[Αγιογραφίες] Μεταμοσχεύσεις

Ολα, λέει, ήταν γνωστά. Και ότι ο Καραμανλής με τον Τσίπρα είχαν μιλήσει χωρίς μεσολαβητές μια – δυο φορές. Και ότι στην καραμανλική αυλή είχαν από νωρίς διαγνωσθεί – αν όχι επαινεθεί – οι ανδρεϊκές δεξιότητες του σαραντάρη Πρωθυπουργού. Τι, τέλος πάντων, νέο κόμισε ο Θόδωρος Ρουσόπουλος;

Είναι μια απορία που υποτιμά το δημοσιογραφικό αισθητήριο του άλλοτε κυβερνητικού εκπροσώπου. Δεν μπορεί παρά να είχε υπολογίσει ότι οι εκτιμήσεις του για τον Τσίπρα και για τη σχέση του με τον Καραμανλή θα αντηχούσαν στην αρένα της εκλογής της ΝΔ, μόλις τρία εικοσιτετράωρα πριν ανοίξουν οι κάλπες.

Εχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που ο Ρουσόπουλος εκπροσώπησε για τελευταία φορά τον Καραμανλή. Εκτοτε δεν ενδιαφέρθηκε για τον ρόλο του «διαρροέα» – του αυλικού που αναλαμβάνει να ρίξει στην αγορά τους χρησμούς του αρχηγού. Γι’ αυτό και ο ίδιος διατηρεί το δικαίωμα να λέει ότι εκφράζει μόνο τον εαυτό του και όχι το μαντείο της Παναγή Κυριακού.

Αν εννοεί πάντως ότι στηρίζει την υποψηφιότητα του Μεϊμαράκη, οι χθεσινές δηλώσεις κατατάσσονται εκ του αποτελέσματος στην κατηγορία της άστοργης στήριξης. Εκών άκων τροφοδότησε τη θεωρία των αντιπάλων του εκλεκτού του. Τη θεωρία, δηλαδή, ότι ο Μεϊμαράκης με τις ευλογίες του Καραμανλή θα οδηγήσει τη ΝΔ σε κάποιας μορφής σύμπλευση με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ως πρόσωπο που μπήκε στην πολιτική χωρίς να έχει κομματική καριέρα στη ΝΔ, ο Ρουσόπουλος ανήκε στην πιο λάιτ εκδοχή της ελληνικής Δεξιάς – σε εκείνη που πάντα ήταν ανοιχτή στις συναινέσεις. Στη σημερινή συγκυρία η προσέγγιση με τον ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζεται – και όχι μόνο από τους καραμανλικούς – με το σκεπτικό ότι ο Τσίπρας είναι τόσο αδύναμος να ξεκολλήσει μόνος το κάρο της ελληνικής οικονομίας από την υφεσιακή λάσπη όσο θα ήταν και μια κυβέρνηση με μείζονα εταίρο τη ΝΔ. Οι προκλήσεις δεν αντιμετωπίζονται με πλειοψηφίες 150 συν κάτι. Αρα, η ΝΔ οφείλει να συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ όχι για να βάλει πλάτη στον Τσίπρα, αλλά για να βοηθήσει τη χώρα και τον εαυτό της.

Ο αντίλογος είναι ότι ένα τέτοιο σενάριο μεγάλου συνασπισμού όχι μόνο θα προϋπέθετε μεταμόσχευση εγκεφάλου σε έναν Πρωθυπουργό που οφείλει την επιτυχία του στην καλλιέργεια εμφυλιακής πόλωσης με το «παλιό». Αλλά, ακόμη κι αν ήταν εφικτό, θα εξέθετε τη ΝΔ στον θανάσιμο κίνδυνο της κουβελοποίησης – αν έτσι μπορεί να οριστεί η τύχη που περιμένει όσους έχουν προσφερθεί να χρησιμοποιηθούν στα σχέδια του Τσίπρα.

Αυτό που αθέλητα εξέφρασε και ο Ρουσόπουλος είναι ότι, έξι μήνες τώρα χωρίς (αιρετή) ηγεσία, η ΝΔ έχει μεταμορφωθεί σε απείκασμα του αντιπάλου της. Δεν αναρωτιέται πια αν είναι καραμανλική, μητσοτακική, λαϊκοδεξιά, συντηρητική, ή φιλελεύθερη. Κατέληξε να θέτει στον εαυτό της ως υπαρξιακό ερώτημα το αν είναι φιλοτσιπρική ή αντιτσιπρική. Στη δική της κάλπη το δίλημμα είναι ο άλλος.