[Στερεότυπα] Νέο κόμμα τώρα

Η ιλιγγιώδης πορεία της χώρας προς τα βράχια, την οποία έχει χαράξει και η δεύτερη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, επιτρέπεται επειδή για επικίνδυνα μεγάλο διάστημα συνεχίζει να απουσιάζει από το προσκήνιο ένας κομματικός οργανισμός που με πειθώ και ισχύ να εκπροσωπήσει τη φωνή της λογικής. Ενα ευρωπαϊστικό Κέντρο.

Κέντρο και όχι Κεντροαριστερά; Σαφώς ναι, για έναν κυρίως λόγο: επειδή ένα από τα επιχειρήματα που δεν επέτρεψε στο αποτυχημένο πείραμα των 58 να συντονιστούν ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ και οι σκόρπιοι ενός ευρύτερου χώρου ήταν η ιδεολογία. Για διάφορους λόγους, ανάμεσα στους οποίους ήταν προσωπικές αντιπαραθέσεις και κομματικές υστεροβουλίες, πολλές φορές ανασύρθηκαν δήθεν ιδεολογικές διαφωνίες. Θα φτιαχνόταν η ελληνική σοσιαλδημοκρατία; Πόση Αριστερά θα χωρούσε η Κεντροαριστερά; Ποιοι είχαν τον ανθρωποδιώχτη;

Μ’ ετούτα και μ’ εκείνα, την εκπροσώπηση του ευρωπαϊκού ρεύματος ανέλαβε Το Ποτάμι, το οποίο, μολονότι πλαισιώθηκε από σημαντικές προσωπικότητες και επεξεργάστηκε ενδιαφέρουσες θέσεις σε διάφορα θέματα, δεν κατάφερε να καταγραφεί ως εναλλακτική πρόταση εξουσίας (ή ως κορμός μιας τέτοιας εναλλακτικής πρότασης). Η ιδεολογική κρίση της ΝΔ, η οποία προσπαθεί να ισορροπήσει ως το μεταπολιτευτικό μοντέλο κρατισμού που υποθάλπει εξίσου τη γενικόλογη αοριστολογία του κυρίαρχου λόγου με την ακροδεξιά εθνικοφροσύνη (την οποία εκπροσωπεί ξεκάθαρα πλέον και ο Αδωνις Γεωργιάδης), ενέτεινε το αδιέξοδο. Και όσο αυτό το αδιέξοδο συνεχίζεται, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει βάσιμες πιθανότητες ότι θα συνεχίσει να χορεύει στο πάρτι – ακόμα κι όταν όλα γκρεμίζονται.

Υπάρχει άραγε ακόμα η δυνατότητα να συγκεντρωθούν ετερόκλητες δυνάμεις και προσωπικότητες σε ένα ευρωπαϊστικό, αντιΣΥΡΙΖΑ πολιτικό μέτωπο; Κατά τη γνώμη μου, ποτέ δεν εξέλιπε. Για να γίνει κάτι τέτοιο αποτελεσματικό όμως, χρειάζεται να μπουν στην άκρη και προσωπικοί εγωισμοί, και εμπάθειες, και ιδεολογικά τείχη και μικροκομματικά συμφέροντα και εξουσίες.

Η μόνη λύση είναι ένα καινούργιο σχήμα που να ξεπερνά τα υπάρχοντα. Ενα τέτοιο σχήμα δεν μπορεί να προκύψει από τους υπάρχοντες μηχανισμούς, αλλά από ένα ιδρυτικό συνέδριο ενός μεγάλου κεντρώου κόμματος που θα δημιουργηθεί από το μηδέν. Με τη συμμετοχή και της Φώφης Γεννηματά, του Σταύρου Θεοδωράκη και όλου του πολιτικού προσωπικού που αισθάνεται την ασφυξία του απομονωτισμού και της καταστροφής της χώρας. Και ξέρει ότι δεν το αξίζει.