[Αγιογραφίες] Χωνιά

Δεν χρειάζονται πολλές ερμηνείες. Η κυβέρνηση τα καταφέρνει περίφημα στο να εξηγεί τον εαυτό της. Αυτή τη φορά το κατάφερε ο Πάνος Καμμένος στο πεζοδρόμιο της Ηρώδου Αττικού. Βγήκε από ένα συμβούλιο που είχε διαφημιστεί ως προσκλητήριο συναίνεσης και ζήτησε τη δίωξη των πολιτικών του αντιπάλων. Σαν να λέμε μπήκε ως περιστερά και βγήκε γύπας.

Η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν πίστεψε ότι στόχος του «πολιτικού γεγονότος» που προκάλεσε η κυβέρνηση με σκηνικό το Προεδρικό Μέγαρο ήταν όντως η συναίνεση. 
Πάνω σε ποια ατζέντα θα μπορούσε να έχει επιτευχθεί η συναίνεση; Εκτός αν λογίζεται ως ατζέντα η δημιουργία μιας παρακοινοβουλευτικής σφαίρας από επιτροπές διαβούλευσης. Εκτός αν μπορεί να εννοηθεί ως πρόταση για το Ασφαλιστικό η ευχή «να μη μειωθούν οι συντάξεις». 

Η κυβέρνηση έκανε αυτό που αναμενόταν. Χρησιμοποίησε το τραπέζι του Προεδρικού ως πάγκο του χασάπη, για να διαμελίσει την αντιπολίτευση με το όπλο που μέχρι στιγμής έχει αποδειχθεί ακαταμάχητο: την ενοχοποίηση των παλαιομνημονιακών ως υπευθύνων για την πολιτική που η ίδια αναγκάζεται τώρα να εφαρμόσει. 
Ετσι ευδοκιμεί από την αρχή το σχήμα Τσίπρα – Καμμένου. Ως κυβερνώσα μετα-αντιπολίτευση. Ετσι έχουν καταφέρει να παροχετεύσουν το πολιτικό κόστος των δικών τους επιλογών στους αντιπάλους τους. Ετσι πέρασαν ένα Μνημόνιο και απέσπασαν, άνετα, φρέσκια εντολή τον περασμένο Σεπτέμβριο. 

Η λογική έλεγε ότι αυτή η τακτική της μονολιθικής ενοχοποίησης των προηγουμένων θα έβρισκε τα όριά της, όταν πια θα γίνονταν αισθητές οι συνέπειες της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Ομως δεν υπάρχει κανείς για να αφηγηθεί τα αποτελέσματα αυτής της διακυβέρνησης. Κι αν υπάρχει, δεν ακούγεται. 
Αντιθέτως. Αν κάτι επιβεβαίωσε το συμβούλιο του Σαββάτου είναι ότι μπορεί να ακουστεί μόνο ο κυβερνητικός μονόλογος, και μάλιστα ενισχυμένος από την κενότητα της αντιπολίτευσης. 

Η αντιπολίτευση – από την ακέφαλη ΝΔ μέχρι το κομπλεξαρισμένο ΠΑΣΟΚ και τις λοιπές απολιτικές εκδοχές της, τύπου Λεβέντη – είναι σαν το χωνί. Τόσο άδεια και τόσο καταδικασμένη να πολλαπλασιάζει την ένταση του κυβερνητικού αφηγήματος.
Ετσι και το Σάββατο. Ο Τσίπρας φώναξε και οι υπόλοιποι αντήχησαν ότι «υπονομεύουν την εθνική διαπραγμάτευση για τις συντάξεις» – λες και το σύστημα θα μπορούσε να μείνει ανέπαφο αν δεν μας ζητούσαν οι δανειστές να το εξορθολογίσουμε.

Αν από τον θίασο ξεχωρίζει ο Καμμένος είναι γιατί ενσαρκώνει πιο παραστατικά όχι μόνο πώς εννοεί η κυβέρνηση τη συναίνεση. Αλλά και το πώς σκοπεύει να διατηρηθεί στην εξουσία. 
Με την ευκολία του να ποινικοποιεί την πολιτική διαφωνία και την άνεσή του να υποτροπιάζει στην αντιμνημονιακή δαιμονολογία, ο Καμμένος τρέπει σε φυγή κάθε υπόνοια ότι θα μπορούσε η κυβέρνησή να θέλει να μοιραστεί την εξουσία της. Η κυβέρνηση αυτή είναι η κυβέρνησή του.