[Αμφίσημα] Καλλιτέχνες

Το υγρό απόγευμα της 16ης Οκτωβρίου 2004, όταν ένας έφηβος με μακρύ μαλλί ονόματι Λιονέλ Μέσι μπήκε αλλαγή στον αγώνα της Μπαρτσελόνα με την Εσπανιόλ, γράφτηκε η πρώτη σελίδα του πιο σπουδαίου κεφαλαίου της ιστορίας της Μπαρτσελόνα.
Στις 4.092 ημέρες που μεσολάβησαν μέχρι σήμερα, ο έφηβος μεγάλωσε, έγινε καλλιτέχνης, ένας δεύτερος Μιρό της Καταλωνίας, με τις καθαρές γραμμές των προσπαθειών του στον πράσινο καμβά να μοιάζουν ιδιαίτερα με κάποια από τα έργα του υπερρεαλιστή ζωγράφου. 
Προτού συμπληρώσει τα 30 του κατέκτησε κάθε γωνιά της Γηραιάς Ηπείρου αποσπώντας λάφυρα που θα ζήλευαν ο Τζένγκινς Χαν και ο Αττίλας. 
Ζώντας την Ιστορία αδυνατούμε να αντιληφθούμε την πραγματική διάσταση των γεγονότων. Η εικόνα μοιάζει με αυτή ενός επισκέπτη σε μουσείο που προσπαθεί να αντιληφθεί το μεγαλείο ενός πίνακα από απόσταση δέκα εκατοστών. 
Η εμπάθεια γι’ αυτόν που ξεχωρίζει αποτέλεσε σημείο τριβής από την αρχαιότητα. Ο Αισχύλος έλεγε πως λίγοι άνθρωποι μπορούν να τιμήσουν τον ευτυχισμένο φίλο τους χωρίς φθόνο.
Παρά τα όσα θετικά γράφονται για τον Μέσι, δεν του έχει αποδοθεί ακόμα το στάτους που του αξίζει και η κριτική επικεντρώνεται στην απουσία του Παγκοσμίου Κυπέλλου από την τροπαιοθήκη του. 
Εν ζωή, ο Βίνσεντ Βαν Γκογκ πούλησε μόνο έναν πίνακα, σε φίλο του που του έδειξε οίκτο. Η απόσταση του χρόνου είναι τελικά αυτή που καθορίζει το μέγεθος του ταλέντου.