[Αγιογραφίες] Μουστάκια
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Δεν είναι μόνο καραμανλικός. Είναι και μουστακικός. Το πάθος της εμπλοκής του Ευριπίδη Στυλιανίδη στην εσωκομματική αναμέτρηση δεν περιορίζεται στην υπεράσπιση του οίκου με τον οποίον έχει ταυτίσει την πολιτική του ύπαρξη. Φτάνει μέχρι την επίκληση της λαϊκότητας του Βαγγέλη Μεϊμαράκη – λαϊκότητας που προβάλλει ως εχέγγυο για μια «μεγάλη λαϊκή Νέα Δημοκρατία».
Θα μπορούσε κανείς να αποδώσει τον ενθουσιασμό του Στυλιανίδη στην προσωπική του φιλοδοξία. Στην προσδοκία ενός στελέχους που μπορεί και να είχε φανταστεί τον εαυτό του στη θέση του Μεϊμαράκη ως καραμανλικού υποψηφίου για την προεδρία. Τώρα, μετά το εκλογικό ατύχημα που τον άφησε εκτός Βουλής, ένα κομματικό αξίωμα θα μπορούσε να αναβάλει τον πρόωρο παροπλισμό του.
Ωστόσο, η φόρτιση της εσωκομματικής αναμέτρησης ως αντιπαράθεσης καραμανλικών – αντικαραμανλικών δεν είναι έμπνευση του Στυλιανίδη. Είναι στρατηγική επιλογή που – όπως έδειξε η παραδειγματική τιμωρία Τζιτζικώστα στον πρώτο γύρο – μπορεί να αποβεί εκλογικά επιτυχής.
Η μάχη μπορεί να κερδηθεί για τον Μεϊμαράκη αν συνδεθεί με τον κομματικό πατριωτισμό μέρους του εκλεκτορικού σώματος, που πια είναι δεδομένο. Είναι οι ψηφοφόροι του πρώτου γύρου, χωρίς άλλα περιθώρια διασταύρωσης με την κοινωνία.
Αυτό το κλειστό πλέον ακροατήριο είναι επιρρεπές στο μήνυμα ότι το αίτημα ανανέωσης που προβάλλει η πλευρά Μητσοτάκη είναι στην πραγματικότητα καμουφλαρισμένη απόπειρα κατεδάφισης του καραμανλισμού.
Σύμφωνα με μια εκδοχή, παράγοντες της ΝΔ τροφοδότησαν ακουσίως αυτή την αντισυσπείρωση. Προέβαλλαν την εσωκομματική εκλογή ως «ευκαιρία να ξεμπερδεύουμε με τον καραμανλισμό», προκαλώντας έτσι την αφύπνιση του ιερού κομματικού τέρατος.
Αναζητώντας ανάχωμα στους «νεοφιλελεύθερους», τους «ελιτιστές» και τους «μνημονιακούς», ο Στυλιανίδης δεν απηχεί μόνο τα συνθήματα των αντιπάλων της ΝΔ. Ορίζει και το αρνητικό περιεχόμενο του νεοκαραμανλισμού. Θα είχε νόημα να αναρωτηθεί κανείς ποιο είναι σήμερα το θετικό περιεχόμενου αυτού του αυτοπροσδιορισμού.
Οι νεοκαραμανλικοί, όπως ο Στυλιανίδης, δεν υπάρχουν μόνο ως κολεκτίβα προσωπικών φιλοδοξιών. Υπάρχουν και ως φορείς μιας πολιτικής κουλτούρας που δοκιμάστηκε επί πεντέμισι χρόνια στη διακυβέρνηση της χώρας. Και που τώρα διεκδικεί μια δεύτερη άνθηση. Για την ακρίβεια, δεν την διεκδικεί απλώς. Την επιτυγχάνει ήδη, καθώς εκπρόσωποί της έχουν εντοιχιστεί σε περίοπτες κόγχες του νέου συστήματος εξουσίας.
Με άλλα λόγια, αν ο ένας πόλος της εσωκομματικής αναμέτρησης είναι η κατεδάφιση, ο άλλος δεν μπορεί παρά να είναι η παλινόρθωση του νεοκαραμανλισμού όπως τον εννοεί ο Στυλιανίδης: ως πολιτικού κεφαλαίου που απειλείται. Το ερώτημα είναι αν απειλείται περισσότερο από αυτούς που το αντιστρατεύονται ή από εκείνους που το καταχρώνται για να επιβιώσουν.
Google news
