[Γνώμη] «Πρόεδρε, σιωπή!»

Λέτε το ΠΑΣΟΚ να θέλει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας μουγκό;

Κάτι τέτοιο φαίνεται να πιστοποιεί η έντονη κριτική του στη δημόσια τοποθέτηση του Προέδρου ενώπιον ανώτατου ευρωπαίου αξιωματούχου ότι το PSI επέφερε πολύ μεγάλες περικοπές διαθεσίμων των ασφαλιστικών ταμείων. Το ΠΑΣΟΚ, με επανειλημμένες τοποθετήσεις κορυφαίων στελεχών του, θεώρησε ότι η υπενθύμιση αυτή συνιστά λήψη θέσης κομματικού χαρακτήρα. Οτι ο Πρόεδρος ανεπιτρέπτως και περίπου κατά κατάλυση του Συντάγματος (μήπως να διαδηλώσουμε το αίτημα «σώπα, Πρόεδρε, σώπα»;) υιοθέτησε μία άποψη κομματική, ως μη ώφειλε, ενώ του επιτρέπεται να τοποθετείται μόνο για «εθνικά θέματα».

Υπάρχει μια συνέπεια ειδικώς στη θέση του ΠΑΣΟΚ ως προς το θέμα αυτό. Τη στιγμή της αλήθειας, για το ΠΑΣΟΚ η βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος ήταν θέμα κομματικό. Πράγματι, όταν, πάνε κοντά είκοσι χρόνια, ο υπουργός Τάσος Γιαννίτσης αναγνώρισε το θέμα, και το έθεσε έγκαιρα, πλήρως και πειστικά, ο τότε Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης και οι Ηρακλείς του εκσυγχρονισμού, μεταξύ των οποίων και θορυβώδη σημερινά ηγετικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, αγόμενοι από τη φίλη προς αυτούς συνδικαλιστική ηγεσία, το αντιμετώπισαν ως αυτό που τότε το νόμιζαν και καθώς φαίνεται το νομίζουν και τώρα: ως κομματικό θέμα. Και ως τέτοιο το έπνιξαν.

Είναι αλήθεια ότι ούτε οι άλλες πολιτικές δυνάμεις είδαν πολύ διαφορετικά το πράγμα. Γι’ αυτό και εξελίχθηκε σε πρόβλημα, χρόνισε, κακοφόρμισε και έγινε απειλητικό όχι απλώς των συντάξεων και των παροχών υγείας, αλλά συνολικά της κοινωνικής μας συνοχής. Αντιμετωπίσθηκε, επαναλαμβάνω, από όλους με γνώμονες κομματικών σκοπιμοτήτων ή, στην καλύτερη περίπτωση, με ανεπίτρεπτη άγνοια και παιδαριώδη αφέλεια, ώσπου ήρθε η χρεοκοπία και μας ξέκοψε τον δρόμο της στρουθοκαμήλου, μας έδειξε με τον πιο δραματικό τρόπο ότι το πρόβλημα μόνο «κομματικό» δεν ήταν.

Τι είπε άλλωστε ο Πρόεδρος; Υπενθύμισε, έστω με διατύπωση που ίσως υπολείπεται στην κομψότητα που θα ζητούσε σήμερα το ΠΑΣΟΚ, ότι το ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα μετέσχε με πολλά χρήματα στο PSI, το οποίο, προσθέτω, είχε στόχο τη βιωσιμότητα του χρέους, δηλαδή την ικανότητα αποπληρωμής του μέσω της αποφυγής της χρεοκοπίας της χώρας. Το κούρεμα των ασφαλιστικών ταμείων είναι μια αλήθεια αποδεκτή τόσο από εκείνους που ψήφισαν το PSI όσο και από εκείνους που, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ, αρχικά μάλιστα (όταν τον Οκτώβριο του 2011 αποφασίσθηκε επί της αρχής) και η Νέα Δημοκρατία, το πολέμησαν. Οι διαφωνίες δεν αφορούν στο εάν συνέβη μεγάλο κούρεμα ή όχι, αλλά στο αν έπρεπε ή αν μπορούσε να μην είχε συμβεί.

Η αξίωση του ΠΑΣΟΚ να μην επιχειρούσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να αναδείξει και διεθνώς την εθνική σημασία που είχε το γεγονός τής – προφανώς σημαντικής, γιατί αλλιώς γιατί να γίνει; – συμμετοχής του ασφαλιστικού μας συστήματος στο PSI είναι δυστυχώς σε μεγάλη δυσαρμονία με την ευθύνη που, πειθοί τε και βία, και το ίδιο το ΠΑΣΟΚ (αυτό μάλιστα με πολιτικό κόστος υπαρξιακής τάξης), αλλά και πολλοί άλλοι, ανέλαβαν και αναλαμβάνουν για να μην ξεχαρβαλωθούν τα πάντα.

Ο Γιάννης Ζ. Δρόσος είναι καθηγητής Δημοσίου Δικαίου στη Νομική Σχολή Πανεπιστημίου Αθηνών