[Εναλλακτικά] Εξεγέρσεις

Πάνω στην εκπνοή του 2015 παρουσιάστηκε μια έκθεση του συντηρητικού ινστιτούτου Stratfor για την Ελλάδα και το νέο έτος που μόλις υποδεχθήκαμε. Πολιτική αστάθεια και κοινωνική αναταραχή είναι οι δύο συνθήκες που προβλέπει, ενώ δεν διστάζει να μιλήσει ακόμη και για ενδεχόμενη κατάρρευση της κυβέρνησης Τσίπρα. Το πιο ενδιαφέρον είναι πως θεωρεί ως αιτία της πιθανής αυτής μεταβολής, όχι τη δημοσιονομική κρίση και τα σισύφεια μέτρα, αλλά μια «κίνηση» της κοινωνίας. Τα ίδια περίπου είδαμε να εύχεται αυτές τις μέρες και τμήμα της μη κυβερνώσας Αριστεράς. Μέρος της Αριστεράς, απογοητευμένο και θυμωμένο εύχεται επαναφορά στην προ 20ής Ιανουαρίου 2015 πολιτική πραγματικότητα. Ο καθείς στον ρόλο του.

Προβλέπεται όμως μια κοινωνική εξέγερση και πολύ περισσότερο προαναγγέλλεται; Εδώ και έναν χρόνο, με Τσίπρα στο Μαξίμου, έχουμε τις λιγότερες απεργίες από το 2011 και μετά. Ακόμη και οι επετειακές καταλήψεις του Νοεμβρίου – Δεκεμβρίου στα σχολεία, φέτος δεν ήταν ακριβώς μαζικές. Σχεδόν δεν έγιναν. Και κάτι ακόμη: Κανείς κλάδος εργασιακός (ακόμη) δεν έχει σύρει πολυήμερο χορό απεργίας. Οι περισσότερες κινητοποιήσεις είχαν συμβολικό και ασθενή χαρακτήρα. Ακόμη και μετά την ψήφιση του τρίτου Μνημονίου, τίποτε δεν θύμιζε τις ημέρες της ψήφισης των προηγούμενων δύο. Και παρά τη μεταβλητή θυμού και απογοήτευσης από την κοινωνία.

Είναι εντελώς επίσης παράδοξο, πως αυτό συμβαίνει και παρά το γεγονός πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ηγεμονική παρέμβαση στα εναπομείναντα συνδικάτα. Στο τριτοβάθμιο συνδικαλιστικό κομμάτι, οι δυνάμεις του είναι μικρές. Στα – από τα κάτω – πρωτοβάθμια οι δυνάμεις που κυριαρχούν επίσης μόνο φιλοκυβερνητικές δεν είναι. Κι όμως, παρά τη μικρή του παρέμβαση, μοιάζει να έχει αφοπλίσει το συνδικαλιστικό κίνημα. Μένουν οι αγρότες, που ακόμη δεν έχουν ανάψει τα τρακτέρ τους και δεν είναι τόσο σίγουρο πως θα το πράξουν μαζικά το 2016 και με αφορμή τα επιπλέον μέτρα εναντίον τους.

Η ίδια η δυναμική της κοινωνίας μοιάζει σήμερα να μην κατοικεί στα παραδοσιακά σχήματα των μεταπολιτευτικών συνδικάτων. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου πως μεγάλο μέρος δεν εκφράζεται από αυτά λόγω ανεργίας αλλά και απονομιμοποιήσής τους. Την ίδια στιγμή, δεν έχουν προκύψει νέες δομές διεκδίκησης. Το εργατικό κίνημα μοιάζει να έχει μείνει ακινητοποιημένο στην άμμο. Μα θα πει κάποιος, πως όλα αυτά διευκολύνουν μιαν αναταραχή, τώρα που λείπει το θεσμικό μαξιλαράκι των σωματείων. Η αναταραχή όμως δεν έχει συνταγή, ούτε είναι ευθύγραμμη. Δεν είναι εξίσωση του τύπου: απογοήτευση συν ανεργία ίσον εξέγερση. Η κοινωνία είναι πιο περίπλοκη στη βάση της. Βασική αρχή που οφείλουν όλοι να θυμούνται.