[Αγιογραφίες] Ονειροκρίτης

Ηταν θέμα χρόνου. Κάποια στιγμή θα έβγαιναν στη ΝΔ τα καραμανλόμετρα. Για τα δεδομένα του κόμματος, θα έλεγε κανείς ότι άργησε αυτή η στιγμή. Η στιγμή που – για να ακολουθήσει κανείς την ορολογία ενός απόμαχου καραμανλικού βουλευτή – οφείλουν όλοι να βγουν και να πουν ευθέως «αν είναι αντικαραμανλικοί».

Είναι μια από τις παρενέργειες του έμμεσου τρόπου που έχει επιλέξει να (μην) πολιτεύεται ο πρώην πρωθυπουργός: το ύφος των (μη) παρεμβάσεών του διαμορφώνεται από στελέχη που δεν έχουν άλλον λόγο ύπαρξης παρά να λειτουργούν ως ονειροκρίτες του. Και που μοιραία μπορούν να αντιληφθούν το κόμμα τους – και εν γένει την πολιτική – μόνο μέσα από σχήματα τύπου Ολυμπιακός – αντιολυμπιακός.

Βέβαια, αυτή τη φορά ο Καραμανλής δεν αφέθηκε αποκλειστικά στους καραμανλικούς. Αφησε ο ίδιος ανεπισήμως μια διαρροή που επισήμως διαψεύστηκε αλλά εδώ και λίγα εικοσιτετράωρα χρησιμοποιείται – αποκηρύσσεται και μεθερμηνεύεται – σαν να είχε γραφεί στην πέτρα.

Ο Καραμανλής από την πρώτη στιγμή δεν έκρυψε ότι προτιμούσε να πάει το κόμμα στον Μεϊμαράκη – άλλο αν στην πορεία δυσκολεύτηκε από το ταμπεραμέντο του εκλεκτού του να εκδηλώσει ενεργότερα αυτή την προτίμηση. Η εξήγηση που δίνουν οι φίλοι του είναι ότι μόνο ο πρώην πρόεδρος της Βουλής έχει τα κομματικά γαλόνια για να κρατήσει το μαγαζί ενωμένο – και σταθερό στη ρότα του μεσαίου χώρου χωρίς ιδεολογικά καρυκεύματα την οποία ο ίδιος ο Καραμανλής είχε χαράξει.

Οι αντίπαλοί του συνδέουν την επιλογή Μεϊμαράκη με τις αποφύσεις του καραμανλικού συστήματος που έχουν διακλαδωθεί αρμονικότατα στο σώμα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Οι καραμανλικοί εμφανίζονται, έτσι, ως επισπεύδοντες μιας ΝΔ συναινετικής που – όπως ακριβώς θα ήθελαν και οι δανειστές – θα έδινε στην κυβέρνηση το απαραίτητο οξυγόνο προκειμένου η χώρα να τελειώνει, επιτέλους, με τα Μνημόνια. Με το ίδιο σκεπτικό εξηγείται και το γεγονός ότι τον Μεϊμαράκη προτιμά και το Μαξίμου (προτίμηση που πάντως θα ήταν πιο αποδοτική αν δεν είχε γίνει γνωστή).

Το σχέδιο ακούγεται πολύ σύνθετο για να προέρχεται από έναν πρώην πρωθυπουργό που φαίνεται στα χρόνια της αποστρατείας του να έχει κινηθεί με κύριο στόχο να μην μπλέξει.

Ανεξαρτήτως τού τι επιδιώκουν όσοι επικαλούνται το όνομά του, είναι πιο εύκολο να πιστέψει κανείς ότι η αγωνία του Καραμανλή είναι μάλλον να μην αλωθεί το κόμμα ούτε από την υπερδεξιά ούτε από τη νεοφιλελεύθερη ούτε από τη νεοφυή εξωκοινοβουλευτική συνιστώσα. Να μείνει «καραμανλικό», αυθεντικά και σκέτα – χωρίς ανάγκη περαιτέρω νοηματοδοτήσεων.

Με άλλα λόγια, είναι πιο εύκολο να πιστέψει κανείς ότι η καραμανλική επιδίωξη δεν είναι ένα κόμμα – αξεσουάρ του αντιπάλου του. Αλλά ένα κόμμα – μουσείο του εαυτού του.