[Εισαγωγικά] Τραμπολίνο

Η συζήτηση για το αν κυρίαρχο ρόλο στην πολιτική έχουν τα πρόσωπα ή οι καταστάσεις είναι παλιά και γνωστή. Ωστόσο, είναι επίσης γνωστό ότι συγκεκριμένοι παίκτες έχουν δυνατότητες πάνω από το συνηθισμένο. Και ότι αυτό αλλάζει τις καταστάσεις!

Το Σαββατοκύριακο που η ΝΔ ψάχνει τον αντι-Τσίπρα, είναι μια ευκαιρία να αναγνωρίσουμε ότι ο ορίτζιναλ Τσίπρας είναι ξεχωριστή περίπτωση στην ελληνική πολιτική. Μια αναδρομή στο 2015 αρκεί για να το αποδείξει. Η πολιτική, ως δραστηριότητα που επηρεάζεται από πολλούς – συχνά αφανείς – παράγοντες και προκαλεί αλυσιδωτές αντιδράσεις, έχει μεγάλο ρίσκο. Κάποιοι παίκτες αποφεύγουν λοιπόν να ρισκάρουν παραπάνω επιχειρώντας τολμηρές κινήσεις. Κάποιοι άλλοι όμως – πιο σίγουροι για τις δυνατότητές τους – επισωρεύουν ρίσκο πάνω στο ρίσκο. Είναι η περίπτωση Τσίπρα.

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν δίστασε πέρσι να πηδήξει επάνω στο τραμπολίνο – κι αυτό έγινε πολλές φορές. Αν δεν έπεσε από το τραμπολίνο, είναι χάρη στην ικανότητά του να κάνει στροφές στον αέρα, αλλά και στην ευλυγισία του. Στη διαδρομή της χρονιάς επιβεβαίωσε την ικανότητά του αλλά και το συγκριτικό πλεονέκτημα που είχε αν ανέβαζε τους αντιπάλους του στο τραμπολίνο μαζί του. Φάνηκε – για να μη μακρηγορούμε – στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, όπου έπεσαν και γκρεμοτσακίστηκαν από το τραμπολίνο οι πάντες. Οχι μόνο όλοι οι πρώην πρωθυπουργοί που ήταν οπαδοί του Ναι, αλλά ακόμη κι ένας Βαρουφάκης!

Οτι το τραμπολίνο έχει γίνει μέθοδος πολιτικής για τον Τσίπρα φάνηκε στην πρόσκληση των άλλων αρχηγών στο Προεδρικό για το Ασφαλιστικό. Εγινε χωρίς προετοιμασία, άρα με ρίσκο, αλλά και με τη βεβαιότητα ότι δεν θα ήταν ο Πρωθυπουργός εκείνος που θα εξετίθετο πάνω στο τραμπολίνο της συναίνεσης. Το ίδιο ισχύει και για τις εκλογές – απόλυτο ρίσκο στην πολιτική – τις οποίες ο Πρωθυπουργός αρέσκεται να θυμίζει δημοσίως και σε κάθε ευκαιρία ότι κέρδισε και τις οποίες, αν χρειαστεί, όπως εξηγεί, θα τις ξανακερδίσει. Στην ίδια λογική, είναι φανερό ότι στο Μαξίμου υπολογίζουν πως, όποιες κι αν είναι οι δυσκολίες το 2016 –  κυρίως σε σχέση με την ισχνή πλειοψηφία των 153 βουλευτών – θα βρουν έναν τρόπο να διευρύνουν τη συμπολίτευση. Πώς; Δελεάζοντας – με κάποια υπουργεία ή με την απλή αναλογική – ή στριμώχνοντας – με τον κίνδυνο εκτροχιασμού ή εκλογών – τα άλλα κόμματα.

Κάπως έτσι η ελληνική πολιτική έχει μετατραπεί σε κάτι που θυμίζει γυμναστικές επιδείξεις με τον Τσίπρα σε ρόλο Ιωάννη Μελισσανίδη της νεο-Αριστεράς. Ενα από τα πλεονεκτήματά του είναι η – ενίοτε αφανής – υποστήριξη πολλών κρίσιμων παικτών στο πρόσωπό του, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας. Από Γερμανούς, Γάλλους, Αμερικανούς, Βρυξέλλες και Φρανκφούρτη μέχρι – κρίνοντας από τις φωτιές που άναψε ο Ρουσόπουλος – τον Κώστα Καραμανλή. Σύμφωνοι, καμία αντίρρηση. Μόνο που όλοι αυτοί στήριζαν εκόντες άκοντες και τον Σαμαρά! Συμπεριλαμβανομένου του Βούδα της Ραφήνας που έκανε τότε, όπως και τώρα, υπομονή και επίδειξη ρεαλισμού, με όρους πολιτικού μινιμαλισμού.   

Επιμένοντας στην ενόργανη γυμναστική ως παρομοίωση, ο προηγούμενος πρωταθλητής – συγγνώμη, πρωθυπουργός της χώρας – δεν άντεξε στους κρίκους. Ο νυν καμαρώνει για τις στροφές που παίρνει στον αέρα και την ικανότητά του να προσγειώνεται όρθιος όσο ψηλά κι αν τον εκτινάσσει το τραμπολίνο. Πρόκειται για χρήσιμο ταλέντο – κανείς δεν αντιλέγει. Καλό θα ήταν όμως να μην αξιοποιηθεί για να παίρνει μετάλλια ο Τσίπρας κάνοντας άλματα στο ίδιο σημείο, αλλά και για να πηδήξει κάποτε η Ελλάδα έξω από τον λάκκο των Μνημονίων.