[Στερεότυπα] Ούτε όλα ούτε τίποτα

Δεν ξέρω αν και πόσο τα προγνωστικά για τον τελικό γύρο των αυριανών εσωκομματικών εκλογών της ΝΔ έχουν λάβει υπόψη μια από τις ιδιαιτερότητες του πρώτου γύρου, την αθρόα (όπως λέγεται) προσέλευση στις εσωκομματικές κάλπες απογοητευμένων πολιτών του ευρύτερου ευρωπαϊστικού μετώπου, οι οποίοι γράφτηκαν εις τας κομματικάς δέλτους προκειμένου να ψηφίσουν Κυριάκο Μητσοτάκη. Εικάζω ότι την έχουν λάβει – και ότι τα επιτελεία των δύο μονομάχων εργάζονται έχοντας στο μυαλό και αυτή την παράμετρο.

Είναι παράλογο, άραγε, να σπεύδουν σε εσωκομματικές διαδικασίες άλλων κομμάτων πολίτες που δεν ανήκουν (ή δεν ανήκουν πια) σε ένα κόμμα; Σε τέτοιου τύπου μαζικές ψηφοφορίες, που βγάζουν εκτός της κομματικής ιεραρχίας το ιδεολογικοπολιτικό πρόβλημα της παράταξης, θεωρητικά όλα μπορούν να συμβούν. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως, με τις εκλογές της ΝΔ, οι εξωκομματικοί ψηφοφόροι του Κυριάκου είναι σε μεγάλο βαθμό πολίτες που, ιδίως τα χρόνια της κρίσης, έχουν απογοητευτεί από την αδυναμία της Κεντροαριστεράς να συγκροτηθεί ως κομματικός πόλος με προοπτική την εξουσία. Αυτή η απογοήτευση, αυτή η χρεοκοπία των πολιτικών τους, τους οδηγεί στο μέτωπο της Δεξιάς. Μοιάζει με την τελευταία ελπίδα τους.

Πολλοί από όσους έσπευσαν σε δημοτικά καταστήματα, ΚΑΠΗ, γυμναστήρια, στα μέρη όπου διεξάγονται οι εσωκομματικές εκλογές της ΝΔ, υπήρξαν στις εκλογές του 2012 ψηφοφόροι της ΔΗΜΑΡ – ενός κόμματος που θεωρούσαν ότι θα πολιτευόταν με μεταρρυθμιστική ατζέντα προκειμένου η χώρα να βγει πιο ισχυρή, πιο ανταγωνιστική, πιο ευρωπαϊκή. Πολλοί απ’ αυτούς, επίσης, είχαν επενδύσει στις κινήσεις των κεντροαριστερών γύρω από τους 58, τις οποίες πρωτοαποδοκίμασε η ΔΗΜΑΡ επειδή ο Φώτης Κουβέλης φάνταζε ως «το καινούργιο» απέναντι στον Ευάγγελο Βενιζέλο που θεωρούνταν «το παλιό» (ακριβώς!). Κάποιοι, αρκετοί, πίστεψαν αργότερα ότι βρήκαν το φως τους στο Ποτάμι, ώσπου να διαπιστώσουν ότι χωρίς ιδεολογικό κέντρο, με μόνο συνεκτικό επιχείρημα – ακόμα μια φορά – το «νέο» απέναντι στο «παλιό», με αρχηγικές δομές και με πολιτικές παλινωδίες, πέρασε ο καιρός – και οι ευκαιρίες.

Ολοι αυτοί σπεύδουν στα εσωκομματικά της ΝΔ. Δεν φιλοδοξούν να συνυπάρξουν με τον Αδωνη Γεωργιάδη, τη Σοφία Βούλτεψη ή τον «φιλελεύθερο» εχθρό της επιστημονικής ελευθερίας Αυγενάκη. Απλώς βλέπουν την αλλαγή φρουράς στο κόμμα ως τελευταία ελπίδα. Οχι ως τη λύση που αναφανδόν θα ανοίξει δρόμο για ευρωπαϊκές μεταρρυθμίσεις. Αλλά ως μια ελπίδα, τη μοναδική ορατή (και ούτε καν σίγουρη), ανανέωσης και αναπροσανατολισμού του μοναδικού σημερινού μεγάλου κόμματος με μηχανισμούς και ισχύ προς τον ρεαλισμό.

Οχι όλα, ούτε τίποτα – αλλά, έστω, κάτι.