίνει στη ζώνη υψηλού κινδύνου, αν και τα δεδομένα είναι πολύ διαφορετικά από ό,τι ήταν πριν από έναν χρόνο. Θα υπάρξει 5η και 13η Ιουλίου; Είναι μάλλον δύσκολο. Ωστόσο κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το γεγονός ότι πρόκειται για πολυπαραγοντική εξίσωση, όπως επίσης και ότι οι κυβερνητικές προσδοκίες κινούνται αρκετά χαμηλά, είναι δηλαδή «ρεαλιστικές». Οι δανειστές σκοπεύουν να κοντύνουν τον Τσίπρα; Και η πολιτική διαχείριση της κρίσης πώς και από ποιους θα γίνει; Το ετοιμόρροπο προς κατάρρευση πολιτικό σύστημα πόσα μπορεί να αντέξει; Η Δεξιά στην Πορτογαλία και την Ισπανία έπεσε και ο Ρέντσι έβγαλε γλώσσα στους Γερμανούς μπροστά στον κίνδυνο να καταστραφεί εκλογικά. Ολα αυτά τι μπορεί να σημαίνουν; Οι Αμερικανοί; Το Προσφυγικό; Ποιος είπε ότι δεν βρισκόμαστε σε ενδιαφέροντες καιρούς, αρκεί βεβαίως «οι από κάτω» να το αντιληφθούν και να διεκδικήσουν τη θέση που τους ανήκει; Δηλαδή το προσκήνιο της Ιστορίας.